BLUES HAND

http://grfear.blogspot.com

2011-02-07T09:32:00.003+02:00

Σήμερα 07/02/2011 ημέρα κατά του φόβου,μπορείτε να επισκευτήτε το Blog http://grfear.blogspot.com. Μια καινούρια προσπάθεια από Bloggers. εκεί θα βρείτε μεταξύ (πάρα) πολλών άλλων καιτο δικό μου Post με θέμα τι άλλο; Τον φόβο.

MEA CULPA

2010-10-04T23:35:00.000+03:00

Να που το πλήρωμα του χρόνο έφτασε, και εγώ είμαι εδώ και ζητώ δημόσια συγνώμη… Μια συγνώμη μουσική και όχι μόνο… Από αυτή που τόσο άδικα έφυγε πριν από σαράντα χρόνια. Από αυτή που λίγο πριν τα δικά μου σαράντα (χρόνια), μπορεί και με κάνει να αισθάνομαι δεκαοκτώ !!! Σαν σήμερα λοιπόν πριν σαράντα χρόνια η μεγάλη μπάντα του παραδείσου απέκτησε και μία καταπληκτική τραγουδίστρια. Ο λόγος για τη μία και μοναδική Janis Joplin. Γεννημένη στο Texas το 1943 και κόρη μηχανικού της Texaco (!!!!!!!!!!!!!). Δεν έχω να πω πολλά λόγια για το έργο της, η σημασία του αναγνωρίζεται από τα εκατομμύρια των θαυμαστών της, αυτά τα σαράντα χρόνια. Θα ήθελα όμως να πω δυο λόγια για τον μύθο της… Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Κάποιοι άνθρωποι έζησαν λίγο και έφυγαν νωρίς μετατρέποντας έτσι την ευλογία του ταλέντου τους σε μύθο.
Και δύο λόγια για το τραγούδι… Είναι αυτό που στην ουσία μ’ έκανε να αναθεωρήσω την άποψη μου… Όποτε ακούω την εισαγωγή αισθάνομαι τη μάχη της ομορφιάς της ζωής με το μάταιο… και αναλογιζόμενος το Rock N’ Roll τέλος της Joplin, σκέφτομαι ότι ίσως τελικά το μάταιο να είναι αυτό που αναδεικνύει την ομορφιά της ζωής

ΠαλιοRock καταστάσεις – Second Part

2010-09-18T21:36:00.011+03:00

Μουσική για παλιοροκάδες ή Poorockers που συνηθίζω να λέω και εγώ, σήμερα. Σαββατόβραδο και μια όμορφη γλυκιά, νυχτοπουλική θα έλεγα μελαγχολία, με υποχρεώνει να διαλέξω μουσική για εκλεκτούς φίλους και μη…
Τελειώνω με το μπλα – Μπλα και περνάω γρήγορα – Γρήγορα σε μουσικές επιλογές…
Οι Felt είναι μία καταπληκτική Rock μπάντα, που δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 60, στην Alabama, από τους Myke Jackson (κιθάρες), Mike Neel (Drums), Tommy Gilstrap (Μπάσο), Stan Lee (Κιθάρες) Και Allan Dalrymple (Keyboards). Έχω την αίσθηση ότι πέρασαν λίγο στα ψηλά, όπως όμως θα διαπιστώσετε παρακάτω είναι απίστευτοι… Δεξιοτεχνία, δέσιμο, απίστευτα Solos και όμορφα φωνητικά συνθέτουν ένα καταπληκτικό Rock Feeling που απλόχερα οι Felt μας χαρίζουν…
Το 1971 οι Felt κυκλοφορούν ένα lp με τον ομώνυμο τίτλο… Από αυτό τον δίσκο ακούμε το Change.

Όμορφα ξεκινήσαμε… Και συνεχίζουμε με αμερικανικό Progressive Rock. Η φιλαρμονική της Ατλαντίδος ή Atlantis Philharmonic είναι ένα ντουέτο που δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 στο Cleveland, από τους Royce Gibson (Drums) και Joe DeFazio (όλα τα υπόλοιπα…). Έχουν κυκλοφορήσει όλο κι όλο ένα Lp το 1974, πολλές όμως, κυρίως βρετανικές μπάντες μιμήθηκαν τον ήχο, τις ενορχηστρώσεις, αλλά και την ατμοσφαιρικότητα τους. Το τραγουδι που εμείς ακούμε σήμερα είναι το Death Man.

Οι Pearls Before Swine, είναι μία καταπληκτική αμερικάνικη psychedelic folk Μπάντα, που δημιουργήθηκε το 1965 από μία παρέα συμμαθητών και πιο συγκεκριμένα τους Wayne Harley (Μπάντζο κιθάρες), Lane Lederer (Μπάσο), και Roger Crissinger (Όργανο και πιάνο). Στη σημερινή μας ανάρτηση ένα τραγούδι από τον πρώτο τους δίσκο το 1967 που έφερε τον τίτλο One Nation Underground (αλήθεια τι όμορφος τίτλος !!!). Το τραγούδι που ακούμε είναι αυτό που ανοίγει τον δίσκο, με τίτλο Another time.

Παραμένω στο ίδιο ύφος, με τον Tom Rapp, ο οποίος εξάλλου, έχει υπάρξει μέλος των Pearls Before Swine, έχοντας τους γράψει μάλιστα και πάρα πολλά τραγούδια. Σπουδαίος εκφραστής της αμερικάνικης Folk με πανέμορφα τραγούδια. Το 1972 ο Tom Rapp κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Stardancer (αυτός κι αν δεν είναι όμορφος τίτλος… Αγοράζεις τον δίσκο ακόμα ξι αν δε ξέρεις περί τίνος πρόκειται…). Από τον δίσκο αυτό ακούμε σήμερα ένα πραγματικά πανέμορφο τραγούδι με τίτλο For the Dead in Space…

Επειδή δε συνηθίζω να κάνω προεπιλογή τραγουδιών… Αλλά να επιλέγω τα τραγούδια κατά τη διάρκεια ενός Post, ξέρω ότι αυτό που ακούτε δε φαντάζει και πολύ Rock… Κι όμως είναι… Έτσι λοιπόν οι σημερινές μου αναρτήσεις με έχουν οδηγήσει σε πιο Psychedelic Folk Rock ατραπούς και το κακό (λέμε τώρα…) είναι ότι είμαι συνεπαρμένος και δε μπορώ να ξεφύγω… Συνεχίζω λοιπόν με μια απίστευτη Καναδέζικη Folk Μπάντα με καταπληκτικά γυναικεία φωνητικά… Οι Moonstone αποτελούμενοι από Carolyn Macleod (Φωνητικά), Randy Price (Φλάουτο) και Michael Heath (Κιθάρες) Κυκλοφορούν το 1973 το ομώνυμο Album τους. Το τραγούδι με τίτλο Black Blind Light…

Για τη συνέχεια θα προσπαθήσω να ανεβάσω λίγο τον ρυθμό, χωρίς όμως να ξεφύγω τελείως από το έως τώρα ύφος… Και επειδή το Blog είναι Blues θα ακούσουμε κάτι πιο Psychedelic Rock Blues !!! Οι Douglas Fir είναι ένα τρίο από το Portland στα τέλη της δεκαετίας του 60, αποτελούμενο από τους Douglas Snider (Drums & Φωνητικά), Tim Doyle (Hammond) και Ritchie Moore (Κιθάρες). Το τραγούδι που ακούμε με τίτλο Hard Heartsingin, αφιερωμένο στον μουσικό μου guru κύριο Θωμά Τριαντάφυλλου !!!

Χα Χα Χα !!!!!!!! Τι μου ήρθε τώρα… Μιας και σήμερα η ανάρτηση οδηγήθηκε εδώ που οδηγήθηκε, μπορώ να ανεβάσω Jimmie Rodgers !!! Θα κάνουμε λοιπόν ένα μεγάλο ταξίδι στο χρόνο για να τον συναντήσουμε, πηγαίνοντας 74 χρόνια πίσω στο μακρινό 1936… Δε θα κάνω συστάσεις για τον Jimmie Rodgers γιατί δε νομίζω ότι τις χρειάζεται… Το τραγούδι με τίτλο T For Texas… Όλα τα λεφτά το Retro Clip !!!

Και για να δείτε πόσο καλός είμαι, πάρτε και τη διασκευή από τους Lynyrd Skynyrd το 1976…

Αυτό μόνο εγώ θα μπορούσα να το κάνω… Από Lynyrd Skynyrd θα περάσω στους Chocolate Watchband… Μία Psychedelic Garage Rock μπάντα η οποία δημιουργήθηκε στο San Jose της California το 1965, από τους Ned Torney (Κιθάρες), Mark Loomis (κιθάρες), Rich Young (Μπάσο) και Pete Curry (Drums). Οι Chocolate Watchband καταγράφονται ως μια από τις κορυφαίες Garage Rock μπάντες και παρότι διαλύθηκαν το 1970, επανασυνδέθηκαν το 1999 και παίζουν έως και σήμερα . Το θέμα στη συμερινή μας ανάρτηση με τίτλο Dark Side of The Mushroom από τον δεύτερο δίσκο τους το 1967 που κυκλοφόρησε με τίτλο No Way Out.

Τελειώνω λοιπόν για σήμερα με κάτι μοναδικό. Το θέμα που θα ακούσουμε παρακάτω περιέχεται στον πρώτο δίσκο το Perry Leopold με τίτλο Experiment of Metaphysics που κυκλοφόρησε το 1970. Ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρείτε η πρώτη Acid Folk ηχογράφηση. Πραγματικά αυτή η μελωδία μου προκαλεί έκσταση. Το τραγούδι φέρει τον τίτλο του Lp.

ANAΚΛΗΣΗ !!!

2010-09-12T22:53:00.003+03:00

Πριν λοιπόν από δύο περίπου μήνες αποφάσισα να κλείσω αυτό εδώ το blog. Ήμουν δε τόσο σίγουρος, που πίστευα ότι δεν θα υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να με κάνει ν’ αλλάξω απόφαση. Ποτέ όμως μη λες ποτέ… Τα λιγοστά σχόλια ανθρώπων που δε διαβάζουν το Blog επειδή είναι γνωστοί και φίλοι, αλλά επειδή πολύ απλά έπεσαν πάνω σε αυτό και τους άρεσε, δε θα μπορούσαν να με αφήσουν αδιάφορο. Το αντίθετο…
Το σχόλιο του Φίλιππου 61, που μιλούσε για έναν φάρο που φωτίζει ψυχές… Το σχόλιο του Blackie 61 (πολύ 61 έπεσε… Σημαδιακή και πολύ Blues χρονιά) που έβαλε τον ανιψιό του που μόλις άρχισε να ακούει Blues να ακούσει τις αναρτήσεις μου, αλλά και μια άλλη Μαρία ή καλύτερα η άλλη Μαρία η οποία ανακάλυψε αυτό το Blog εσχάτως, με έκαναν να αλλάξω γνώμη και να το κρατήσω ανοικτό.
Επίσης η άλλη Μαρία αλλά και η Steisy_07 που έσπευσαν να γίνουν followers αυτού του ιστολογίου είναι ένας καλός λόγος για να συνεχίσω… Θα αισθανόμουν αν το έκλεινα, ότι τους έκλεινα τη πόρτα στα μούτρα… Αλλά εγώ ποτέ δεν έκλεισα τη πόρτα σε κανέναν, αντίθετα προσπαθούσα, χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο τη μουσική, να ανοίγω κλειδωμένες καρδιές…
Για τους παραπάνω λοιπόν λόγους και κυρίως για να μάθει ο ανιψιός του Blackie 61 να ακούει σωστή μουσική το Blog θα μείνει ανοικτό !!! Και για να μη θεωρηθεί ότι κάνω κάποιου είδους αγγαρεία ή παραχώρηση, να τονίσω ότι γουστάρω πολύ γι αυτή μου την απόφαση…
Θέλω να αφιερώσω μέσα από τη καρδιά μου σε όλους όσους μπήκαν στο κόπο να μου πουν να μη το κλείσω, από ένα τραγούδι…
Στον Φίλιππο 61 αυτό...

Στον Blackie 61 αυτό...

Στην Άλλη Μαρία αυτό !!!

Και τέλος στη Steisy_07 αυτό !!!

Τίτλοι Τέλους…

2010-07-19T22:02:00.002+03:00

Δε ξέρω πραγματικά από πού να αρχίσω. Θα πω κάτι τετριμμένο, αλλά το πλήρωμα του χρόνου για το blues-hand έφτασε. Μετά τον B-rocker, το blues-hand που αποτέλεσε τη δεύτερη προσωπική μου απόπειρα στο μαγικό χώρο των blogs κλείνει. Οι λόγοι αυτή τη φορά είναι τελείως διαφορετικοί και αυτούς θα προσπαθήσω να αναπτύξω στις λέξεις που θα ακολουθήσουν.
Το Blues-hand έχει εντός του 2010, 2 όλες και όλες αναρτήσεις. Η τελευταία είναι τον Απρίλιο και αυτή αποτελεί μια βιαστική επιλογή προκειμένου να ανεβάσω κάτι. Τον τελευταίο ένα μήνα το Blog έχει από 0 έως δύο (άντε τρεις) αναγνώσεις ημερησίως, πράγμα το οποίο βρίσκω τελείως φυσιολογικό. Πόσες φορές δηλαδή να διαβάσει κάποιος τα ίδια κείμενα, όσο εξαιρετικά κι αν είναι (χα, χα, χα). Δε νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να καταλάβει κάποιος τους λόγους αυτής μου της απόφασης.
Το εύλογο ερώτημα που θα μπορούσε κάποιος να μου θέσει, είναι γιατί επιλέγω να το κλείσω και δε ξεκινάω να γράφω καμία ανάρτηση… Η απάντηση είναι ότι δεν έχω ούτε το χρόνο, αλλά ούτε και τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Έτσι το blues-hand για μένα αποτελεί άλλη μία εκκρεμότητα. Μιας όμως και αυτή μπορώ να τη κλείσω, το πράττω…
Θα ήθελα όμως να γράψω δυο λόγια για το Blog αυτό. To blues-hand παρότι βρέθηκε Link σε πολλά μουσικά Blogs και όχι μόνο, είχε κατά μέσω όρο 15 – 20 αναγνώσεις ημερησίως. Πράγμα που σημαίνει ότι ήταν ένα blog μικρής αναγνωσιμότητας. Ζητούμενο σε σχέση με την επισκεψημότητα δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός αναγνωστών, αλλά η δημιουργία ενός πυρήνα σταθερών αναγνωστών. Μιας και το θέμα ήταν πολύ συγκεκριμένο και αρκετά ιδιαίτερο δε θα ήταν και ιδιαίτερα εφικτό κάτι τέτοιο.
Από τη προσπάθεια μου να ανεβάσω ολοκληρωμένα Posts, έμαθα αρκετά χρήσιμα και ενδιαφέροντα πράγματα. Το πιο ενδιαφέρων ήταν η ιστορία με το όνομα του Randy California (τον αποκαλούσε έτσι ο Hendrix για να τον ξεχωρίζει από έναν άλλο Randy που υπήρχε σε μια εφηβική μπάντα που έπαιζαν μαζί . Τον άλλον τον έλεγε Randy Texas !!!).
Παρά το γεγονός ότι το Blues-hand ήταν μουσικό blog, δε ξέφυγα από τον πειρασμό να γράψω Posts με θεματολογία τα όσα παράλογα συμβαίνουν γύρω μας. Έτσι και εδώ δεν απέφυγα, πότε τη γκρίνια και πότε την υπερβολή.
Τι κρατάω από το Blog αυτό. Τη γνωριμία μου με την Elf. Συνάντησα τυχαία το καταπληκτικό της Blog της και φυσικά σχολίασα τα όσα εκεί διάβασα. Αυτή έσπευσε να επισκεφτεί το δικό μου Blog και μου άφησε τα επίσης καταπληκτικά και μοναδικά της σχόλια. Μια απίστευτη σύμπτωση αποκάλυψε την ύπαρξη κοινού γνωστού – φίλου και έτσι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πιο θετικό άνθρωπο που συνάντησα ποτέ μου. Ξέρω ότι θα αισθάνεται λίγο αμήχανα όταν θα διαβάζει αυτά τα λόγια, ελπίζω όμως να αισθανθεί και εξίσου όμορφα.
Και τέλος να μιλήσω λίγο για blues… Το blues είναι η δεύτερη φύση μου. Αποτελεί για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μουσική. Νομίζω ότι στη Blues συναντούνται τα συναισθήματα μου με τις ιδέες μου. Και αυτό με κάνει και αισθάνομαι πολύ όμορφα. Το blues είναι για μένα, στάση ζωής, αισθητική, τρόπος για να βλέπεις τη ζωή, λόγος για να συνεχίζεις ερωτεύεσαι. Μου επιτρέπετε να γίνω μια τελευταία φορά, υπερβολικός; Ότι κι αν μου κάνουν , Το Blues δε μπορούν να μου το πειράξουν… Και ως εκ τούτου δε μπορούν να πειράξουν τις ιδέες και τα συναισθήματα μου…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους αφιέρωσαν λίγο από το χρόνο τους για να διαβάσουν τα λόγια που κατά καιρούς έγραψα σε τούτη τη γωνιά, αλλά και για να ακούσουν τις μουσικές μου προτάσεις. Ιδιαίτερα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους λιγοστούς Followers αυτού του ιστολογίου.

To 13ο Τραγούδι της 13ης σελίδας !!!

2010-04-27T23:39:00.004+03:00

Σήμερα ήθελα να ανεβάσω ένα post στο Blues Hand. Το Social Activity μου τις τελευταίες ημέρες έχει εξαντληθεί και αναλωθεί στα περί κρίσης με αποτέλεσμα η μιζέρια να με κυκλώνει επικίνδυνα.
Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι που να δένει με τη διάθεση μου αλλά εις μάτην…
Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να ανατρέξω στη λίστα με τα αγαπημένα μου στο youtube. Σε αυτή τη λίστα υπάρχουν κάπου στα 1000 Videos εκ των οποίων τα 996 είναι μουσικά Clips.
Επειδή όμως και πάλι δε μπορούσα να επιλέξω, είπα ότι θα πάω στη δέκατη τρίτη σελίδα των αγαπημένων μου και θα επιλέξω το δέκατο τρίτο κομμάτι. Και όντως έπεσα διάνα… Μια απίστευτη Ελληνική Rock μπάντα με Αγγλικό στίχο… Ο Johny Βαβούρας και ο Γιάννης Δρόλαπας είναι οι Vavoura Band... Και το κομμάτι μία απίστευτη ροκιά με τίτλο Alcatraz…

Και μιας και καταπιάστηκα, ας παραθέσω και μερικά κομμάτια ακόμη. Το Επόμενο με τίτλο Vana G Vana

Και για τη συνέχεια το All time Classic All Alone… Γενναίες και γενναίες παίδων Ελλήνων ξεκινούν τα πρώτα τους κιθαριστικά βήματα με αυτό το ριφ…

To 1982 οι Vavoura band κυκλοφορούν ένα δίσκο με μουσικά θέματα των ιδίων που ακούστηκαν σε ταινίες. Τίτλος του LP τώρα το λένε Ethnic. Από την υπόθεση Παγκρατίδη ακούμε τον δρόμο του φεγγαριού...

High cost of low living

2010-02-21T21:38:00.000+02:00

Κυριακή βραδάκι και η γνωστή, γλυκιά, μελαγχολία έκανε και πάλι την εμφάνιση της. Έτσι μου ήρθε να γράψω δυο αράδες στο παραμελημένο μου blog. Θέλω να γράψω για συναισθήματα που καταρρακώνονται σε μία φαύλη πραγματικότητα, για σκέψεις που πια δε βρίσκουν απήχηση. Θέλω να σας πω για την ύλη που μισώ όσο τίποτε άλλο. Δε τολμάω όμως γιατί από ύλη είμαι και εγώ και για αυτή παλεύω καθημερινά. Έτσι αν παραδεχθώ ότι απεχθάνομαι την ύλη θα παραδεχθώ ότι απεχθάνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό και ότι μισώ αυτό που κυνηγάω να φτάσω. Αντίφαση… Μεγαλειώδης λέξη. Η αντίφαση στοιχείο της φύσης μου ή καλύτερα μέρος αυτής. Και όμως αισθάνομαι, σκέφτομαι και αυτό δεν είναι ύλη. Επομένως αν παραδεχθώ ότι μισώ την ύλη δε θα παραδεχθώ ότι μισώ την ύπαρξη μου. Τι συμβαίνει όμως με τις επιδιώξεις μου; Τι είναι αυτό για το οποίο παλεύω καθημερινά; Όχι δεν είναι η ύλη, είναι το δικαίωμα στην ύπαρξη. Μα πως μπορεί να είναι δικαίωμα, όταν κανείς πρέπει να αγωνίζεται καθημερινά για να το πετύχει; Δεν είναι λοιπόν δικαίωμα, αγαθό είναι και αυτό που κανείς θα πρέπει να αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του για να το έχει και να το διατηρεί. Και αν η ζωή τα φέρει κάπως αλλιώς; Αν κάποια στιγμή δεν υπάρχει η δυνατότητα; Στον καπιταλισμό την ύπαρξη σου την αγοράζεις και αν κάποια στιγμή δεν έχεις να την αγοράσεις, δε δικαιούσαι να υπάρχεις. Όμως φτάνει ο μόχθος, έστω και υπέρμετρος, για να μπορώ να αγοράζω το δικαίωμα μου στην ύπαρξη; Όχι φυσικά. Απαιτείται η θυσία των συναισθημάτων μου και των σκέψεων μου. Τα συναισθήματα και η σκέψη μου λοιπόν μέρος του αντίτιμου του δικαιώματος μου στην ύπαρξη. Τα συναισθήματα και η σκέψη μου λοιπόν στο βωμό της ύλης. Δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι… Όλοι στα ίδια είμαστε που θα έλεγε και ο θυμόσοφος λαός μας… Ναι δεν είμαι ό μόνος είμαι απλά μόνος. Και εγώ και όλοι όσοι είναι στα ίδια… Πολλές μοναξιές που ανταγωνίζονται ολοένα και περισσότερο για ολοένα και μικρότερο κομμάτι ύλης. Μικρή λοιπόν η πίττα και ποιος να πρωτοπάρει… Ποιος να πρωτοζήσει δηλαδή.
Αλλά εγώ το μόνο που σκέφτηκα είναι ένας καθαρός ουρανός που δε θα μου τον κρύβουν η σκόνη και το αστικό νέφος. Έτσι θα μπορούσα να αισθανθώ λίγο ελεύθερος. Τι αστείο;

Death Meets Blue

2009-12-13T17:23:00.005+02:00

Blues και θάνατος (απ’ ότι θα καταλάβετε και από τον τίτλο) το θέμα της σημερινής ανάρτησης. Μπορεί να ακούγεται λίγο μακάβριο το όλο θέμα, αλλά λίγο που η Blues παράδοση έχει εκπληκτικά τραγούδια σχετικά με τον θάνατο και κάτι λίγο η κλασική μελαγχολία της Κυριακής και ιδού το αποτέλεσμα.
Για αρχή ξεκινάμε με ένα εκπληκτικό τραγούδι του Rev Gary Davis, εκπληκτικά διασκευασμένο από τους Jack Casady & Jorma Kaukonen γνωστοί ως Hot Tuna. Η ηχογράφηση μας έρχεται από τον Σεπτέμβρη του 1969 στο Orleans House Berkeley της California. Τίτλος τραγουδιού, Death don’t have no mercy.
HOT FUCKIN’ TUNA !!!!

Συνέχεια με ένα σύγχρονο κιθαρίστα και τραγουδοποιό. Τι να πει κανείς για τον Doyle Bramhall II. Σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησε να παίζει ως δεύτερος κιθαρίστας με τους Fambulus Thanderbirds του Jimmie Vaughan, ενώ έχει παίξει με Steve Ray Vaughan και Eric Clapton.
Παρακάτω ακολουθεί ένα τραγούδι από το Crossroads Guitar Festival του 2007 με τίτλο Oh Death !!!

Στη σκηνή του Mississippi για τη συνέχεια και σε ένα μύθο. Συντροφιά μας απόψε ο Son House. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο θρυλικό δέλτα έχει τελέσει από ιεροκήρυκας μέχρι αλκοολικός. Το σημαντικότερο από όλα όμως είναι μία τεράστια παρακαταθήκη που άφησε με τα τραγούδια του. Η επιλογή για τη σημερινή ανάρτηση είναι ένα τραγούδι με τίτλο Death Letter…

Για τη συνέχεια πάμε στη Μεγάλη Βρετανία για να συναντήσουμε τον Paul Kossoff και μία καταπληκτική Blues Rock μπάντα από τα τέλη της δεκαετίας του 60 με όνομα Black Cat Bones. Τίτλος τραγουδιού Death Valley Blues.

Πάμε σε ένα αντιρατσιστικό τραγούδι και τον εκπληκτικό JB Lenoir. Στο τραγούδι που θα ακούσουμε παρακάτω ο JB Lenoir περιγράφει τις θηριωδίες και τις δολοφονίες που διαπράχθηκαν κατά των μαύρων στην Alabama.
Ο JB Lenoir γεννημένος και αυτός στο Mississippi συγκαταλέγεται στη Chicago Blues σκηνή. Έντονα πολιτικοποιημένος έχει γράψει αρκετά τραγούδια που σχετίζονται με ανθρώπινα δικαιώματα. Το σημερινό μας τραγούδι με τίτλο Alabama Blues.

27 Απριλίου 1967 και ο JB Lenoir πεθαίνει από καρδιακό επεισόδιο, τρεις εβδομάδες μετά από ένα πολύ σοβαρό τροχαίο που είχε. Στην άλλη άκρη του ατλαντικού ο John Mayall γράφει το τραγούδι που ακούμε παρακάτω με τίτλο The Death of JB Lenoir.
ΥΓ. Το μελαγχολικό – Σκοτεινό σαξόφωνο όλα τα λευτά…

Τελευταίο τραγούδι στη σημερινή μας ανάρτηση, από τους Country Joe and The Fish. Λίγα λόγια για τη μπάντα. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1966,αποτελόντας μία μπάντα διαμαρτυρίας προς τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Αξία έχει να αναφέρουμε και κάτι για την ονομασία της. Country Joe αποκαλούνταν κατά τη δεκαετία του 40 ο Ιωσήφ Στάλιν, ενώ το όνομα Fish αναφέρεται στον Mao Tce-Toung. Η μπάντα του Stalin Και του Mao λοιπόν. Το τραγούδι που ακούμε με τίτλο Death Sound Blues.

Senoritas and Seniors, Ladies and Gentlemen, That little ol’ Band from Texas… ZZ TOP

2009-10-25T20:47:00.010+02:00

5 Τραγούδια από αυτά που ακούσαμε ή δεν ακούσαμε (παρότι το θέλαμε πολύ) το Σάββατο. Το ίδιο βράδυ στο μέγαρο μουσικής ήταν οι Javon Jackson, Buster Williams μαζί με άλλους εκπληκτικούς μουσικούς, σε ένα αφιέρωμα στο Kind of Blue του Miles Davis. Πιστεύω ότι το Kind of Blue είναι ίσως η κορυφαία δημιουργία στη μουσική Ιστορία. Καλώς η κακώς όμως τα ένστικτα υπερίσχυσαν της κουλτούρας μου και έτσι βρέθηκα στην αρένα του taekwondo να χτυπιέμαι υπό τους ήχους της κιθάρας του Billy Gibbons.

UPDATE

Che Guevara 42 χρόνια από την εκτέλεση του

2009-10-09T23:41:00.005+03:00

Σήμερα 9 Οκτωβρίου 2009 συμπληρώνονται 42 χρόνια από την εκτέλεση του Che. 42 χρόνια από τη μέρα που οι σφαίρες της προόδου και της ευημερίας σκότωσαν έναν άνθρωπο σύμβολο. Δε θα πλατειάσω θέλω απλός να αποδώσω έναν ελάχιστο φόρο τιμής. Μαζί με τον Che ας μου επιτραπεί να αποδώσω φόρο τιμής και σε δύο δικούς μας. Τα ονόματα αυτών Νίκος Μπελογιάννης και Νίκος Πλουμπίδης. Ο πρώτος είχε τη δύναμη να χαμογελάσει όταν μια γυναίκα του πρόσφερε ένα γαρίφαλο και ενώ η θανατική του καταδίκη ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιη. Ο δεύτερος, ήταν αυτός που έστειλε γράμμα στο δικαστήριο που δίκαζε τον Μπελογιάννη αναλαμβάνοντας όλο το κατηγορητήριο, προκειμένου να τον γλιτώσει από το απόσπασμα. 2 χρόνια αργότερα ήρθε και η σειρά του δάσκαλου να δικαστεί, με το “έθνος” να τον κατηγορεί για εσχάτη προδοσία και το κόμμα να τον αποκηρύσσει επίσης ως προδότη.
Το τραγούδι που παρατίθεται είναι ανακάλυψη του Νίκου και η πιο μετριοπαθής λέξη που βρίσκω για να το χαρακτηρίσω είναι “συγκλονιστικό”.

Άνοιξε χείλι μου,
Άνοιξε, γλυκά νά τραγουδήσω.
Άνοιξε τήν καρδιά.
Κομήτη κλείσε
τό στόμα στούς ποιητές.
Κομήτη κλείσε
τό στόμα καί φύγε.
Άνοιξε τά μάτια στήν Ελευθερία.

Συγνώμη κούκλα, μπορώ να έχω άλλο ένα ???

2009-09-17T22:03:00.002+03:00

Παρασκευή βράδυ, κουρασμένος και αηδιασμένος από την άχαρη εβδομάδα που προηγήθηκε, μπαίνεις σε ένα bar να λιώσεις στο αλκοόλ.
Πλησιάζεις τη μπάρα και από τη μέσα μεριά της βλέπεις μία μ… δύμετρη Bar woman. Χρειάζεσαι περί τα δύο λεπτά για να τη κοιτάξεις από κάτω μέχρι πάνω.
Με το βλέμμα καρφωμένο στο πλούσιο στήθος της κάνεις αργά βήματα προς αυτήν αφήνοντας όλη σου την αυτοπεπίθεση να πλανιέται στην ατμόσφαιρα.
Τη πλησιάζεις και σκύβοντας προς το μέρος της λες… One Bourbon, One Scotch and One Beer…… Please !!!

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ??? / No More Trouble

2009-06-14T18:26:00.005+03:00

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι θα περιοριστώ σε αναρτήσεις με καθαρά μουσικά θέματα, τα οποία δεν έχουν κόστος. Σε μεγάλο βαθμό αυτό επετεύχθη, με μερικές μικρές εξαιρέσεις. Μερικές φορές όμως, γύρω μας συμβαίνουν πράγματα που δε μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Έτσι και σήμερα, το ποτήρι ξεχειλίζει για ακόμη μία φορά και εγώ αισθάνομαι ότι πρέπει να αθετήσω για μία ακόμη φορά την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου.
Αφορμή λοιπόν για να σπάσω τον αυτοπεριορισμό μου, είναι αυτή τη φορά, όλα όσα συμβαίνουν και ακούγονται τις τελευταίες μέρες σχετικά με τους “λαθρομετανάστες”. Καταρχήν να ξεκινήσω με τη παραδοχή ότι δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Το μόνο που υπάρχει είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Σκέτο. Και εφόσον υπάρχουν μόνο άνθρωποι θεωρώ ότι όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα στη ζωή, στα όνειρα και στην ευτυχία. Και εδώ μπαίνει η πρώτη ένσταση με όλα όσα ακούγονται, γράφονται και πράττονται τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας. Και η πρώτη ένσταση λέει ότι κανένας άνθρωπος δε μπορεί να θεωρείτε παράνομος ή παραβάτης σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκεται. Επίσης δε μπορεί κάποιος άνθρωπος να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα ανάλογα με το πια γη πατάει κάθε φορά.
Τις τελευταίες μέρες λοιπόν στη χώρα μας και με αιτία το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, συντελείται ένα πογκρόμ με θύματα τους άτυχους ανθρώπους που ήρθαν εδώ αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Με εντελώς αυθαίρετο τρόπο, έχουμε αποδώσει σε αυτούς τους ανθρώπους το αίτιο τις εγκληματικότητας και τις μείωσης του βιοτικού μας επιπέδου. Αλλά εδώ θα πρέπει να συλλογιστούμε ότι ο διαθέσιμος πλούτος δεν είναι αυτός που τελικά διανέμεται σε εμάς, που αποτελούμε τη πληττόμενη ομάδα πολιτών. Ο διαθέσιμος πλούτος είναι πολύ μεγαλύτερος αλλά διασπαθίζεται σε ένα διεφθαρμένο κράτος που αποτελείται από εργολάβους, στελέχη και συμβούλους με τους οποίους η εκάστοτε εξουσία επιλέγει να συναλλάσσεται. Μετά λοιπόν το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα η Ελληνική κυβέρνηση αισθάνθηκε την ανάγκη να επανασυσπειρώσει την εκλογική της πελατεία, που όπως η ίδια λέει, αποτελείτε από συντηρητικούς ανθρώπους οι οποίοι έχασαν το αίσθημα ασφάλειας που είχαν και στράφηκαν είτε προς την αποχή είτε προς την ακροδεξιά παράταξη. Αλλά ο Πρωθυπουργός της χώρας τόνιζε με κάθε αφορμή πως δε συνεργάζεται με τα άκρα. Αυτό που όμως προκύπτει είναι ότι δε συνεργάζεται μεν με τα άκρα γιατί δε θέλει να μοιρασθεί την εξουσία (κορόιδο είναι;) αλλά ασπάζεται με μεγάλη ευκολία τις απόψεις και τις πολιτικές θέσεις αυτών. Στο διαταύτα λοιπόν, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το τόπο του, είτε γιατί εκεί δεν ήταν δυνατό να επιβιώσει, είτε γιατί το εκεί καθεστώς τον καταστούσε πολιτικά παράνομο, πέφτει θύμα ενός κακού εκλογικού αποτελέσματος για τη κυβερνώσα συντηρητική παράταξη. Και επειδή στη κυβερνώσα παράταξη αρέσκονται να μιλάνε για φιλελευθερισμό, εγώ έχω να θέσω το ερώτημα που πήγε ο κοινωνικός φιλελευθερισμός τους. Και απαντώ στο ερώτημα μόνος μου. Ποιος κοινωνικός φιλελευθερισμός και κουραφέξαλα, η παραδοσιακή δεξιά παράταξη είναι, που στη πρώτη στραβή δείχνει με κάθε τρόπο το πραγματικό της πρόσωπο.
Αλλά από τη κριτική μου δε θα ξεφύγουν ούτε οι σοσιαλιστές ή σοσιαλδημοκράτες ή όπως αλλιώς αυτοαποκαλούνται. Διάβασα σήμερα ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής διεθνούς, ανακοίνωσε ότι θα δημιουργήσει υπουργείο μετανάστευσης (???). Που πήγε το σύνθημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα ρε παιδιά ??? Είναι ή δεν είναι πάγια αντίληψη ενός σοσιαλιστή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ??? Αν ναι, τότε γιατί χρειάζεται ένα ειδικό υπουργείο για να διαχειριστεί ειδικά αυτούς τους ανθρώπους;
Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα τη χειραγώγηση του μέσου πολίτη και τη δημιουργία ενός ανύπαρκτου κίνδυνου. Και όλο αυτό αποκλειστικά και μόνο για την εξουσία. Η λύση για τη κυβέρνηση και τις λοιπές πολιτικές παρατάξεις (εξαιρούνται ΣΥΝ και ΚΚΕ) θα ήταν μία προσπάθεια ενημέρωσης της κομματικής τους πελατείας, ώστε η τελευταία να καταλάβει ότι δε διατρέχει κανένα κίνδυνο από δυστυχισμένους ανθρώπους που κατέφτασαν στο τόπο μας κυνηγημένοι, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή.
Τις τελευταίες μέρες που διαδραματίζονται όλα αυτά στην Ελλάδα, ο Νίκος μου έστειλε μέσω facebook ένα πολύ ωραίο τραγούδι, δίνοντας μου και το μουσικό άλλοθι για τη σημερινή ανάρτηση. Το όλο concept είναι μία καταπληκτική ιδέα με μουσικούς από όλο τον κόσμο που έχει ως τίτλο Playing for change/Song around the world. To τραγούδι έχει για τίτλο War/No more trouble...

Ένα ακόμη τραγούδι από το ίδιο Project με τίτλο One Love

Βλέποντας όλα τα videos από τη συγκεκριμένη παραγωγή δεν είδα κάποιον Έλληνα να συμμετέχει. Εδώ βέβαια πρέπει να ομολογήσω, ότι είχα και έναν φόβο, μήπως κάποια στιγμή δω μία γνωστή φάτσα και από κάτω γράφει George, Greece. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει Ελληνική συμμετοχή, θα κάνω εγώ τη δική μου πρόταση…

A Soul Night...

2009-05-25T00:15:00.001+03:00

Τούτο το Κυριακάτικο βράδυ του Μαΐου είναι ζεστό και όμορφο. Η διάθεση άκρως ρομαντική και θέλω να τη μοιραστώ με τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου. Έτσι διαλέγω μία υπέροχη Soul μπαλάντα. Αυτό το Κυριακάτικο λοιπόν βράδυ, παρέα θα μας κρατήσει η υπέροχη Bettye Lavette. Τίτλος τραγουδιού The High Road. Εύχομαι ένα όμορφο βράδυ και φυσικά… Καλή ακρόαση.

Allman Brothers Band With Billy Gibons

2009-05-19T00:06:00.002+03:00

Ο Χριστός και η Παναγία (και όλες οι θεότητες του κόσμου μαζί) !!!! Τι είναι αυτό που βρήκα !!!! Οι Allman Brothers Band και ο Billy Gibons μαζί παίζουν το Jesus Just Left Chicago… Δε γράφω άλλο ας μιλήσει η εικόνα και ο ήχος από αυτό το ερασιτεχνικό Video. Να ναι καλά ο άνθρωπος που το τράβηξε και αξιωθήκαμε να το δούμε και να το ακούσουμε και εμείς οι Purockers..

I love you more than you' ll ever know

2009-05-17T23:28:00.003+03:00

Μια μεγάλη καλησπέρα σε όλους τους φίλους και αναγνώστες τούτου του Blog. Μια συννεφιασμένη αλλά ζεστή Κυριακή πέρασε και ετοιμάζεται να δώσει τη θέση της στην άχαρη Δευτέρα. Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι όσο μεγαλώνουμε αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο να κυλάει πιο γρήγορα. Έτσι λοιπόν και εγώ αναρωτιέμαι πότε κιόλας πέρασε ένας χρόνος. Ένας χρόνος από τη μέρα που πάντρεψα δύο καταπληκτικούς φίλους. Δε ξέρω τι είθισται να εύχονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Εγώ αυτό που θέλω να τους ευχηθώ μέσα από τη καρδιά μου είναι να είναι πάντα μαζί αγαπημένοι και ευτυχισμένοι.
Λίγο λοιπόν η επέτειος των φίλων μου, λίγο η άνοιξη και η διάθεση απόψε είναι ερωτική και όπως πάντα Blues. Έτσι επιλέγω το παρακάτω τραγούδι των Blood Sweat and Tears αφενός για να το αφιερώσω στους κουμπάρους μου αφετέρου για να εκφράσω την ερωτική μου διάθεση.
Όπως θα έλεγε και ο Στέργιος Στεργίου (αγαπημένος παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών στη Θεσσαλονίκη κατά τα εφηβικά μου χρόνια), αγαπημένοι αγαπημένες μου Rockers νυχτοπούλια αυτής της πόλης Blood Sweat and Tears και I love you more than you'll ever know…

Μουσική ΡΕ !!!

2009-05-05T22:45:00.004+03:00

Τη πάτησα σήμερα… Όπως έψαχνα κάτι να ακούσω προκειμένου να ξορκίσω το κακό των ημερών ή καλύτερα την αηδία των ημερών, μου ήρθε στο μυαλό ο Gil Evans. Έτσι από τον ενθουσιασμό μου και χωρίς να το έχω σκοπό, βρέθηκα να γράφω αυτό εδώ το Post.
O Gil Evans γεννημένος στον Καναδά, καταγράφεται στη Jazz ιστορία ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες.
Αν θα έπρεπε οπωσδήποτε να χαρακτηρίσουμε τη μουσική του θα μιλούσαμε για modal και free Jazz στα όρια του Jazz Rock. Πέρα από τον ίδιο τον Gil Evans, μύθο αποτελεί πλέον και η ορχήστρα του από την οποία κι αν δεν έχει περάσει κόσμος. Χαρακτηριστικές στιγμές στη καριέρα του η συνεργασία του με τον κορυφαίο ίσως όλων των εποχών Miles Davis, και ο δίσκος στον οποίο ο Gil Evans και η ορχήστρα του διασκευάζουν Jimmy Hendrix. Το έργο του ανθεί στις δεκαετίες του 50, του 60 και του 70. Αξιοπρόσεκτη είναι φυσικά και η παρουσία του τη δεκαετία του 1980 στις δουλειές που έκανε με τη Monday Night Orchestra.
O Gil Evans, πέθανε το 1988 σε ηλικία 75 ετών. Ένα χρόνο αργότερα (1989), το bud and birds, δίσκος που κυκλοφόρησε to 1986 κερδίζει το Grammy του καλύτερου Instrumental Jazz δίσκου και έστω με αυτό τον τρόπο αποδίδεται ένα φόρος τιμής στον τεράστιο αυτό μουσικό.
Για σήμερα δύο καταπληκτικά θέματα που ανακάλυψα στο youtube και σας τα παραθέτω. Το πρώτο θέμα έχει για τίτλο “time of the barracudas”. Η ηχογράφηση είναι στο Lugano της Ελβετίας κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80. Μεταξύ άλλων στην ορχήστρα διακρίνω τον Billy Cobham.

Το δεύτερο θέμα μας είναι κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1950 (με κάθε επιφύλαξη 1959) και έχει τίτλο Blues for Pablo (το τραγούδι το ερωτεύεσαι από τον τίτλο). Σε αυτό το Clip θα δούμε τον Gil Evans με τον ανεπανάληπτο Miles Davis.

Blues Rock

2009-03-28T18:22:00.014+02:00

Να ξεκινήσω το σημερινό μας Post με μία μεγάλη καλησπέρα και μία ευχή για μία υπέροχη και ηλιόλουστη Άνοιξη. Στις 22 του μήνα που μας πέρασε το blues-hand έκλεισε ένα χρόνο παρουσίας στο δυαδίκτυο, οπότε ας μου επιτραπεί να δώσω και έναν επετειακό χαρακτήρα στη σημερινή ανάρτηση. Τέλος με το μπλα – μπλα και πάμε να περάσουμε στην ουσία. Και ποια είναι η ουσία ? Μα φυσικά η μουσική. Και όπως θα συμπεράνατε και από τον τίτλο το σημερινό μας Post θα ασχοληθεί με Blues Rock καταστάσεις. Αγαπημένο είδος το οποίο άνθησε στην αντίπερα όχθη του ατλαντικού στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές της δεκαετίας του 70. Φυσικά ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα.
Ξεκινάμε με τη κορυφαία μπάντα του είδους που δεν είναι άλλοι από τους Allman Brothers Band. Βιογραφικά στοιχεία για τη μπάντα δόθηκαν σε προηγούμενο Post. Εδώ θα τους δούμε από μία πρόσφατη εμφάνιση τους να ερμηνεύουν ένα τραγούδι από το πρώτο δίσκο του συγκροτήματος. Τίτλος τραγουδιού Black Hearted Woman. Στη σκηνή διακρίνονται οι Greg Allman, Butch Trucks, Derek Trucks, warren Haynes, Mark Quinones και Jai Johanny “ Jaimoe” Johanson. Θα ήθελα να εστιάσετε τη προσωχή σας στα τελευταία 2'και 30''του τραγουδιού. Έτσι για να καταλάβουμε όλοι τι εννοούμε όταν λέμε Rock μπάντα.

Τη προηγούμενη εβδομάδα είχα μία συζήτηση με έναν φίλο για το τι χάσαμε στο περσινό Pistoia Blues Festival. Έτσι ο φίλος μου μίλησε για τους Hot Tuna. Οι Hot Tuna ιδρύθηκαν από τον μπασίστα Jack Casady και τον κιθαρίστα Jorma Kaukonen μέλη των θρυλικών Jefferson airplane στα τέλη του 1969. Κλασική αμερικάνικη Blues Rock Μπάντα. Το 1970 προστίθενται στη μπάντα ο έγχρωμος Papa John Creach ο οποίος παίζει βιολί και ο τεξανός ντράμερ Summy Piazza. Με αυτή τη σύνθεση είναι και η Live εκτέλεση που παρατίθεται. Τίτλος τραγουδιού Come Back Baby.

Να πάμε σε κάτι σχετικά πιο πρόσφατο. 1991 και ο George Thorogood κυκλοφορεί τον 9ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Boogie People. Πλήρες τίτλος της μπάντας George Thorogood and the Destroyers Bar Band (γαμώ δεν ακούγεται ?). O George Thorogood, αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς Performers της Blues Rock σκηνής. Εμφανίσθηκε στα μουσικά δρώμενα το 1974 και συνεχίζει την εκπληκτική του πορεία έως και σήμερα. Εκπληκτικός κιθαρίστας έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό από το Soundtrack της ταινίας Christine με το τραγούδι Bad To The Bone. Στη σημερίνη μας ανάρτηση ακούμε από το Boogie People το If You Don’t Start Drinking I’ m Going To Leave, και εγώ δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί του…

Παραμένουμε στη Blues Rock σκηνή, αλλάζοντας λίγο ύφος και όχθη στον ατλαντικό. Πάμε λοιπόν στη Μεγάλη Βρετανία για να συναντήσουμε έναν εκπληκτικό blues μουσικό. Φυσικά μιλάμε για τον John Mayall και τη μπάντα του τους Bluesbreakers. Και ποιος δεν έχει περάσει από τους Bluesbreakers… Eric Clapton, Peter Green, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Aynsley Danbar είναι μερικά από τα ονόματα που πέρασαν, ενώ φιλικές συμμετοχές είχαν οι Jack Bruce, Harvey Mandel, Paul Butterfield και άλλοι. Ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος, αλλά οι Blues Breakers δεν ήταν απλός μία μπάντα αλλά μία Blues γεννήτρια. Έτσι για παράδειγμα από εκεί προέκυψε η συνάντηση του Peter Green με τον Mick Fleetwood και η γέννηση των θρυλικών Fleetwood Mac.
To σημερινό μας τραγούδι είναι ένα single κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Κιθαρίστας τον Bluesbreakers σε αυτή την ηχογράφηση είναι ο Eric Clapton. Τίτλος τραγουδιού I’m Your Witchdoctor…

Φτάσαμε στο τελευταίο μας τραγούδι για σήμερα. Και κάπου εδώ νομίζω πως ήρθε η στιγμή να σας καλωσορίσω σε ένα μαγικό κόσμο. Ο κόσμος αυτός έχει οναματεπώνυμο και λέγεται Harvey Mandel. Πρόκειται για έναν πραγματικά εμπνευσμένο μουσικό, απίθανο κιθαρίστα, ο οποίος πριν ξεκινήσει τη προσωπική του καριέρα είχε συμμετοχές με τους Canned Heat, John Mayall, Rolling Stones. 1972 και ο Harvey Mandel κυκλοφορεί τον 6ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο The Snake. Από αυτό τον δίσκο θα ακούσουμε ένα καταπληκτικό μουσικό θέμα με τίτλο Pegasus.
Αν κάποια στιγμή μου συμβεί κάτι, θα ήθελα οι άνθρωποι που με γνώρισαν να με φέρνουν στη σκέψη τους παράλληλα με αυτή τη μελωδία…

A more blue(s) Night with Robert Cray

2009-03-17T23:09:00.004+02:00

Τρίτη 17 Μαρτίου. Όχι δε γράφω ημερολόγιο. Απλός μαρκάρω τη βραδιά. Άλλη μία Blues βραδιά παρέα με τον Robert Cray. Δύο τραγούδια για σήμερα. Πρώτο μας τραγούδι το “Smoking gun”. 1986 και η τέταρτη δισκογραφική δουλειά του Robert Cray είναι γεγονός και φέρει τον τίτλο Strong Persuader. Από εκεί και το πρώτο μας τραγούδι.

Δεύτερο τραγούδι μας, κάτι πιο πρόσφατο. 2003 και ο Robert Cray κυκλοφορεί το Time Will Tell. Από αυτή τη δουλειά ακούμε μία καταπληκτική Blues –Soul μπαλάντα μα τίτλο Time makes two… Θεέ μου πόσο γουστάρω…

Εννέα κάτω από το μηδέν…

2009-03-04T22:58:00.004+02:00

Εάν αγαπάς τα Blues τότε σίγουρα δε σε ξενίζει αυτή η φράση. Nine below zero λοιπόν. Μπάντα που δημιουργήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1977 από τους Dennis Greaves, Peter Clark, Kenny Bradley και Mark Feltham. Έχουν πάρει το όνομα τους από το ομώνυμο τραγούδι του μύθου Sonny Boy Williamson. Το 1990 στη μπάντα ενσωματώνονται οι Gerry McAvoy και Brendan O'Neill οι έως τότε μπασίστας και ντράμερ του Rory Gallagher. Οι Nine Below Zero είναι μία από τις κορυφαίες εν ενεργεία ευρωπαϊκές Blues μπάντες. Τρία τραγούδια θα ακούσουμε για σήμερα. Τα δύο πρώτα είναι δύο εκπληκτικές διασκευές και το τρίτο αποτελεί δική τους σύνθεση.
Εν αρχή ένα εκπληκτικό τραγούδι των Canned Heat που θεωρήθηκε ο ύμνος των Hippies στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 60. Τίτλος τραγουδιού On The Road Again. Καλοτάξιδοι λοιπόν…

Για τη συνέχεια ένα τραγούδι του Jimmy Rogers με τίτλο walking by my self.

Και τέλος το τραγούδι με τίτλο Down By The River.

There's a song on the lips of everybody...

2009-02-27T22:27:00.002+02:00

Καταρχήν μία μεγάλη καλησπέρα και ένα καλός σας βρήκα, μιας και έλειψα αρκετό καιρό. Οι λόγοι της απουσίας μου δύο σχεδόν μήνες δεν είναι του παρόντος. Οι λόγοι της επιστροφής μου έχουν να κάνουν με τα συναισθήματα που μου γεννά η μελωδία του παρακάτω τραγουδιού καθώς και με τις σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μου προσέχοντας τους στίχους. Θέλω να γκρινιάξω για όσα συμβαίνουν γύρω μου αλλά δε θα το κάνω. Δε θα το κάνω τουλάχιστον από τούτο το βήμα. Δε θα το κάνω πρώτον γιατί αυτό το ιστολόγιο είναι μουσικό, δεύτερον γιατί όταν το έκανα κατά το παρελθόν χαρακτηρίστηκα “κάπως” υπερβολικός και τρίτον γιατί δεν είναι σωστό… Ή καλύτερα γιατί είναι λάθος… Σας μπέρδεψα λίγο ??? Και εγώ μπερδεμένος είμαι… Anyway που λένε και στο χωριό μου.
Πάμε λοιπόν στα του τραγουδιού που παρατίθεται παρακάτω. Απόψε παρέα μας στο Blues-hand ο Rory Gallagher. Ιρλανδός γεννημένος τον Μάρτιο του 1948 στο Ballyshannon. Στη μουσική σκηνή εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 60 με τους Taste. To 1971 κυκλοφορεί το πρώτο του προσωπικό LP, ενώ συνολικά μέχρι σήμερα οι πωλήσεις της δισκογραφίας του, ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Rory Gallagher ήταν αλκοολικός. Άμεση συνέπεια αυτού ήταν ο θάνατος του τον Ιούνιο του 1995.
Το 1973 κυκλοφορεί το τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Tattoo. Από αυτό το δίσκο ακούμε το τραγούδι με τίτλο A Million Miles Away.

This hotel bar has lost all its people,
The piano man has caught the last bus home,
The old bartender just collapsed in the corner,
Why I'm still here, I just don't know,
I don't know.

Καλή χρονιά

2008-12-31T17:51:00.003+02:00

Έφτασε λοιπόν και η φετινή πρωτοχρονιά. Έτσι και εγώ κάτι πρέπει να γράψω προς αποχαιρετισμό του χρόνου που φεύγει, αλλά και για το καλωσόρισμα αυτού που έρχεται.
Έτσι λοιπόν λίγες ώρες πριν την αλλαγή, είμαι εδώ πάνω από το πληκτρολόγιο μου και ψάχνω τις πιο όμορφες λέξεις για να διατυπώσω τις ευχές μου.
Απολογισμό χρονιάς θα αποφύγω να κάνω, γιατί φοβάμαι μήπως και το ισοζύγιο, μου βγει αρνητικό. Απλός δε μπορώ να μη θυμηθώ τη στιγμή που πάντρεψα ένα καταπληκτικό ζευγάρι. Θέλω να τους ευχαριστήσω μέσα από τη καρδιά μου για τη τιμή που μου έκαναν. Μία προσωπική στιγμή ακόμη που θέλω να ξεχωρίσω είναι ο γάμος του παιδικού μου φίλου το καλοκαίρι στη Σαμοθράκη με τον οποίο και συγκινήθηκα πολύ, μιας και ήταν και ο μικρότερος της παρέας.
Τούτο το ιστολόγιο όμως είναι μουσικό και έτσι για μία ακόμη φορά ψάχνω μέσα σε έναν ωκεανό τραγουδιών να βρω κάτι κατάλληλο για την περίσταση. Αυτή τη φορά θέλω κάτι αισιόδοξο που να έχει όμως και λίγη δόση μελαγχολίας ώστε να μπορέσει να με εκφράσει. Θέλω κάτι σημερινό και φρέσκο σαν τον χρόνο που σε λίγες ώρες θα έρθει. Θέλω κάτι που να είναι κοντά σε αυτό που εγώ είμαι, κάτι που να μιλάει για μουσική ας πούμε. Θέλω κάτι που θα γεννά συναισθήματα νοσταλγίας αλλά και ελπίδας. Έτσι λοιπόν κατέληξα σε μία νεαρή κοπέλα από μία κυκλοφορία στα τέλη του 2007. Έτσι για αυτή τη πρωτοχρονιά επιλέγω την μόλις 21 ετών σκοτσέζα Amy Macdonald. H Amy Macdonald, έχει κυκλοφορήσει μόλις ένα cd με τίτλο “This Is The Life”. Έχει γράψει μόνη της τους στίχους και τη μουσική σε όλα τα τραγούδια του cd και εκ του αποτελέσματος θα τη χαρακτήριζα ταλαντούχα και μία καινούρια ελπίδα για τη μουσική.
Το τραγούδι που επιλέγω από αυτό το cd έχει τίτλο “Let’s Start A Band” και το αφιερώνω σε όλους και όλες σας.
Όσο για μένα διατηρώ ακόμη το δικαίωμα μου στη σκέψη, στα συναισθήματα και την αισθητική μου. Εύχομαι σε όλους και όλες καλή χρονιά και για μία ακόμη φορά ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρα του καθενός.
Επίσης όπως πάντα… Διατελώ υμέτερος… Χρήστος

Put a ribbon round my neck and call me a libertine
I will sing you songs of dreams I used to dream
I will sail away on seas of silver and gold
Until I reach my home

Give me a guitar and I’ll be a troubadur
Your strolling minstrels 12th century door to door
I don’t know anymore if that feeling is past
Will it last?
how can you be sure?

And how do I know if you’re feeling the same as me?
And how do I know that that’s the only place you want to be?

Give me a stage and I’ll be a rock and roll queen
Your 20th century cover of a magazine
Rolling Stone here I come
Watch out everyone
I’m singing, I’m singing my song

Give me a festival and I’ll be your Glastonbury star
The lights are shining, everyone knows who you are
Singing songs about dreams, about hopes, about schemes
Oooh they just came true

And how do I know if you’re feeling the same as me?
And how do I know that that’s the only place you want to be?
And how do I know if you’re feeling the same as me?
And how do I know that that’s the only place you want to be?

And if you want it too, then there’s nothing left to do
Lets start a band
Lets start a band
Lets start a band
Lets start a band

Καλά Χριστούγεννα

2008-12-22T00:22:00.002+02:00

Για άλλη μία χρόνιά τα Χριστούγεννα (ως συνηθίζουν) έφτασαν . Μέρες ξεκούρασης και υπερκαταναλοτισμού για το περισσότερο κόσμο. Τα φετινά Χριστούγεννα είναι διαφορετικά όμως. Μία χώρα που θρηνεί τον άδικο χαμό ενός ανήλικου παιδιού της. Ένα κατεστημένο που προκαλεί τη νοημοσύνη μας, μία γενικευμένη απογοήτευση για αυτά που έρχονται και οι δυνάμεις καταστολής να κάνουν με κάθε τρόπο αισθητή τη παρουσία τους σε κάθε γωνιά της πρωτεύουσας δίνοντας σου την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε χώρα της λατινικής Αμερικής η οποία τελεί υπό αμερικανόφερτη δικτατορία.
Μέσα σε όλο αυτό το κλήμα αισθάνομαι την ανάγκη να ποστάρω κάποιο τραγούδι. Μία ψυχαναγκαστική διαδικασία την οποία δε μπορώ να αποφύγω. Εδώ και μέρες ψάχνω κάτι ανάλαφρο, χαρούμενο, μελωδικό και λίγο χορευτικό. Και μόλις μερικά λεπτά πριν μου ήρθε η αναλαμπή. Το αποψινό μας τραγούδι έχει για τίτλο “The Letter”. Η μπάντα είναι οι The Box Tops, Αμερικάνοι από το Memphis και το τραγούδι μας έρχεται από τα τέλη της δεκαετίας του 60, για την ακρίβεια από το 1967.
Έτσι λοιπόν με το τραγούδι αυτό θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους καλές γιορτές και ο καινούριος χρόνος να μας βρει όλους ένα βήμα πιο κοντά στην υλοποίηση των ονείρων μας. Θα ήθελα ακόμη να ευχηθώ στη γενιά που όλες αυτές τις μέρες είναι στους δρόμους, να είναι οι τελευταίοι που αντιμετωπίζουν ένα παρακράτος παρακμάζων που εξοστρακίζει τις σφαίρες του πάνω σε ανήλικους μαθητές. Θα ήθελα επίσης να προτρέψω τα παιδιά αυτά να δουν τη δική μου γενιά ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Δε θα μακρηγορήσω άλλο και με μία μεγάλη συγνώμη στους σημερινούς δεκαπεντάχρονους προχωράω στο τραγούδι αυτών των Χριστουγέννων…

Lies or Fade Away ???

2008-11-30T23:33:00.005+02:00

Επιστροφή σε ένα καθαρά μουσικό Post για απόψε. Ο διαθέσιμος χρόνος είναι περιορισμένος και έτσι δε θα μπορέσω να δώσω στοιχεία για τους καλλιτέχνες και τις μπάντες που θα παραθέσω, κάτι για το οποίο επιφυλάσσομαι να κάνω προσεχώς. Εν αρχή ένας καλλιτέχνης από αυτούς που αποκαλώ οι ήρωες μου. Με μεγάλη μου χαρά τούτο το κυριακάτικο βράδυ του Νοέμβρη καλωσορίζω στο blues-hand τον Tom Waits. Αμερικανός από τη California με ένα μοναδικό στυλ, θα τολμούσα να τον αναφέρω ως μία από τις κορυφαίες Blues (και όχι μόνο) προσωπικότητες. Τίτλος τραγουδιού Lie to me...

Για τη συνέχεια πάμε στη Μεγάλη Βρετανία και μία από τις κορυφαίες Blues μπάντες που ανέδειξε ποτέ. Στη συντροφιά μας απόψε ο Mike Fleetwood και ο Peter Green γνωστότεροι ως Fleetwood Mac. To τραγούδι με το οποίο μας κρατούν απόψε συντροφιά έχει τίτλο Oh Well και συμπεριλαμβάνονταν στην ειδική έκδοση του Then Play On όπως αυτή κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 1969.

Υπάρχουν προσωπικότητες που η ύπαρξη τους και μόνο είναι μία πρόταση για ένα πιο εναλλακτικό τρόπο ζωής. Είναι αυτοί που μας δίνουν το ερέθισμα να δούμε τα πράγματα με μία διαφορετική οπτική. Κλασική περίπτωση αποτελεί ο Frank Zappa. Τον Μάρτιο του 1974 ο Zappa κυκλοφορεί το LP με τίτλο Apostrophe. Στο ομώνυμο τραγούδι μάλιστα μπάσο παίζει ο Jack Bruce (Cream). Από αυτό το LP ακούμε το κομμάτι με τίτλο Cosmic Debris.

Αυτή η μικρή παράθεση τραγουδιών για απόψε θα ήθελα να κλείσει με τη μπάντα της καρδιάς μου. Και δε θα μπορούσα να μιλήσω για κάτι άλλο από τους Grateful Dead. Know our love not fade away...

Τα σοφά λόγια του ποιητή…

2008-11-22T20:43:00.005+02:00

Και ο ποιητής έλεγε…

Περπατάω σε δρόμους νεκρούς
Περπατάω με εσένα στο μυαλό μου
Τα πόδια μου τόσο κουρασμένα, η ανάσα μου τόσο ηλεκτρισμένη
Και τα σύννεφα κλαίνε

Είχα ακούσει κάποιον να λέει ψέματα
Είχα ακούσει κάποιους να κλαίνε από μακριά
Και σα παιδί είπα: Με κατέστρεψες με ένα σου χαμόγελο
Τη στιγμή που κοιμόμουν

Κάποιες στιγμές η σιωπή μπορεί να γίνει κάτι σα κεραυνός
Κάποιες φορές θέλω να πάρω τους δρόμους και να λεηλατήσω
Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσες να είσαι αληθινή
Σε σκέφτομαι
Και σ’ αναζητώ

Άρρωστος από έρωτα, εύχομαι να μη σε είχα συναντήσει ποτέ μου
Άρρωστος από έρωτα, προσπαθώ να σε ξεχάσω

Τώρα δε ξέρω τι να κάνω
Θα έδινα τα πάντα για να είμαι μαζί σου…

Bob Dylan

Jesus on the main line... Beeeeeeeeeeep

2008-11-06T23:28:00.002+02:00

Όπως κάθε πρωί, έτσι και εκείνο το συννεφιασμένο πρωινό της Τρίτης ξεκίνησα για τη δουλειά μου. Πρώτα στο γραφείο για ανάγνωση mails και Faxes και εν συνεχεία μάζεμα εργαλείων, τοποθέτηση του Laptop στη τσάντα και ίσα για την έναρξη μίας χαρούμενης μέρας στους αγαπημένους μου πελάτες.
Εννιά σχεδόν χρόνια τώρα βάζω και παρέχω υποστήριξη σε τηλεφωνικά κέντρα. Έτσι και εκείνη τη μέρα είχα μία εγκατάσταση, που από τη περιγραφή που είδη είχα διαβάσει, δεν ήταν ιδιαίτερων απαιτήσεων.
Μπήκα λοιπόν στο αυτοκίνητο, έβαλα τον αγαπημένο μου ραδιοφωνικό σταθμό (Εν Λευκό) και ξεκίνησα προς άγνωστο προορισμό κάπου στη κάτω Κηφισιά. Μετά από αρκετή περιπλάνηση στα στενοσόκακα της κάτω Κηφισιάς ο "κριμένος" πελάτης βρέθηκε.
Αφού λοιπόν βρήκα τον υπεύθυνο και κατόπιν των σχετικών συνεννοήσεων η ρημαδοεγκατάσταση επιτέλους ξεκίνησε. Αφού ξεκίνησα με τη χαμαλοδουλειά (Φυσική τοποθέτηση και καλωδίωση του συστήματος) συνέχισα με προγραμματισμό και κάπου αργά το απόγευμα ήμουν έτοιμος για την έναρξη των πρώτων δοκιμών. Έτσι συνέδεσα το πρώτο μου τηλέφωνο και ετοιμάστηκα για τη πρώτη κλήση. Εννέα σχεδόν χρόνια, τόσα και τόσα μηχανήματα πέρασαν από τα χέρια μου, και σε όλα η πρώτη κλήση είχε πάντα τον ίδιο προορισμό. Ποιον άλλον μα φυσικά το παραδοσιακό "141". Το 141 που κάποτε έλεγε την ώρα και που εδώ και ένα χρόνο περίπου παίζει ένα προηχογραφημένο μήνυμα με το οποίο ενημερώνει για την αλλαγή του συγκεκριμένου αριθμού. Παρόλα αυτά εγώ συνεχίζω να καλώ το "141" και ας ακούω το προηχογραφημένο.
Έτσι λοιπόν και τη μέρα εκείνη ξεκίνησα τις δοκιμές μου κάνοντας τη πρώτη μου κλήση στο "141". Όμως μία περίεργη αίσθηση κυριάρχησε μέσα μου η οποία έγινε ακόμη πιο έντονη όταν ο τόνος κλήσης που άκουσα ήταν αρκετά βαθύς και βραχνός. Η έκπληξη μου ολοκληρώθηκε όταν είδα πως στην οθόνη της συσκευής μου δεν έγραφε πια "141" δηλαδή τον αριθμό που είχα πληκτρολογήσει αλλά τον αριθμό "9011 999999888899999999". Και ξαφνικά μία αγγελική θα μπορούσα να πω φωνή άρχισε να λέει ένα προηχογραφημένο μήνυμα. Η οθόνη της συσκευής μου δεν είχε πια κανένα αριθμό σχηματισμένο και αναβόσβηνε γράφοντας "YOU HAVE CONNECTED WITH PARADISE".
Το προηχογραφημένο μήνυμα αναγγελίας έλεγε.
"Μήνυμα χωρίς Χρέωση, For English please Pres 9, για Ελληνικά παρακαλώ περιμένετε"
Θα προτιμήσω τα Ελληνικά σκέφτηκα, που να κάθομαι τώρα μέσα στη ζάλη και την έκπληξη, να προσπαθώ να καταλάβω και τι ακριβώς θα μου έλεγε το μήνυμα στα Αγγλικά.
Μετά από πέντε περίπου δευτερόλεπτα μου βγήκε λοιπόν ένα άλλο προηχογραφημέννο μήνυμα το οποίο έλεγε " Για τη κλήση αυτή χρεώνεστε 1,27 ευρώ τα 10 δευτερόλεπτα πλέον Φ.Π.Α. Αν αποδέχεστε τη χρέωση πατήστε 1". Στα τέτοια μου σκέφτηκα, ο πελάτης χρεώνεται και πάτησα 1. Στην οθόνη μου τώρα αναβόσβηνε η ένδειξη PLEASE HOLD και μία γαλήνια μουσική (κάτι σαν τις τέσσερις εποχές του Vivaldi μου φάνηκε) έπαιζε στο ακουστικό μου.
Και ξαφνικά ένα τρίτο προηχογραφήμενο μήνυμα που έλεγε:
Είστε στην πιο αξιόπιστη γραμμή προβλέψεων, ο Ιησούς επιλύει κάθε σας πρόβλημα.
Για να του θέσετε θέματα συναισθηματικής φύσεως πιέστε "1"
Για πρόβλεψη μέλλοντος πιέστε "2"
Για θέματα υγείας πιέστε "3"
Για θέματα κακοτυχίας και κακοδαιμονίας πιέστε "4"
Για οποιοδήποτε άλλο θέμα πιέστε "9"
Όλο αυτό το διάστημα στην οθόνη του τηλεφώνου μου εμφανίζονταν μηνύματα του τύπου "JESUS LOVES YOU AS YOU ARE", "JESUS DIED FOR YOU", "GOD BLESS AMERICA"
Στην αρχή σκέφτηκα να πιέσω "9" και να του ζητήσω ειρήνη, αγάπη, υγεία και ευημερία για όλο τον κόσμο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι τόσοι που θα έχουν πάρει, όλο και κάποιος άλλος θα έχει βρεθεί να του το ζητήσει. Έτσι σκέφτηκα να του ζητήσω κάτι πιο προσωπικό. Να του ζητήσω λεφτά σκέφτηκα, αλλά μετά είπα πως θα ήταν πολύ ποταπό εκ μέρους μου να ζητήσω κάτι τέτοιο από τον Χριστό. Και εκείνη τη στιγμή είχα μία μεγάλη ιδέα. Θα επιλέξω θέματα συναισθηματικής φύσεως και θα του ζητήσω να μου φέρει κοντά μου τον μεγάλο έρωτα της ζωής μου. Μπα έχει 10 χρόνια που χωρίσαμε και μάλλον δε θέλω ούτε να τη δω. Το βρήκα θα του ζητήσω να κάνει τη κοπέλα που μου έριξε χυλόπιτα (και δύσπεπτη) πριν 2 χρόνια, να σέρνεται στα γόνατα και να με παρακαλάει. Και εγώ να είμαι ανένδοτος... Αυτή να κλαίει και εγώ να λέω ΟΧΙ.
Έτσι όλο ενθουσιασμό επέλεξα "1". Άρχισα να ακούω πάλι μουσική. για ένα λεπτό περίπου. Και ενώ η αγωνία μου είχε κορυφωθεί ξαφνικά στο ακουστικό μου έλαβα τόνο κατειλημμένου. Γιατί αναφώνησα, μα τότε είδα στην οθόνη μου το μήνυμα YOUR REQUEST DOES NOT ACCEPTED και μετά από μερικά δευτερόλεπτα στην οθόνη μου αναβόσβηνε το μήνυμα YOU ARE A GODLESS...

esus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
You can call Him up and tell Him what you want

You can call Him up, call Him up and tell Him what you want
You can call Him up, call Him up and tell Him what you want
Call Him up, call Him up and tell Him what you want
Go on, call Him up and tell Him what you want

Hey, Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
Go on, call Him up and tell Him what you want

Hey, if you’re sick and you want to get well, tell Him what you want
Oh, if you’re sick and you want to get well, tell Him what you want
Oh, if you’re sick and you want to get well, tell Him what you want
Go on, call Him up and tell Him what you want

Hey, Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on teh main line, tell Him what you want
You can call Him up and tell Him what you want

His line ain’t never busy, tell Him what you want
His line ain’t never busy, tell Him what you want
His line ain’t never busy, tell Him what you want
Go on, call Him up and tell Him what you want

Hey, Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
Jesus on the main line, tell Him what you want
You can call Him up and tell Him what you want
You can call Him up and tell Him what you want

Κύριοι… Δυστυχώς (?) επτωχεύσατε και ένα Blues για να γουστάρουμε…

2008-10-29T22:31:00.002+02:00

Τούτες οι μέρες είναι περίεργες. Οικονομική κρίση και Κραχ κυριαρχούν στη παγκόσμια επικαιρότητα. Ο καπιταλισμός αποδεικνύει για μία ακόμη φορά τη σαθρότητα του. Οι απανταχού “ανεξάρτητοι” δημοσιογράφοι, υπάλληλοι του κεφαλαίου σπέρνουν το φόβο προσπαθώντας να πείσουν για την αναγκαιότητα χρηματοδότησης του συστήματος. Και οι φτωχοί πιο φτωχοί, οι μεσαίοι να συμπιέζονται προς τα κάτω και όλα αυτά για να αντέξει ένα σύστημα το οποίο θα επιστρέψει με νέες αφαιμάξεις.
Το τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι μας θεωρούν ηλίθιους. Αισθάνομαι το αυτονόητο να αμφισβητείται. Μας θέλουν και εμάς παπαγαλάκια και κομιστές μίας θεωρίας η οποία είναι διάτρητη και μπάζει από παντού. Εγώ μία φράση μόνο μπορώ να αναφωνήσω: ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΡΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ !!! Θα ήθελα επίσης να καταθέσω τη δική μου αλήθεια μέσω ενός αληθινού ανθρώπου και καλλιτέχνη.
Συντροφιά απόψε και μεσούσης της οικονομικής κρίσης, μας κρατάει ο απίστευτος Mississippi Fred McDowell με το Goin Down to the River.

Ένα Post στα γρήγορα...

2008-10-18T09:34:00.000+03:00

1967 και ο Captain Beefheart κυκλοφορεί μαζί με τη προσωπική του μπάντα (Magic Band) το πρώτο του LP. Πραγματικά οι κριτικές που έχει εισπράξει το συγκεκριμένο LP αυτά τα 31 χρόνια είναι διθύραμβοι. Δε θα διαφωνήσω και εγώ το safe as milk είναι ένας από τους κορυφαίους Rock Blues δίσκους ever. Κάποτε ο Νίκος μου τον ανέφερε ως “ο τρελάρας”. Νίκο αφιερωμένο…
Τίτλος τραγουδιού “Sure 'nuff 'n Yes I do”

ΠαλιοRock Καταστάσεις

2008-10-05T10:48:00.002+03:00

Καταστάσεις για παλιοRockάδες λοιπόν σήμερα.
Εν αρχή για σήμερα έχουμε τον Paul Rogers. Ιδρυτικό στέλεχος δύο πολύ μεγάλων σχημάτων στα τέλη της δεκαετίας του 60’ και στη δεκαετία του 70’. Φυσικά μιλάμε για τους Free και τους Bad Company. Το τραγούδι που εδώ ακούμε είναι από μία πρόσφατη εκτέλεση και φέρει τίτλο Wishing Well. Στη σκηνή διακρίνονται ακόμη οι Slash και Neal Schon. Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στο LP Heartbreaker που κυκλοφόρησε το 1973.

Για τη συνέχεια περνάμε σε μία γερμανική Hard Rock μπάντα από τη δεκαετία του 1970. Πρόκειται για τους Epitaph. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1969 στο Dortmund της Γερμανίας από τους Cliff Jackson (Φωνητικά, Κιθάρες), Bernd Kolbe (Ηλεκτρικό μπάσο, Φωνητικά) και Jim McGillivray (drums). To 1972 η μπάντα κυκλοφωρεί το δεύτερο Album της με τίτλο Stop, Look and Listen, από το οποίο ακούμε το ομώνυμο τραγούδι.

Μήπως χρειάζεται κανείς γιατρό; Σίγουρα όχι οι Humble Pie. Μια Super Band που δημιουργήθηκε το 1968 από τους Steve Marriott (Κιθάρες φωνητικά), Peter Frampton (Κιθάρες, Φωνητικά), Greg Ridley (Μπάσο) και τον εβδομήντα ετών ντράμερ Jerry Shirley. Εδώ τους ακούμε (και βλέπουμε) από το Reunion της μπάντας σε μία διασκευή ενός τραγουδιού του Ray Charles. Ο Τίτλος αυτού I don’t need no Doctor…

Από το ένα Reunion στο άλλο. Λατρεύω τα Reunions. Θεέ μου, αυτή κι αν δεν είναι Super Band. Όπως λέει και το όνομα τους η αφρόκρεμα. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1966 από τους Jack Bruce (Μπάσο φωνητικά), Eric Clapton (Κιθάρες, φωνητικά ) και Ginger Baker (ντραμς). Στιχουργός της μπάντας ο ποιητής Peter Brown.
Μάιος του 2005 και οι δείκτες στο Big Ben σταματούν. 27 χρόνια μετά τη διάλυση της μπάντας, οι προβολείς στο Royal Albert Hall του Λονδίνου έχουν ανάψει και στη σκηνή είναι οι Cream. Το τραγούδι που ακούμε έχει τίτλο NSU και συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο δίσκο της μπάντας που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 66 με τίτλο Fresh Cream.
Άντε, να σπάσει η γκαντεμιά ρε πούστη…

Για τη συνέχεια αλλάζουμε ύφος, στυλ και μεριά του ατλαντικού. Πάμε σε μία μπάντα που ο ήχος της θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, Blues. Παρόλα αυτά είναι η μεγαλύτερη Rock μπάντα όλων των εποχών. O λόγος για τους Allman Brothers Band. Η μπάντα δημιουργήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1969 στη Florida από τους Duane Allman (slide κιθάρες και ηλεκτρικές κιθάρες), Gregg Allman ( Φωνητικά, όργανο), Dickey Bets (Κιθάρες, Φωνητικά), Berry Oakley (Μπάσο), Butch Trucks (Ντραμς) και Jai Johanny “Jaimoe” Johanson (Ντραμς). Στις 29 Οκτωβρίου του 1971 ο Duane Allman χάνει τη ζωή του σε τροχαίο στη Georgia καθώς οδηγούσε τη μηχανή του. Ένα χρόνο μετά στις 11 Νοεμβρίου του 1972 τρία τετράγωνα πιο μακριά από το σημείο που είχε σκοτωθεί ο Duane Allman χάνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τη ζωή του ο μπασίστας της μπάντας Berry Oakley. Παρόλα αυτά η μπάντα που υφίστανται μέχρι και σήμερα συνεχίζει αφήνοντας το στίγμα της ως τη πιο θρυλική Blues Rock μπάντα.
Από τον Πρώτο δίσκο της μπάντας που έφερε ως τίτλο το όνομα της ακούμε το Trouble no More.

Μένουμε στην άλλη άκρη του ατλαντικού και πάμε να ακούσουμε μία από τις κορυφαίες σύγχρονες Rock μπάντες, σε μία διασκευή ενός πολύ κλασικού τραγουδιού. Οι Widespread Panic λοιπόν διασκευάζουν Black Sabbath. Fairies wear boots και μία εκπληκτική (απογειωτική θα έλεγα) εκτέλεση.
Οι Widespread Panic δημιουργήθηκαν το 1985 στην Αθήνα της Georgia από τους Michael Houser και John Bell. Συγκαταλέγονται στις κορυφαίες σύγχρονες Rock μπάντες ενώ εδώ και μία δεκαετία είναι από τους κύριους εκφραστές ενός μουσικού κινήματος που ονομάστηκε Jam Bands. Elf νομίζω ότι δικαιωματικά αυτό το τραγούδι σου ανήκει…

Επιστροφή στη σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας και σε μία μπάντα για την οποία θα μπορούσα να πω πως ο τρόπος παιξίματος τους είναι ολοκληρωτικός. Ο λόγος για τους Jethro tull. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1967 από τους Ian Anderson (Φωνητικά, Φλάουτο, κιθάρες και άλλα πολλά), Mick Abrahams (κιθάρες φωνητικά), Glen Cornick (Μπάσο) και Clive Bunker (Ντραμς). Το 1968 και μετά και από ένα μικρό πέρασμα του Tomy Iommi (Black Sabbath) στις κιθάρες, στη μπάντα έρχεται ο κιθαρίστας Martin Barre. Ενώ το 1970 στη μπάντα προστίθεται ο οργανίστας John Evan. Πραγματικά μου είναι πολύ δύσκολο να κατασταλάξω στο ποιος είναι ο αγαπημένος μου δίσκος από τους Jethro tull. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ενδεχόμενος μία ψυχακαταναγκαστική διαδικασία. Αν όμως έπρεπε να το κάνω, για τελείως προσωπικούς λόγους, θα επέλεγα το Heavy Horses από τη χρονιά του 1978.
Πάμε λοιπόν στο σημερινό μας τραγούδι. Το 1970 οι Jethro Tull κυκλοφορούν το τρίτο τους LP με τίτλο Benefit. Από αυτό το LP ακούμε το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο με τίτλο With You There To Help Me. Νίκο αφιερωμένο…

Παραμένουμε στη βρετανική σκηνή και πάμε σε πιο Progressive καταστάσεις. Μία από τις μπάντες που χαρακτήρισαν τη Progressive σκηνή στη δεκαετία του 1970 είναι οι Camel. Δημιουργήθηκαν το 1971 από τους Andrew Latimer (Κιθάρες), Peter Bardens (keyboards), Andy Ward (Ντραμς) και Doug Ferguson (Μπάσο). Το 1974 η μπάντα κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ της με τίτλο Mirage. Το άλμπουμ καταγράφει τεράστια εμπορική επιτυχία και όχι άδικα. Από το συγκεκριμένο δίσκο θα ακούσουμε μία μουσική τριλογία με τίτλο Lady Fantasy. Πιο συγκεκριμένα τα τρία θέματα που παρατίθενται έχουν τίτλο Encounter/Smiles For You/Lady Fantasy.
Δεν θα το αφιερώσω σε κάποια κοπέλα, γιατί αυτή που θα της αφιερωθεί αυτό το τραγούδι, δε βρέθηκε ακόμη. Για να είμαι ειλικρινής βρέθηκα πολύ κοντά στο να το αφιερώσω κάποια στιγμή, αλλά τελευταία στιγμή το ξανασκέφτηκα και συγκρατήθηκα. Θα το αφιερώσω όμως σε ένα φίλο που αγαπώ πολύ και για τον οποίο δε χρειάζεται καμία δεύτερη σκέψη. Βασίλη ξέρω ότι σου αρέσει πάρα πολύ, οπότε… δικό σου…

Ξαναλλάζουμε λοιπόν όχθη στον Ατλαντικό και επιστρέφουμε στις Ηνωμένες πολιτείες για να συναντήσουμε τρία απίστευτα παλικάρια. Το όνομα αυτών ZZ TOP. Δημιουργήθηκαν το 1969 στο Texas από τους Billy Gibbons (Κιθάρες, φωνητικά), Dusty Hill (Μπάσο, φωνητικά, keyboards), and Frank Beard (drums). Το 1973 η μπάντα κυκλοφορεί τον τρίτο της δίσκο με τίτλο Tres Hombres και δύο χρόνια μετά το Fandango! Το 2004 οι ZZ TOP προσκεκλημένοι του Eric Clapton στο Crossroads Guitar Festival ξεκινούν την εμφάνιση τους με το La Grange από το Tres Hombres και το Tush από το Fandango!

Για το τέλος έχουμε έναν πολύ αγαπημένο τραγουδιστή κιθαρίστα συνθέτη και στιχουργό. Αν σε όλα τα παραπάνω έπρεπε να δώσουμε όνομα αυτό θα ήταν Neil Young. O Neil Young Καναδός, έκανε μία τεράστια καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες γράφοντας τη δική του ιστορία στη Folk/Rock σκηνή. Ο Neil Young έχει μπει δύο φορές στο Rock and Roll Hall of Fame, μία το 1995 για το προσωπική του καριέρα και μία το 1997 ως μέλος των Buffalo Springfield.
To 1971 o Neil Young κυκλοφορεί έναν καταπληκτικό δίσκο με τίτλο Harvest. Ο δίσκος σπάει ταμία και γίνεται 4 φορές πλατινένιος. Από το Harvest λοιπόν θα ακούσουμε το κομμάτι με το οποίο κλείνει ο δίσκος, με τίτλο Words (Between the lines of age)...

Ξέρω ότι πολλοί θα διαβάσουν αυτό το Post και θα πουν ότι δεν συμπεριέλαβα διάφορες μπάντες. To Rock ως έννοια, αποτελεί κάτι πολύ ευρύ και ως εκ τούτου, είναι αδύνατο να μπορέσει να καλυφθεί μέσα από μία παράθεση 10 τραγουδιών. Αυτό που προσπαθώ να κάνω μέσα από αυτό το Post, αλλά και γενικότερα σε αυτό το ιστολόγιο, είναι να δώσω αγαπημένα μεν τραγούδια, αλλά κατά κύριο λόγο αντιπροσωπευτικά από διάφορες μουσικές σκηνές και από διάφορες εποχές.
Άντε και ένα Bonus Track… Οι Little Feat δημιουργήθηκαν το 1969 στο Los Angeles από τους George Lowell και Bill Payne. Αποτελούν δε χαρακτηριστική μπάντα της αμερικάνικης Folk/Rock/Country σκηνής. Το 1974 η μπάντα κυκλοφορεί τον τέταρτο δίσκο της με τίτλο Feats Don’t Fail Me Now. Από αυτό το LP ακούμε το κομμάτι που έμελλε να χαρακτηρίσει τη μπάντα και να δώσει το όνομα του στον George Lowell. To Κομμάτι έχει τίτλο Rock & Roll Doctor. Καλές ακροάσεις…

Disappearin' (for Your Love)

2008-09-27T08:54:00.001+03:00

Άλλο ένα Σάββατο και ξύπνησα πρωί – Πρωί. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις είναι πολλές και έτσι πολλές φορές υπάρχει ανάγκη για εργασία και τα Σαββατοκύριακα. Και ενώ λοιπόν η διάθεση μου δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, άκουσα αυτό το τραγούδι συντροφιά με τον (απαραίτητο) πρωινό καφέ μου και η διάθεση ανέβηκε στο κατακόρυφο. Το τραγούδι από τους Widespread Panic με τίτλο Walkin’ (For your Love)

Walkin' - for your love
Walkin' - for your love
Walkin' - for your love
Walkin' - for your love

I'm only going where my eyes are going
I'm only going where my toes are pointed
I just bought me this new pair of big shoes
I'm only going if I can walk there with you

Shinin' - for your love
Shinin' - for your love
Shinin' - for your love
Shinin' - for your love

I'm afraid to open my eyes
I'm even afraid to look at you
Right here - I'm gonna open my eyes
I'm gonna move with you

Disappearin' - for your love
Disappearin' - for your love
Disappearin' - for your love
Disappearin' - for your love

We're only going in this closet here
I'm only going if the doorknob turns
I'm only going if the light goes on
I'm only going if I can boogie with you

Greek Blues...

2008-09-19T20:57:00.003+03:00

Στου δειλινού την άκρη αποκοιμήθηκα
σαν ξένος σαν ξενάκι σαν παντά ξένος.
Κι ήρθε και κατακάθισε πάνω μου σα σεντόνι
όλη της γης η σκόνη.

Ήρθε με τη σειρά της κι η μαύρη θάλασσα·
έφερε ένα καράβι ακυβέρνητο.
Aνέβηκα σαν άνεμος, ανέβηκα σαν κλέφτης,
το ψέμα δεν το βλέπεις;

Στη πλώρη ακουμπισμένος ένας διάφανος
τα κόκαλα μετράει, μένει άφωνος.
Τρώει την πέτρα σαν ψωμί ο Καίσαρας Βαλιέχο·
άλλο αδερφό δεν έχω.

Σπιθίζει το τσιγάρο σε κάθε ρουφηξιά·
η Ισπανία γέρνει κι η μόνη που νικά,
η ηδονή που μας γεννά, που παίζει το χαρτί μας
χωρίς τη θέλησή μας.

Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα·
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα.
Βλέπεις τον άνθρωπο μικρό που τον πατάν στ' αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια.

Συνεδρία με το σκοτάδι

2008-09-15T23:00:00.002+03:00

Γεια σου σκοτάδι, παλιέ μου φίλε
Ήρθα να μιλήσω και πάλι μαζί σου…

Χρόνια τώρα, από τότε που ήμουν μικρό παιδί, αυτό το τραγούδι με συνοδεύει. Δεν το έχω συνδυάσει με τα εύκολα ή τα δύσκολα, με χαρές και λύπες. Αυτό το τραγούδι είναι για μένα αναφορά, ταυτότητα και ανάμνηση. Θαρρώ πως δεν υπάρχει άνθρωπος που θα διαβάσει αυτό το Post, θα ακούσει το τραγούδι και δε θα θυμηθεί τον εαυτό του να τα λέει με το σκοτάδι…
Το αφιερώνω μέσα από την καρδιά μου σε όλους τους αναγνώστες αυτού του Post, σε όλους τους φίλους (Blog και μη), σε όλους όσους αισθάνθηκαν όπως εγώ, σε όλους αυτούς που μπορούν ακόμη να τα λένε με το σκοτάδι.
Καλό σας βράδυ…

ΥΓ. R.I.P Richard Wright…

Αναδημοσίευση Νο 2

2008-09-10T20:31:00.002+03:00

Η αλήθεια είναι ότι παρά την απόφαση μου να αναδημοσιεύσω κάποια Posts από το The Brocker, το παρακάτω δεν ήταν στις προθέσεις μου. Αφορμή και αιτία για την αναδημοσίευση του στάθηκε ένα Post που ανάρτησε η elf αλλά και η απάντηση που μου έδωσε στο σχόλιο μου.
Για την ιστορία το Post δημοσιεύθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους και είχε τίτλο “Είναι ωραία να πέφτεις”.

Μανόλης Φάμελλος - Είναι ωραία να πέφτεις.
Άκουσα για πρώτη φορά το Μανόλη Φάμελλο το 1993 συνοδευόμενο από ένα καταπληκτικό συγκρότημα που λέγονταν ποδηλάτες.
Θυμάμαι ακόμη τον ενθουσιασμό μου όταν διαπίστωσα ότι μπορεί να υπάρχει Ελληνικό Folk. Έκτοτε τον είδα ζωντανά στη Θεσσαλονίκη αρκετές φορές. Τα τελευταία 8 χρόνια που ζω στην Αθήνα δεν έχω πάει να τον ακούσω καμία φορά και μάλλον θα πρέπει να αισθάνομαι απολογούμενος για αυτό.
Σήμερα παραθέτω ένα διδακτικό τραγουδάκι από τη solo καριέρα του (χωρίς τους ποδηλάτες).

Όποια πόρτα κι αν είχα ανοίξει πίσω με περίμενε η θλίψη
Μα οι προσευχές σαν γυρίσουν πίσω ξανά
Και οι στροφές δε μας οδηγούν πουθενά
Είναι ωραία να πέφτεις, αν αντέχεις να πέφτεις ίσως μάθεις να πετάς τελικά…

Νόμιζα ότι είχα μάθει να πέφτω. Θεωρούσα ότι ήξερα να χάνω. Έτσι νόμιζα ότι ήμουν έτοιμος να πετάξω. Για μία ακόμη φορά όμως δεν άντεξα τη πτώση. Για μία στιγμή αρνήθηκα να αποδεχθώ την ήττα. Έτσι λοιπόν δε δικαιούμαι να ελπίζω πως θα πετάξω.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω ασκητικά περιμένοντας την επόμενη πτώση. Και μέχρι τότε υπομονή. Γιατί είναι βέβαιο πως η στιγμή αυτή θα ξανάρθει . Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι αν κανείς θα πέσει. Αυτό είναι το βέβαιον. Το ζητούμενο είναι η αντοχή στη πτώση.
Έτσι και εγώ είμαι εδώ και περιμένω καρτερικά την επόμενη πτώση, ως τη μεγαλύτερη πρόκληση, προκειμένου να αποδείξω ότι μπορώ να πετάξω…

ΥΓ1. Το να σηκωθείς από μία πτώση δε δηλώνει πάντα δύναμη. Ίσως είναι η μοναδική αντίδραση ελλείψει άλλης επιλογής.

ΥΓ2 Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις να πέφτεις, είναι να φας τα μούτρα σου πολλές φορές. Εγώ πιθανόν δεν έχω συμπληρώσει το νούμερο…

ΥΓ3 Όπως λέει και το τραγούδι, είναι ωραία να πέφτεις…

ΥΓ4 Όπως λέει και μία καλή φίλη, όλα στο μυαλό μας είναι.

ΥΓ5 Όπως λέω και εγώ, κατά τη πτώση άφησε τον εαυτό σου εντελώς χαλαρό και περίμενε να δεις που στο διάολο θα καταλήξεις. Όσο ανθίστασαι πονάς περισσότερο αυξάνοντας το κίνδυνο για κατάγματα.

A Blue(s) Night

2008-09-10T00:13:00.001+03:00

1985 και Luther Allison ζωντανά στο Rockpalast (Γερμανία). Ένα εκπληκτικό τραγούδι για μια μπλε νύχτα όπως η σημερινή. Luther, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη παρέα που μου κρατάς απόψε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα εκείνα τα βράδια που μου κράτησες συντροφιά με την απίστευτη μουσική σου.
Rest In Peace…

Bell Bottom Blues

2008-08-30T22:44:00.006+03:00

Ένα από τα βασικότερα πράγματα που ένας άντρας προσέχει σε μία γυναίκα είναι το στυλ. Κάθε άντρας έχει πλάσει στο νου του ένα στυλ γυναίκας το οποίο αποτελεί και διακαή πόθο για αυτόν. Έτσι δε θα μπορούσα εγώ να αποτελέσω την εξαίρεση. Το αγαπημένο μου στυλ λοιπόν, το οποίο έχει να κάνει άμεσα και με τις μουσικές επιρροές μου το 70's. Ποιο συγκεκριμένα με έλκει απίστευτα μία κοπέλα η οποία θα φοράει καμπάνα παντελόνι, πουκάμισο με φαρδιά μανίκια και φυσικά ένα εφαρμοστό 70's δερμάτινο μπουφάν. Έτσι λοιπόν για απόψε επιλέγω ένα τραγούδι για να το αφιερώσω στο ιδεώδες στυλ γυναίκας.
1970, Derek and the Dominos και Bell Bottom Blues. Η μπάντα αποτελούμενη από τους Eric Clapton, Bobby Whitlock, Carl Radle, Jim Gordon και Duane Allman (the god)ηχογράφησε έναν και μόνο δίσκο με τίτλο "Layla and Other Assorted Love Songs".

Bell bottom blues, you made me cry.
I don’t want to lose this feeling.
And if I could choose a place to die
It would be in your arms.

Do you want to see me crawl across the floor to you?
Do you want to hear me beg you to take me back?
I’d gladly do it because
I don’t want to fade away.
Give me one more day, please.
I don’t want to fade away.
In your heart I want to stay.

It’s all wrong, but it’s all right.
The way that you treat me baby.
Once I was strong but I lost the fight.
You won’t find a better loser.

Chorus

Chorus

Bell bottom blues, don’t say goodbye.
I’m sure we’re gonna meet again,
And if we do, don’t you be surprised
If you find me with another lover.

Chorus

I don’t want to fade away.
Give me one more day please.
I don’t want to fade away.
In your heart I long to stay.

Update

Και για να δώσω και ένα παράδειγμα σχετικά με το ιδεώδες στυλ γυναίκας, παραθέτω τη παρακάτω φωτογραφία.

και για όσους δε τη γνώρισαν, πρόκειται για την απίστευτη (γυναίκα & τραγουδίστρια)Emmylou Harris. Και για να πάρουμε μία ιδέα για το πως είναι σήμερα (στα 61 της) παραθέτω μία πολύ πρόσφατη φωτογραφία της μαζί με τον Neil Young.

Απογείωση

2008-08-19T21:20:00.003+03:00

Δρόσισε λοιπόν στην Αθήνα ας δροσίσει και στις ψυχές μας.
Εν αρχή πίσω ολοταχώς στο 1963, για να συναντήσουμε τους Bobby Byrd και Earl Nelson γνωστοί ως ντουέτο με τη επωνυμία Bob & Earl να μας τραγουδούν Harlem Shuffle .

Στο 1971 για τη συνέχεια όπου θα συναντήσουμε μία εκπληκτική R&B Soul Gospel μπάντα αποτελούμενη από τον Roebuck "Pops" Staples και τα τέσσερα παιδιά του. Το όνομα της μπάντας Staple Singers και το τραγούδι που ακούμε το Respect your self.

1968 και μία πολύ μεγάλη Κυρία που απόψε μας κάνει τη τιμή να μας κρατήσει συντροφιά με τη μαγική φωνή της και καθαρή ψυχή της. Τα λόγια περιττεύουν, Aretha Franklin - Say A Little Prayer

Πάμε σε μία μαγική συνάντηση. Ο Dr John συναντά την Etta James και ιδού το αποτέλεσμα. Για την καταγραφή (και μόνο) ο τίτλος του τραγουδιού είναι I'd Rather Go Blind

Παραφράζοντας τον Παύλο Σιδηρόπουλο απόψε θέλω να αναφωνήσω: I REMEMBER CURTIS !!! Curtis Mayfield για τη συνέχεια που μας τραγουδάει Superfly.
Και επειδή τελευταία ακούω πολύ τον όρο R&B δείτε και τον ορισμό και βγάλτε και τα συμπεράσματα σας.
Ε ρε τι βγάζει το Chicago (το Ilinois για την ακρίβεια αλλά διπλανά χωριά είναι !!!)

Είναι μαγική η βραδιά απόψε. Και κάποιος πρέπει να μας κατεβάσει στο ποτάμι !!! Al Green για τη συνέχεια και Take me to the river

Πως θα μπορούσαμε να μιλάμε για Soul και R&B χωρίς τον Βασιλιά. James Brown και Get up Offa That Thing. ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ ΤΩΡΑ !!!!!!!!

Απογείωσης συνέχεια. Wilson Picket και In the Midnight Hour. Το τραγούδι από τη χρονιά του 1966. Πάμε...

Συνεχίζουμε με Sam & Dave και Soothe Me. Όποιος αναγνωρίσει τη μπάντα που παίζει από πίσω κερδίζει...

Νιώθω την ανάγκη να κλείσω το Post με μια μπλουζιά. Και τι βρήκα πάλι ο πούστης !!!
Είναι αλήθεια σε αυτό το Clip θα δείτε μαζί τους Willie Dixon, T-bone Walker, Memphis Slim, Sonny Terry, Brownie Mcghee, John Jackson και Helen Humes.

Αναδημοσίευση

2008-08-17T23:40:00.003+03:00

Τον Μάρτιο που μας πέρασε βρέθηκα στη πολύ δυσάρεστη θέση να καταργήσω ένα Blog το οποίο ήταν και η εκκίνηση μου στο μαγικό χώρο των Blogs.
Τους λόγους τους εξήγησα στο τελευταίο Post εκείνου του blog και δε νομίζω ότι έχει κανένα νόημα να επανέλθω. Όλο όμως αυτό το διάστημα, από τη μέρα κατάργησης του The Brocker, μέχρι και σήμερα, αισθάνομαι ότι απαρνήθηκα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έτσι λοιπόν ήρθε ο καιρός να αναδημοσιεύσω κάποια από τα Posts που εκεί είχα ανεβάσει.
Έτσι για σήμερα επιλέγω ένα Post που είχα ανεβάσει την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2008 με τίτλο "Σκόρπιες σκέψεις".
Είναι ένα Post το οποίο έγραψα σε μία πραγματικά πολύ δύσκολη συγκυρία για μένα.
Μετά από 6 ακριβώς μήνες έχω να παρατηρήσω ότι τελικά ξανάρχισα το κάπνισμα καθώς επίσης ότι συνεχίζω να μην έχω αποκτήσει τα υλικά... :)
Το Post λοιπόν είχε ως εξής:

Σκόρπιες σκέψεις

Άσπρο το τοπίο. Είναι δύσκολα στη πρωτεύουσα όταν χιονίζει. Ακόμη πιο δύσκολα και για μένα που το σπίτι μου βρίσκεται επί ανηφορικής οδού, με αποτέλεσμα η έξοδος από αυτό να καθίσταται ακόμα πιο προβληματική.
Το πιο παράξενο βέβαια είναι μία αίσθηση ανελευθερίας που σου δημιουργείτε λόγο του γεγονότος, ότι δε μπορείς να μετακινηθείς εύκολα. Γεγονός είναι ότι τις περισσότερες Κυριακάτικες βραδιές τις περνάω στο σπίτι μου εν αναμονή της εργάσιμης εβδομάδας που έπεται. Παρόλα αυτά είναι ενοχλητικό να νιώθεις σαν αποκλεισμένος. Είναι κάπως σαν να βρίσκεσαι σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Δεν είναι και τελείως άσχημα όμως. Είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για περισυλλογή και ανασύνταξη σκέψεων και δυνάμεων. Έτσι λοιπόν και εγώ έχω ανοίξει ένα μπουκάλι Jack Daniels, έχω βάλει και ωραία μουσική και έχω βυθισθεί στις σκέψεις μου κοιτώντας το άσπρο τοπίο έξω από το παράθυρο μου. Δε μελαγχόλησα απόψε. Τα δύσκολα (για μία ακόμη φορά) πέρασαν, το αισθάνομαι. Τώρα μπαίνω σταδιακά στη φάση των παράξενων συναισθημάτων. Πότε ανακούφιση και πότε μία γλυκιά θλίψη. Ξέρω ότι την επόμενη Κυριακή θα μιλάω για τη τρίτη φάση που δεν είναι άλλη από την επιστροφή στη ρουτίνα. Δεν είμαι χαρούμενος για αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι αναπόφευκτο. Ίσως όμως είναι από τις ελάχιστες φορές που και εγώ ο ίδιος προσμένω αυτή την επιστροφή.
Η ώρα περνά εύκολα όταν ακούς όμορφη μουσική. Ιδιαίτερα όταν αυτή συνοδεύεται από τη δέουσα οινοποσία. Είμαι αντίθετος σε κάθε μορφή εξάρτησης. Είτε αυτή αφορά ουσίες, είτε συναισθήματα. Εγώ που υπήρξα ίσως ο πιο εξαρτημένος άνθρωπος, μιας και κάπνιζα σαράντα με πενήντα τσιγάρα κάθε μέρα. Μερικές φορές όμως το αλκοόλ βοηθάει. Εντάξει είχα πάντα μία έφεση προς τη κατανάλωση αλκοόλ αλλά καμία σχέση με εξάρτηση. Ούτε καν υποψία αυτής. Έτσι πιστεύω ότι η ευεργετική υποστήριξη που μου παρείχε ήρθε η ώρα να σταματήσει. Προς το παρόν όμως μου έχει δημιουργήσει μία πολύ ευχάριστη αίσθηση. Νομίζω ότι απέχω από τη μέθη τρία περίπου ποτά. Κάθε φορά που είμαι σε αυτό το σημείο αγαπάω όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου.
Μα σήμερα (ελέω και των καιρικών συνθηκών) είμαι παντελώς μόνος, χωρίς μάλιστα να έχω και τη δυνατότητα να κάνω κάτι για αυτό. Έτσι αφού δε μπορώ να έχω κάποιον κοντά μου για να αισθανθώ αυτό το λίγο πριν τη μέθη συναίσθημα, νιώθω ότι αγαπάω όλους τους ανθρώπους. Το είπαμε και παλιότερα. Υλικά δεν έχω για να τα μοιραστώ μαζί τους. Αυτά δεν αξιώθηκα να τα αποκτήσω (ακόμη). Αυτό που σίγουρα έχω, μπορώ και θέλω να μοιραστώ είναι όμορφα συναισθήματα. Κάτι άλλο το οποίο μπορώ να μοιραστώ με όλους είναι (τι άλλο ???) ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι από ένα καλλιτέχνη τον οποίο μισώ. Τώρα βέβαια τίθεται το ερώτημα, αφού τον μισείς γιατί τον βάζεις. Το κάνω για να αποδείξω πόσο όμορφα αισθάνομαι απόψε.

Διατελώ υμέτερος,
The B-Rocker, κατά κόσμων chmarni.

Don't believe me if I tell you
Not a word of this is true
Don't believe me if I tell you
Especially if I tell you I'm in love with you

Don't believe me if I tell you
That I wrote this song for you
There just might be some other silly pretty girl
I'm singing to

Don't believe a word
For words are so easily spoken
And your heart is just like that promise
Made to be broken

Don't believe a word
'Cause words can tell lies
And lies are no comforting
When there's tears in your eyes

Don't believe me if I tell you
Not a word of this is true
Don't believe me if I tell you
Especially if I tell you that I'm in love with you

Don't believe a word

Reach out and touch faith

2008-08-14T21:35:00.004+03:00

Οι δύσκολες μέρες δε θα ΄ρθουν, είναι ήδη εδώ. Οι άγριοι καιροί δεν αναμένονται, υφίστανται εδώ και καιρό. Όχι προς εκπλήρωση κάποιας ιερής προφητείας, αλλά προς ικανοποίηση του αδηφάγου εγώ σου. Δεν καταλαβαίνεις, γιατί ποτέ δεν σε ενδιέφερε να καταλάβεις. Σκότωσες το φως για τριάντα αργύρια και τώρα αναρωτιέσαι γιατί οι μέρες σου ξημερώνουν σκοτεινές.
Δεν ήξερες πως είναι, μα τώρα μαθαίνεις. Μαθαίνεις πως είναι να κυνηγάς το μάταιο, το άπιαστο. Αυτό που είναι τόσο μακρινό, τόσο απλησίαστο αλλά και τόσο άχρηστο ταυτόχρονα. Το κυνηγάς όμως.
Έκανες το μέσο αυτοσκοπό, με αποτέλεσμα να αδυνατείς να το αποκτήσεις. Ότι θέλεις είναι δυσεύρετο, μα ακόμα και αν κατάφερνες να το αποκτήσεις θα διαπίστωνες ότι δε σου φτάνει και θα ζητούσες κι άλλο, κι άλλο. Η ματαιότητα σου δεν ικανοποιείται ποτέ. Όσο θα την ταΐζεις με τη πίκρα των άλλων, τόσο αυτή θα ζητάει κι άλλη πίκρα.
Και έρχονται κι άλλα. Τυφώνες και αέρηδες θα περάσουν από πάνω σου. Και εσύ θα τρέχεις να τους αποφύγεις γιατί μόνο αυτό έμαθες να κάνεις. Μα αυτοί θα τρέχουν πιο γρήγορα από σένα και θα σε ξετρυπώνουν όπου και αν κρύβεσαι. Και ούτε μια στιγμή δε θα σκεφτείς να σταθείς όρθιος απέναντι τους. Κόντρα στον αέρα, κόντρα στο κύμα. Δε θα τολμήσεις να πατήσεις με όλη σου τη δύναμη στη γη και να προσπαθήσεις ένα βήμα αντίθετα στη πορεία του αέρα. Ούτε πίσω δε θα κοιτάξεις, να δεις τι απέγινε.
Η ματαιότητα σου σε κάνει να χάνεις την υπόσταση σου. Η πορεία σου στη φορά του ρεύματος σε απομακρύνει από τη λύτρωση.
Και μη πεις πως δεν σου το πα. Και επειδή scripta manet, σου το γράφω κιόλας.
Εν Αθήναι 14 Αυγούστου 2008.

Update Παρασκευή 15 Αυγούστου 2008

John Coltrane - O Άγιος

2008-08-10T00:53:00.008+03:00

Βαθύς Αύγουστος πια και οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με κρατάν καθηλωμένο εδώ στη πρωτεύουσα. Κάνοντας μια βόλτα στη γειτονιά μου, προς αναζήτηση ανοικτού περιπτέρου για αγορά τσιγάρων, έμεινα με την αίσθηση ότι εγώ κι άλλοι 5 - 6 μείναμε στη πόλη. Έτσι δε βρίσκω άνθρωπο ούτε για ένα καφέ.
Μοιραία λοιπόν η μοναξιά αυτού του Σαββατοκύριακου μου φέρνει μία πρόσθετη μελαγχολία. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δε κατάφερα να απαντήσω στον εαυτό μου για το αν η μελαγχολία είναι μία αίσθηση την οποία απεχθάνομαι ή αγαπώ. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ισχύει το δεύτερο.
Έτσι λοιπόν η μελαγχολία του Αυγουστιάτικου αυτού Σαββατόβραδου μου έφερε στη σκέψη έναν άγιο. Αυτόν που τη μέρα που άκουσα τη μουσική του θαρρώ πως έγινα λίγο καλύτερος άνθρωπος.

Mahavishnu Orchestra (the first) Εισαγωγή (?) στο Fusion

2008-08-09T00:19:00.003+03:00

Χρόνια τώρα, που ασχολούμαι με τη μουσική ακούω μία συζήτηση, περί του ποιος είναι ο καλύτερος κιθαρίστας, ποιος είναι ο καλύτερος ντράμερ, ο καλύτερος μπασίστας κτλ.. Εγώ λοιπόν σήμερα σας τους δίνω όλους μαζί σε μία super μπάντα.
Μιλάω για την Mahavishnu Orchestra στη πρώτη της σύνθεση. John McLaughlin (κιθάρες), Billy Cobham (drums), Rick Laird (μπάσο), Jan Hammer (πιάνο & synth) και Jerry Goodman (βιολί). Το κύριο χαρακτηριστικό της μπάντας ήταν πολυεθνικότητα της. Ο McLaughlin είναι Βρετανός, ο Cobham Παναμέζος, ο Hammer Τσεχοσλοβάκος, ο Goodman Αμερικανός και ο Laird Ιρλανδός.
Περισσότερα για αυτή την απίστευτη μπάντα θα γράψω σε κάποιο αναλυτικό αφιέρωμα που θα κάνω στο μέλλον. Απλός απόψε θυμήθηκα αυτό το καταπληκτικό θέμα και ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Το θέμα που ακούμε έχει τίτλο You Know You Know, αφιερωμένο...

Τραγουδάκια...

2008-07-12T22:21:00.013+03:00

Τελικά έχει καθιερωθεί κάθε Σάββατο να ανεβάζω Post. Μουσικό ιστολόγιο επισκεφτήκατε, μουσική θα σας βάλω να ακούσετε. Σήμερα δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο αφιέρωμα. Έτσι η διάθεση θα καθορίσει και την επιλογή των τραγουδιών.
Το πρώτο μας τραγούδι για σήμερα είναι ένα τραγούδι από ένα σκαθάρι. Ο λόγος για τον θρυλικό George Harrison. Το κομμάτι συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο "All Things Must Pass" που είναι το πρώτο προσωπικό Album του George ματά τη διάλυση των Beatles. Το LP κυκλοφόρησε το 1970 και έγινε 6 φορές πλατινένιο. Αποτελεί δε τον πιο εμπορικό δίσκο που έκανε οποιοδήποτε μέλος των Beatles μετά τη διάλυση του συγκροτήματος. Ο George Harrison πέθανε από καρκίνο στις 29 Νοεμβρίου του 2001. Ένα χρόνο μετά στις 29 Νοεμβρίου του 2002, η σύζυγος (Olivia) και ο γιος του (Dhani) μαζί με τη βοήθεια του Eric Clapton διοργανώνουν το Concert for George στο Royal Albert Hall του Λονδίνου. Από εκεί και η εκτέλεση που θα ακούσουμε με ερμηνευτή τον Billy Preston. Στη σκηνή διακρίνονται ακόμη οι Eric Clapton, Dhani Harrison, Paul Mccartney, Ringo Starr, Jeff Lynne και Sam Brown.
I really want to see you
Really want to be with you
Really want to see you lord
But it takes so long, my lord

Γλυκά ξεκινήσαμε και συνεχίζουμε με ένα τραγούδι που λέει μη φοβάσαι το σκοτάδι. "Don't be afraid of the Dark" λοιπόν και "The Robert Cray Band". Ο Robert Cray ξεκίνησε τη καριέρα του το 1980 και πρόκειται για ένα εξαιρετικό Blues Soul κιθαρίστα και τραγουδιστή. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1988 και συμπεριλαμβάνεται στον ομώνυμο δίσκο.

Επόμενος σταθμός στο σημερινό μας ταξίδι μία Αμερικάνικη Hard Rock/psychedelic μπάντα από το Los Angeles της California. Το τραγούδι που ακούμε ονομάζεται "Nature's Way" και είναι από το καταπληκτικό LP "Twelve Dreams of Dr. Sardonicus" που κυκλοφόρησε το 1970. Εδώ να πούμε και μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Κύριο μέλος της μπάντας είναι ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Randy California. Το κανονικό του όνομα είναι Randy Craig Wolfe. Randy California τον αποκαλούσε ο Jimi Hedrix, όταν και έπαιζαν μαζί στους Jimmy James & the Blue Flames το καλοκαίρι του 1966, για να τον ξεχωρίζει από έναν άλλο Randy που υπήρχε στη μπάντα, τον οποίο και αποκαλούσε Randy Texas !!!

Πάμε λοιπόν σε έναν μεγάλο μουσικό έρωτα. Η μπάντα ονομάζεται Traffic. Πρόκειται για μία Αγγλική Folk/Rock μπάντα από το Birmingham, που δημιουργήθηκε από τον Steve Winwood το 1967. Υπόλοιπα μέλη της μπάντας οι Jim Capaldi, Chris Wood και Dave Mason.
Το τραγούδι που εδώ ακούμε είναι το John Barleycorn Must Die, από τον ομώνυμο δίσκο που κυκλοφόρησε το 1970. Καμιά φορά λέω ότι αν μου έβαζαν ένα πιστόλι στον κρόταφο και μου έλεγαν διάλεξε ένα τραγούδι (μόνο έτσι θα μπορούσα να επιλέξω ένα και μόνο τραγούδι), το τραγούδι που θα επέλεγα θα ήταν αυτό.

Δε ξέρω, αλά αυτή τη φορά έχω έμπνευση. Όπως θα καταλάβατε συνεχίζω με μεγάλους (μουσικούς) έρωτες. Για τη συνέχεια ένα τραγούδι που στο υποτιθέμενο σενάριο του πιστολιού στον κρόταφο θα ήταν σοβαρά υποψήφιο. Το τραγούδι λέγεται "Travelin' Light" και είναι από τον πολύ αγαπημένο JJ CALE. Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στο LP "Troubadour" το οποίο κυκλοφόρησε το 1976.
Δε ξέρω, αλλά όποτε ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι ένα "Κουφάλες θα σας σκίσω" βγαίνει από μέσα μου.

Travelin' light, is the only way to fly
Travelin' light, just you and i
One-way ticket to ecstasy
Way on down, follow me
Travelin' light, we can go beyond
Travelin' light, we can catch the wind
Travelin' light, let your mind pretend
We can go to paradise
Maybe once, maybe twice
Travelin' light, is the only way to fly

Και συνεχίζω με μεγάλες εμπνεύσεις. 1972 και ο Tim Buckley κυκλοφορεί τον 7ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Greetings from LA". Ένα επίσης πάρα πολύ αγαπημένο τραγούδι μέσα από αυτό το LP με τίτλο "Make it Right".
ΥΓ. Elf επειδή από ότι κατάλαβα έχεις μεγάλη αδυναμία στον Lorca, να σου πω πως ο Tim Buckley το 1970 κυκλοφόρησε ένα δίσκο με μελοποιημένα (από τον ίδιο) ποιήματα του Lorca. Ο δίσκος ο οποίος είχε και μεγάλη εμπορική επιτυχία φέρει ως τίτλο το όνομα του ποιητή, δηλαδή Lorca. Ο δίσκος έχει γίνει επανέκδοση και κυκλοφορεί σε cd από την Elektra (θυγατρική της Warner).

Τι θα λέγατε για λίγο ατμοσφαιρική Regue ? Το 1975 ο Peter Tosh ηχογραφεί τον δίσκο με τίτλο "Legalize It". Ο δίσκος κυκλοφορεί την επομένη χρονιά (1976) και προκαλεί μεγάλη αίσθηση. Μέσα από το Legalize It ακούμε το "igziabeher" το οποίο είναι γνωστό και με τον τίτλο "let jah be praised"

Να περάσουμε σε κάτι πιο R&B/Funk. Στη χρονιά του 1973 λοιπόν και στον Dr John που μας λέει ότι βρισκόμαστε στη σωστή μεριά αλλά τη λάθος στιγμή. Το τραγούδι λοιπόν Right place wrong time από το LP In the Right Place. Αξίζει να σημειωθεί ότι η μπάντα που παίζει στον συγκεκριμένο δίσκο είναι οι θρυλική Funk μπάντα The Meters.

Και επειδή το Blog λέγεται Blues Hand να ακούσουμε και λίγο Blues. 1960 και ο Howlin' Wolf ερμηνεύει Willie Dixon. για την ιστορία οι υπόλοιποι μουσικοί στη συγκεκριμένη ηχογράφηση είναι ο Hubert Sumlin (Κιθάρα), Otis Spann (πιάνο), Willie Dixon (Μπάσο), και Fred Below (drums). Μήπως πάθατε κάτι με τα ονόματα που διαβάσατε;

Δε μπορείτε να φανταστείτε τι σας έχω για το τέλος !!!! Τι να πω και εγώ και τι πληροφορίες να δώσω. Για την ιστορία Otis Redding και I've been loving you...
Αφιερωμένο σε όλους τους ερωτευμένους και στον φίλο μου τον Βασίλη που το Σάββατο παντρεύεται.

Μία Μεγάλη Μπάντα...

2008-07-05T22:11:00.015+03:00

Το ξέρω, το ξέρω. Στο τελευταίο Post με έπιασε το φλώρικο και σας έπηξα στα λαλάδηκα (που έλεγε και κάποιος φίλος - Αδερφός). Σήμερα όμως, αγόρασα ένα πακέτο καπνό, χαρτάκια και φίλτρα και είπα να επιστρέψω σε πιο "αντρικά" θέματα.
Είμαι χαρούμενος που για δεύτερο συνεχόμενο Post συνεχίζω μουσικά και δεν επιστρέφω στην αφηγηματική εσωστρεφή (έτσι έχει χαρακτηρίσει τον τρόπο γραφής μου ένας άλλος φίλος - Αδερφός).
Όπως συχνά λέω το 1/3 του ελεύθερου χρόνου μου στη ζωή το έχω περάσει ακούγοντας, ψάχνοντας και αγοράζοντας μουσική. Στις διάφορες φάσεις της ζωής μου (μαθητής, φοιτητής, στρατιώτης, εργαζόμενος σε διάφορες εταιρίες)έχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους. Με αρκετούς από αυτούς ανέπτυξα στενή φιλική σχέση. Κοιτώντας προς τα πίσω, διαπιστώνω ότι το κοινό στοιχείο σε όλες σχεδόν τις προσωπικές μου (φιλικές)σχέσεις ήταν η μουσική. Δεν ακούγαμε κατ' ανάγκη τα ίδια πράγματα. Αλλά όλοι ήταν ψαγμένοι και είχαν άποψη για συγκεκριμένα είδη μουσικής. Έτσι πολλές φορές και τα μεταξύ μας πειράγματα είχαν ως στοιχείο τις μουσικές επιλογές του καθενός.
Παρά λοιπόν τις διαφορετικές μουσικές προτιμήσεις υπάρχει μία μπάντα στην οποία συναντώ όλους τους ανθρώπους. Από άτομα που ακούν Garage, ανθρώπους με Mod αισθητική και κουλτούρα, από ποιο Lounge και Groovy τύπους, από κόσμο με Pank κουλτούρα μέχρι και Rockabill-άδες, υπάρχει μία μπάντα συνάντησης.
Ξέρω - Ξέρω, πολύ μεγάλη η εισαγωγή μου και σας έσπασα τα @@. Η μπάντα στην οποία αναφέρομαι δεν είναι άλλη από τους AC/DC. Εάν έπρεπε υποχρεωτικά να χαρακτηρίσω τη μουσική τους θα μιλούσα για Electric Boogie.
Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1973 στην Αυστραλία από τους αδερφούς Angus και Malcolm Young. Τη πρώτη σύνθεση της μπάντας συμπλήρωναν εκτός από τους αδερφούς Young, που ήταν οι κιθαρίστες της μπάντας, οι Dave Evans (φωνητικά), Larry Van Kriedt (Μπάσο) και Colin Burgess (drums). Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Bonn Scott που ήταν σκοτσέζικης καταγωγής γεννημένος στην Αυστραλία, αντικατέστησε τον Dave Evans στα φωνητικά.

Στις 19 Φεβρουαρίου του 1980 ο Bonn Scott χάνει τη ζωή του στο Λονδίνο. Ως επίσημη γνωμάτευση καταγράφεται οξεία Αλκοολική δηλητηρίαση. Αντικαταστάτης του στη μπάντα ο έως σήμερα, Βρετανός, τραγουδιστής Brian Johnson.
Την ίδια χρονιά η μπάντα ηχογραφεί στις Μπαχάμες και κυκλοφορεί τον δίσκο με τίτλο Back in Black στον οποίο συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων τα τραγούδια Hells Bells, You Shook Me All Night Long καθώς και το ομώνυμο Back in Black. Ο δίσκος φτάνει στο νούμερο 1 στην Μεγάλη Βρετανία και στο νούμερο 4 στις Ηνωμένες πολιτείες. Μέχρι και το 2006 είχε πουλήσει περισσότερα από 22 εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στην Αμερική αποτελώντας τον πέμπτο δίσκο σε πωλήσεις.
Τον Μάρτιο του 2003 η μπάντα μπαίνει στο Rock and Roll Hall of fame και έτσι αναγνωρίζεται και επισήμως ως μία από τις κορυφαίες Rock n' Roll μπάντες όλων των εποχών.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά πράγματα για αυτή τη τεράστια μπάντα, αλλά αν κανείς ανατρέξει στο internet μπορεί να βρει όλη τη πληροφορία που θέλει. Δικός μου στόχος ήταν να αναδείξω κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές που δηλώνουν το μεγαλείο των AC/DC.
Πολλά όμως γράψαμε, ώρα λοιπόν να περάσουμε στη μουσική. Εν αρχή το ομώνυμο τραγούδι από τον δεύτερο δίσκο του συγκροτήματος με τίτλο "Dirty Deeds Done Dirt Cheap". Με αφορμή τους στίχους αυτού του τραγουδιού να πω έτσι γενικά για τους φίλους - φίλες ότι έχω ένα κινητό τηλέφωνο ανοικτό 24 ώρες, ενώ είμαι πολλές ώρες της ημέρας μπροστά από έναν Η/Υ και βλέπω τα mails μου. Αυτό σημαίνει ότι και αν ακόμη χάνομαι, λόγο υπερβολικού επαγγελματικού φόρτου, σε οποιαδήποτε στιγμή χαράς θα είμαι εκεί για χαρώ μαζί τους και σε οποιαδήποτε δύσκολη στιγμή θα είμαι παρόν για να συμπαρασταθώ και να μοιραστώ τον πόνο. Αυτό το σχόλιο το έκανα έτσι γενικά...
Το παρακάτω Video είναι από τη συναυλία της μπάντας στο Donington το 1991 και η εκτέλεση είναι με τραγουδιστή τον Brian Johnson.

Αφού ευχηθώ γυαλικά και άλλα εύθραυστα αντικείμενα να παρέμειναν στη θέση τους μετά το άκουσμα του πρώτου τραγουδιού να συνεχίσω με ένα τραγούδι από τον ίδιο δίσκο και να το αφιερώσω σε όλους τους φίλους/φίλες μου. Ο τίτλος αυτού "Big Balls"

Συνεχίζουμε με ένα τραγούδι από τον τρίτο δίσκο της μπάντας που κυκλοφόρησε το 1977 και είχε τίτλο Let There Be Rock. Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα αφιερώσει για τη μέρα των ερωτευμένων σε ένα προηγούμενο Blog που είχα και που για προσωπικούς λόγους διέγραψα. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι whole lotta Rosie.
Rosie, Rosie, Rosie, Rosie
Rosie, Rosie, Rosie, Rosie
Rosie, Rosie, Rosie, Rosie
Rosie, Rosie, Rosie, Rosie

Πάμε σε ένα τραγούδι από τον πρώτο δίσκο της μπάντας που όπως είπαμε κυκλοφόρησε το 1975 με τίτλο High Voltage. Ένα τραγούδι για εκρηκτικούς τύπους με τίτλο T.N.T. αφιερωμένο στον giati_baba?.

στο 1980 και στον πολυδιαφημισμένο (όχι άδικα)δίσκο Back in Black. Από αυτόν το δίσκο ακούμε το Hells Bells. Αφιερωμένο στο Νίκο (συνοδηπόρο στο Kyr-i-louben)

To 1981 οι AC/DC κυκλοφορούν τον 7ο δίσκο τους με τίτλο "For those about to rock" με το ομώνυμο τραγούδι αφιερωμένο στη μνήμη του Bonn Scott. Στη μνήμη όλων των μεγάλων της Rock. Αν όντως υπάρχει η γειτονιά των αγγέλων θα έχει απίστευτα Jams...

1991 Live at Donington και Angus Young Show... Απολαύστε... Το άτομο είναι Rock με όλη τη σημασία της λέξεως...

Πάμε λοιπόν και στο μεγάλο σουξέ. 1980 από το LP Back in Black και "You Shook Me All Night Long". Αλλα για να σας (διαολο)στείλω και λίγο θα παραθέσω μία εκτέλεση (στη κυριολεξία) από την Celine Dion και την Anastasia. Αν και το δολοφονούν θα τις συγχωρήσω την μεν Celine Dion για τα High Heels (Fetish είναι αυτά τι να κάνω τώρα !!!) τη δε Anastasia γιατί είναι γυναικάρα γενικότερα. Αλλά ας πει κάποιος στον/στην κιθαρίστα/κιθαρίστρια (γυναίκα πρέπει να είναι) με τα πράσινα ότι δε μπορεί να παίζεις solo των AC/DC με Stratocaster και μάλιστα πράσινη !!! (Ήμαρτον, δεν υπάρχει θεός ???.)
Angus αυτά παθαίνεις άμα γράφεις σουξέ !!!

Και επειδή δε μπορούσα σε Post για τους AC/DC να σας αφήσω με τελευταία εικόνα την Celine Dion και την Anastasia και μιας και το ιστολόγιο είναι Blues, να δούμε τι έγινε όταν ο Angus και ο Malcolm συνάντησαν τους Rolling Stones...

The Party

2008-06-28T18:37:00.005+03:00

Είπαμε το Blog αυτό είναι πάνω απ' όλα μουσικό. Έτσι απόψε ο DJ έχει κέφια και διοργανώνει ένα πάρτι. Φορέστε κάτι κατάλληλο για τη περίσταση, ανεβάστε την ένταση, βάλτε ένα ποτό και πάμε:

1. Για αρχή έχουμε μια μπάντα από τη μακρινή Αυστραλία. Ένα τραγούδι των EasyBeats από τη χρονιά του 1966. κύρια μέλη της μπάντας ο Harry Vanda και ο George Young μεγαλύτερος αδερφός των Angus Young και Malcolm Young από τους AC/DC. Οι δυο τους μάλιστα υπήρξαν για σειρά ετών παραγωγοί των AC/DC. Το πρώτο τραγούδι στο πάρτι μας είναι το Friday on my mind.
καλή μας ακρόαση...

2. Τι διάολο πάρτι θα ήταν αυτό αν δεν ακούγαμε λίγο Elvis. Elvis Presley λοιπόν από τη χρονιά του 1969, σε μία διασκευή ενός θρυλικού τραγουδιού. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1961 από τον Del Shannon και κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι "Runaway".

3. Επιστροφή στο 1966. Το καλοκαίρι ήρθε, οι ζέστες έχουν σφίξει και πολλοί από εμάς βρισκόμαστε ακόμη στη πόλη. Και όμως μπορούμε να γουστάρουμε με ένα τραγούδι που μιλάει για το καλοκαίρι στη πόλη. Για τη συνέχεια λοιπόν The Lovin' Spoonful και Summer In The City

4. Ολοταχώς πίσω στο 1964 και σε ένα μύθο. Η τεράστια Nina Simone τραγουδάει Dont let me be misunderstood. Το Clip με το οποίο παρατίθεται το τραγούδι είναι αντιρατσιστικού περιεχομένου, έτσι για να περνάμε και κανένα ιδεολογικό μήνυμα.
Οι ερωτευμένοι να αγκαλιαστούν και να ετοιμαστούν για ένα χορό Blues. Τα αγοράκια σεμνά...

5. Το πάρτι φουντώνει και νομίζω πως ήρθε η στιγμή για απογείωση. Υπάρχουν άνθρωποι προικισμένοι οι οποίοι είναι πάντα πιο μπροστά από την εποχή τους. Κάτι τέτοιο ισχύει προφανώς και για τους Booker T and the MGS. Να συνεχίσουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι στη μελωδία, το χρόνο και τα συναισθήματα με ένα τραγούδι από το 1962. Ο τίτλος αυτού Green Onions. Ιδιαίτερη μνεία πέραν του Booker T και στον μπασίστα Donald "Duck" Dunn ο οποίος ενσωματώθηκε στη μπάντα το 1965.

6. Σας άρεσε ε ; Συνεχίζουμε λοιπόν. Ike and Tina Turner και Proud Mary. Μία διασκευή σε ένα τραγούδι των Creedence Clearwater Revival που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1969. Η συγκεκριμένη διασκευή έγινε το 1971 και χάρισε στον Ike και τη Tina ένα Grammy.
Αφιερωμένο σε μία όμορφη και υπερήφανη Μαίρη. Ρε συ Μαίρη τα χρόνια που περνάνε δεν αγγίζουν ούτε την ομορφιά σου αλλά ούτε και τη ψυχή σου. Αντίθετα με εμένα. Φαίνεται πως στη δική μου περίπτωση τα χρόνια περνάν από πάνω μου ενώ στη δική σου μάλλον περνούν από δίπλα σου...

7. Το πάρτι μας έχει και τελετουργικό μέρος. Αρχιερέας της τελετής ο Screamin Jay Hawkins. Το τραγούδι έχει τίτλο I Put A Spell On You ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1957 και έχει επιλεγεί στα 500 καλύτερα όλων των εποχών από το Rock and Roll Hall of fame.

8. Κάτι θα έλειπε από το πάρτι μας αν δεν είχαμε και ένα τραγούδι από το Woodstock. Woodstock, 1969 και η μεγαλύτερη ίσως μπάντα της γηραιάς ηπείρου διασκευάζει ένα κλασικό Rock n' Roll τραγούδι του Eddie Cochran με τίτλο Summertime Blues. Ο λόγος φυσικά για τους μέγιστους The Who που αποτελούν και μεγάλη αδυναμία.
Με την ευχή τα όσα ακούστηκαν πριν λίγα χρόνια για τον Pete Townshend να είναι μία μεγάλη συκοφαντία...

9. Επόμενος σταθμός η χρονιά του 1968. Εκεί συναντούμε έναν εκπληκτικό Soul τραγουδιστή. Ο λόγος για τον Al Wilson από τον οποίο θα ακούσουμε τη μεγάλη του επιτυχία "The Snake".

10. Αισίως φτάσαμε στο δέκατο και τελευταίο τραγούδι για το σημερινό μας πάρτι. Το ξέρω πως δε συνηθίζεται η Jazz στα πάρτι, αλλά δικό μου είναι το πάρτι, εγώ κάνω την επιλογή των τραγουδιών και έτσι μπορώ να παίζω ότι γουστάρω. Κάνοντας λοιπόν κατάχρηση εξουσίας θα επιλέξω ένα κινηματογραφικό θέμα από έναν δημιουργό του οποίου οι συνθέσεις μπορεί και να με έχουν σημαδέψει. Ο λόγος για τον Henry Mancini και το soundtruck της ταινίας A Shot in the Dark. Η ταινία εντάσσεται στη σειρά ταινιών με τίτλο "Ροζ Πάνθηρας" με πρωταγωνιστή τον κορυφαίο Peter Selers.

A Simple Kind Of Man

2008-05-27T23:00:00.005+03:00

Και πως η ζωή νικάει το θάνατο αφού αυτός έχει πάντα το τελευταίο λόγο; Πως απαιτείς από τα δέντρα να ανθίζουν κάθε άνοιξη όταν το καυσαέριο καταδυναστεύει την ατμόσφαιρα; Και αλήθεια πως η μέρα που θα ξημερώσει θα είναι μία άλλη μέρα όταν οι προηγούμενες έχουν υπονομεύσει με τον πλέον ύπουλο τρόπο τη γέννηση της;
Με ποιο τρόπο θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει τη γη μητέρα όταν αυτή ετοιμάζεται για χρόνια να δεχθεί την άψυχη σάρκα του; Πως μπορεί να θέλεις να χαρίσεις τα πάντα όταν το σύμπαν αθροιζόμενο δίνει ως αποτέλεσμα το μηδέν; Και πως μπορεί να θέλεις να έχεις τα πάντα όταν αυτά υπάρχουν μόνο στο μυαλό σου; Αλήθεια πως μπορείς να πιστεύεις ότι κοιτάζεις τους άλλους στα μάτια όντας τυφλός;
Ποιος να μιλήσει για δικαίωμα, πολλών δε να το διεκδικήσει, όταν ο κόσμος είναι άδικος εν τη γενέσει του; Πως να ορίσεις το σωστό όταν η ύπαρξη σου αποτελεί το λάθος μιας τυχαιότητας; Πες μου σε παρακαλώ γιατί αναζητάς την ευτυχία στα αλλότρια όταν η δυστυχία βρίσκεται ανά πάσα στιγμή δίπλα σου και σου τείνει το χέρι; Πες μου σε παρακαλώ και κάτι ακόμη, γιατί φοράς το ρολόι στο χέρι σου; Αυτό μετράει αντίστροφα προς το τέλος της ύπαρξης σου.
Γιατί κοιτάς ψηλά, στο επόμενο βήμα παραμονεύει ο λάκκος που όλο μεράκι σου έσκαψαν. Μην είσαι περίεργος ούτως ή άλλος την αλήθεια δε θα τη μάθεις ποτέ σου, γιατί πολύ απλά ποτέ δεν την έμαθε κανένας. Μα γιατί αντιδράς στη βία, πας κόντρα στη φύση σου. Δεν έχει νόημα να είσαι εσύ προσεκτικός, αφού η φωτιά που θα σε κάψει είναι απρόσεκτη.
Πως ζητάς από μένα μωρό μου να σου χαρίσω τα αστέρια, τα περισσότερα από δαύτα δεν υπάρχουν πια, μόνο το φως τους έχει απομείνει να ταξιδεύει στο σύμπαν θυμίζοντας τη κάποτε παρουσία τους ως απομεινάρια μίας μεγάλης έκρηξης. Τι αξία έχει για εσένα φίλε η εκτίμηση μου, εγώ ένας χοντρός Bluesman είμαι, νικημένος κατά κράτος από τις αδυναμίες και τα πάθη του, ένας απλός άνθρωπος...

Mama told me when I was young
Come sit beside me, my only son
And listen closely to what I say.
And if you do this
It will help you some sunny day.
Take your time... dont live too fast,
Troubles will come and they will pass.
Go find a woman and youll find love,
And dont forget son,
There is someone up above.

(chorus)
And be a simple kind of man.
Be something you love and understand.
Be a simple kind of man.
Wont you do this for me son,
If you can?

Forget your lust for the rich mans gold
All that you need is in your soul,
And you can do this if you try.
All that I want for you my son,
Is to be satisfied.

(chorus)

Boy, dont you worry... youll find yourself.
Follow you heart and nothing else.
And you can do this if you try.
All I want for you my son,
Is to be satisfied.

Blue Jean Blues

2008-05-05T22:24:00.008+03:00

Πρωτομαγιά ημέρα απεργίας που όλοι αξιοποιούμε ως αργία. Έτσι και εγώ ξεκίνησα να συναντήσω μία καλή παρέα για ένα καφέ και φαγητό, αξιοποιώντας τη καταπληκτική και ηλιόλουστη μέρα. Με τη πλέον χαλαρή διάθεση κατέβηκα στο κέντρο της πόλης. Πολύς κόσμος είχε την ίδια ιδέα με εμένα και έτσι οι δρόμοι ήταν κατακλυσμένοι από πολλούς ανθρώπους και φυσικά από όμορφες υπάρξεις.
Κάτι είδα μέσα στο πλήθος, κάτι γνώριμο. Εσένα. Θεέ μου τι στο καλό γύρευες εδώ. Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ μου ήταν ότι θα σε έβλεπα εδώ. Και ήσουν εσύ, σίγουρα, θα στοιχημάτιζα και την ίδια μου τη ζωή και ας έχουν περάσει δέκα και πλέον χρόνια από τη τελευταία φορά που σε αντίκρισα. Μα πως είσαι τόσο σίγουρος θα μπορούσε να με ρωτήσει κάποιος. Σε γνώρισα από το παντελόνι. Ένα εφαρμοστό ξεβαμμένο Blue Jean που σου είχα αγοράσει πριν δεκατέσσερα χρόνια.
Στο είχα αγοράσει μία μέρα πριν τη συναυλία του Albert Collins. Σε ήθελα Blues γκόμενα και όχι με εκείνα τα επαρχιώτικα συνολάκια που όταν φορούσες θύμιζες μπομπονιέρα. Στο είχα πάρει με το υστέρημα μου από το φοιτητικό χαρτζιλίκι μου. Αυτό που σίγουρα δεν είχα φανταστεί την ημέρα που στο αγόραζα, ήταν ότι αγόραζα το αντικείμενο του πόθου μου.
Θα αναγνώριζα αυτό το Jean ανάμεσα σε όλα τα Jeans του κόσμου. Θα αναγνώριζα αυτό το σώμα που το φορούσε ανάμεσα σε όλα τα γυναικεία σώματα. Κανείς δε γνωρίζει αυτό το σώμα όσο εγώ. Κανείς δε μπορεί να το γνωρίζει.
Ήσουν εσύ και αυτό δε χωράει καμία αμφισβήτηση. Αμφισβήτηση δε χωράει και το γεγονός ότι το παντελόνι που φορούσες ήταν αυτό. Αυτό που κάθε φορά, για ώρες πριν έρθω σπίτι με έκανε να σκέφτομαι και να ανυπομονώ για τη στιγμή που θα σε δω. Για τη στιγμή που όλο μανία θα σου το έβγαζα. Πάντα ήθελα να στο τραβήξω με τόση δύναμη ώστε να γίνει κουρέλι. Μα τελευταία στιγμή κάτι με σταματούσε. Πως να κατέστρεφα το αντικείμενο του πόθου μου. Πως να κατέστρεφα τον ίδιο μου τον πόθο.
Είναι παράξενο, αλλά όταν σε είδα δε σκέφτηκα το πόσο πολύ κάποτε σε ερωτεύτηκα. Δε σκέφτηκα το πόσο πολύ με απογοήτευσες. Το μόνο που ήθελα ήταν να σε αρπάξω εκεί στη μέση του δρόμου και να σου βγάλω με μανία το παντελόνι...
Τα πόδια μου τρέμανε, τα χέρια μου μούδιασαν, πως είναι δυνατό ένα αντικείμενο, ένα ρούχο, να μου δημιουργεί όλη αυτή τη ταραχή; Προς στιγμή σκέφτηκα να σου μιλήσω, αλλά ο εγωισμός μου αποδείχτηκε ποιο δυνατός από την επιθυμία μου. Δεν ήθελα να με δεις αδύναμο και ηττημένο μπροστά στο αντικείμενο του πόθου μου. Στάθηκα και σε κοίταζα να απομακρύνεσαι φορώντας το Jean που κάποτε σου αγόρασα. Το Jean που ακόμη και τώρα διέγραφε τις καμπύλες σου.
Το ρούχο αυτό κουβαλούσε τώρα κάτι ακόμη. Τα δέκα χρόνια που είσαι μακριά μου. Είχε παλιώσει αλλά αυτό σε έκανε να φαίνεσαι ακόμη πιο σέξι και εμένα να κάνω ακόμη πιο πρόστυχες σκέψεις. Το φορούσες όμως μωρό μου. Μου επέστρεψες όλα μου τα δώρα αλλά αυτό το κράτησες. Το φοράς ακόμη και αυτό μου αρκεί. Και όσο θα περνάν τα χρόνια και αυτό θα παλιώνει, θα σε κάνει ακόμη πιο όμορφη, ακόμη πιο γυναίκα. Όσο αυτό θα αγγίζει το σώμα σου θα το αγγίζω και εγώ. Όσο θα λιώνει σιγά σιγά πάνω σου θα λιώνω μαζί του και εγώ...

I done ran into my baby
And finlly found my old blue jean.
I done ran into my baby
And finlly found my old blue jean.
Well, I could tell that they was mine
From the oil and the gasoline.

If I ever get back my blue jean,
Lord, how happy could one man be.
If I ever get back my blue jean,
Lord, how happy could one man be.
cause if I get back those blue jean
You know, my baby be bringin em home to me.

Για αυτούς που δε θα ξανασυναντήσω ποτέ...

2008-04-16T22:52:00.008+03:00

Περνάνε τα χρόνια. Μεγαλώνουμε. Αλλάζει η αισθητική γύρω μας και ο χρόνος κυλάει θαρρείς πιο γρήγορα. Καλοί φίλοι που η ζωή μας τους στερεί. Μεγάλοι ή όχι και τόσο μεγάλοι έρωτες είναι πια παρελθόν. Όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές σε ένα κοκτέιλ αναμνήσεων. Αλλάζουμε όψη, αλλάζουμε απόψεις. Οι συνειδήσεις ελαστικοποιούνται στην προσπάθεια κάλυψης ψεύτικων αναγκών. Θεέ μου τόσοι άνθρωποι, τόσοι φίλοι που πήγαν; Βραδιές ανέμελες μίας νιότης που πέρασε ανεπιστρεπτί. Κοιτάω πίσω πολλές φορές και θυμάμαι πρόσωπα που συμπαθούσα. Μα πολλές φορές μου είναι αδύνατο να θυμηθώ ονόματα και λεπτομέρειες. Η λήθη. Τη μισώ τη λήθη. Ένας φίλος μου είπε πριν λίγες μέρες ότι στον καπιταλισμό θα είμαστε μόνιμα κουρασμένοι. Εγώ θα συμπληρώσω ότι χάνουμε την ουσία. Κοιτάμε τα εφήμερα και τα υλικά και ξεχνάμε στιγμές ευτυχίας, στιγμές ανθρωπιάς.
Τόσοι άνθρωποι. Τους ανοίξαμε τη ψυχή μας, μας άνοιξαν τη δική τους. Μου λείπουν όλοι. Άλλοι σκόρπιοι σε διάφορες πόλεις και άλλοι σε άλλες χώρες. Μου λείπουν. Αχ να μπορούσα για μία φορά να τους ξαναέβλεπα. Υπάρχουν άνθρωποι που δε θα ξανασυναντήσω ποτέ μου και αυτό με πονάει. Και εγώ υπερέβαλα κάποτε λέγοντας για πάντα. Και το για πάντα κράτησε λίγα χρόνια. Ονειρεύτηκα ένα κόσμο καλύτερο αλλά συμβάλω και εγώ άθελα μου σε ένα κόσμο χειρότερο.
Είμαι σίγουρος ότι αυτό που αισθάνομαι εγώ, το αισθάνονται και όλοι όσοι επισκέπτονται τις αναμνήσεις μου. Πόσοι άραγε θα αναρωτήθηκαν κάποια στιγμή " τι να κάνει ο Χρήστος".
Καμία φορά σκέφτομαι: "Πουτάνα Ζωή". Αλλά δε φταίει αυτή. Εμείς ευτελίζουμε τις ζωές μας στο κυνήγι ανούσιων και πρόσκαιρων καταστάσεων. Απόψε ξαναγύρισα πίσω. Μπορεί κάποιος να με πει παρελθοντολάγνο. Αλλά θέλω να ξέρω από που ξεκίνησα, από που πέρασα , που είμαι και έτσι να αποφασίσω που θέλω να πάω.
Απόψε βρήκα ένα όμορφο τραγουδάκι που ακούγοντας το η ψυχή μου γλυκαίνει. Θέλω να το μοιραστώ με όλους. Ιδιαίτερα θέλω να το αφιερώσω σε όλους και όλες όσους (και όσες) δε θα ξανασυναντήσω ποτέ μου.

There is nothing I can do,
as you leave me here to cry.
There is nothing I can do,
as you leave me here to cry.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.

Give you all that I own.
That's one thing you can't deny.
Give you all that I own.
That's one thing you can't deny.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.

Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.

Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.

Ζορζ Πιλαλί - Blues ποίηση

2008-04-04T23:05:00.006+03:00

Ανηφόριζα ανατολικά του kentucky
ταπί και ψύχραιμος
ήμουν πνιγμένος στη σκόνη
μέσα στο άσπρο μου το σακάκι
και το φρέσκο παντοφλέ μου παπούτσι
στη ξέρα και στην άπνοια
ο Χριστός πίνει Burbon στο kentucky πλαισιωμένος από γκανιάν άτομα
κάνω μια απλωτή στο χωματόδρομο
και ακούω πίσω από κάτι σκίνα
μια θείτσα να βογκάει χεσμένη απ' όλες τις μπάντες
από τα γελαστά κι απ' τα φευγάτα
σούρθηκε ως τα πόδια μου
και αντιήλιαξε το πρόσωπο της στο αστραφτερό τους δέρμα
σηνιάρησε λίγο τα μαλλιά της και έσκουξε,
I am free, I am free, είμαι ελεύθερη, ελεύθερη
κι όταν θα έρθει η εποχή που θα λογοκρίνεται η φωνή μου
η σκέψη μου θα πλανιέται ελεύθερη
μέσα απ' τους κρατικούς σφαγείς
I am free, I am free, είμαι ελεύθερη, ελεύθερη
η επανάσταση αρχίζει φιλάρα το σύστημα πέθανε
ζήτω ο θάνατος φώναξα, θα φάτε χώμα γουρονόκολοι
μ' ένα καλό μπανάκι θ' αστράψει η κυρία σκέφτηκα, αστεράκι
να σπρώχνει ο Dylan και του Χριστού να μη δίνει
της χαμογέλασα με τα πορσελάνινα δόντια μου
με τις ανάγλυφες παραστάσεις
όπως τα φλιτζανάκια του καφέ της μαμάς
και θαμπώθηκε από την ολόλευκη ακτινοβολία
που απλώθηκε σε όλη τη περιοχή βορειοδυτικά της Oklahoma
πως είναι δυνατό σκέφτηκα να είμαστε 20 χρόνια πίσω από την Αμερική
χωρίς εκείνη να είναι 20 χρόνια μπροστά από εμάς
η επανάσταση αρχίζει από πάνω προς τα κάτω
οι μπουρζουάδες κάνουν την επανάσταση
ο ήλιος βάραγε στα γεμάτα
όταν άκουσα τη παναγία τη φρικαρισμένη
τη προστάτισσα των Εξαρχείων
φόρεσα το ολόλευκο ψαθάκι μου
και ανηφόρισα ανατολικά του kentucky
ταπί και ψύχραιμος...

Stevie Ray Vaughan and Jeff Healey - Look at Little Sister

2008-03-22T19:43:00.001+02:00

Ένα Post το οποίο μεταφέρεται από ένα υπό κατάργηση Blog.
To Post αυτό δημοσιεύτηκε στις 31/01/2008. Δυστυχώς στις 2 Μαρτίου του 2008 ο Jeff Healey έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο.
Ο Jeff Healey γεννήθηκε στο Toronto του Ontario (Καναδάς) στις 25 Μαρτίου του 1966. Σε ηλικία 8 μηνών έχασε ολοκληρωτικά την όραση του από μία σπάνια μορφή καρκίνου στα μάτια.
Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία τριών μόλις ετών ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, αναπτύσσοντας μία πολύ ιδιαίτερη τεχνική.
Στα 17 του χρόνια δημιούργησε τη πρώτη του Blues μπάντα παίζοντας σε διάφορα τοπικά clubs. Το όνομα της μπάντας ήταν band Blue Direction.
Το 1988 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο See The Light.
Η δισκογραφία του είναι:
· 1988: See the Light
· 1989: Road House Soundtrack
· 1990: Hell to Pay
· 1992: Feel This
· 1995: Cover to Cover
· 2000: Get Me Some
· 2002: Among Friends
· 2004: Adventures in Jazzland
· 2005: The Jeff Healey Band Live at Montreux 1999
· 2006: It's Tight Like That
· 2008: Mess of Blues
Στο Παρόν Video ο Jeff Healey Εμφανίζεται με τον Stevie Ray Vaughan (θα ακολουθήσει κάποια στιγμή ειδικό αφιέρωμα) σε ένα τραγούδι του τελευταίου με τίτλο Look at Little Sister.

Hey, hey, hey, hey, hey mama look at little sis
Out in the backyard....Playin' like this
Hey, hey, hey, hey, hey, hey....Look at little sister
Hey hey hey hey....Look at little sister

What about the neighbors....What they gonna say
Stop little sister....gettin' carried away
Hey hey hey....Look at little sister
Hey hey hey hey....Look at little sister

Shakin' like a tree....Rollin' like a log
Shakin' and a rollin' now....That ain't all
Hey hey hey....Look at little sister
Hey hey hey hey....Look at little sister

Shakin' like a tree....Rollin' like a log
Shakin' and a rollin' now....That ain't all
Hey hey hey....Look at little sister
Hey hey hey hey....Look at little sister

What about the neighbors....What they gonna say
Stop little sister....gettin' carried away
Hey hey hey....Look at little sister
Hey hey hey hey....Look at little sister

Robert Johnson

2008-03-22T15:36:00.003+02:00

Καλοτάξιδοι λοιπόν. Ήρθε η ώρα για το πρώτο Post αυτού του ιστολογίου. Και μιας και η θεματολογία είναι Blues, το πρώτο post δε θα μπορούσε να περιλαμβάνει κάτι άλλο από μία αναφορά σε ένα πατέρα της Blues τον Robert Johnson.

O Robert Johnson γεννήθηκε στο Hazlehurst του Mississippi στις 8 Μαϊου του 1911.
Ανήκει σε μία θρυλική ομάδα Blues Μουσικών που είναι γνωστοί ως οι Bluesmans του Δέλτα του Mississippi. Δυστυχώς πολλές πληροφορίες για τη ζωή του Robert Johnson δεν υπάρχουν. Και όσες έως σήμερα είναι γνωστές προέρχονται από αφηγήσεις συγγενών και συνεργατών. Δυστυχώς λίγες είναι και οι πληροφορίες για το έργο του. Υπάρχουν δύο ηχογραφήσεις προς το τέλος της (σύντομης) ζωής του οι οπόιες πραγματοποιήθηκαν η δε πρώτη στις 23, 26 και 27 Νοεμβρίου του 1936 στο San Antonio του Texas η δε δεύτερη επτά μήνες αργότερα στις 19 και 20 Ιουνίου στο Dallas του Texas.
Ο Johnson ξεκίνησε τη Blues πορεία του ταξιδεύοντας όλο το Δέλτα του Mississippi με τραίνα, λεωφορεία και πολλές φορές με ωτοστόπ. Σύμφωνα με τη λαογραφία ο Robert Johnson καταγράφεται ως ένας νεαρός μαύρος άνδρας ο οποίος ζούσε σε φυτείες στην αγροτική περιοχή του Mississippi.
Έως σήμερα θεωρείτε αναφορά στο παίξιμο Blues κιθάρας. Ο Robert Johnson πέθανε στις 16 Αυγούστου του 1938 ενώ στα μητρώα βρέθηκαν καταγεγραμμένα και δύο διαζύγια.
Στη πρώτη αυτή ανάρτηση παρατίθενται δύο τραγούδια του τα οποία διασώζονται και τα οποία ερμηνεύτηκαν από μεγάλες μπάντες και καλλιτέχνες. Το πρώτο είναι το CrossRoads από τους Cream (Eric Clapton, Jack Bruce, Ginger Baker) και το δεύτερο το Waling Blues από τον τεράστιο Rory Gallagher.

went down to the crossroads, fell down on my knees.
I went down to the crossroads, fell down on my knees.
Asked the Lord above for mercy, "Save me if you please."

I went down to the crossroads, tried to flag a ride.
I went down to the crossroads, tried to flag a ride.
Nobody seemed to know me, everybody passed me by.

I'm going down to Rosedale, take my rider by my side.
I'm going down to Rosedale, take my rider by my side.
You can still barrelhouse, baby, on the riverside.

You can run, you can run, tell my friend-boy Willie Brown.
You can run, you can run, tell my friend-boy Willie Brown.
And I'm standing at the crossroads, believe I'm sinking down.

Woke up this morning I looked 'round for my shoes
You know I had those mean old walking blues
Yeah, I woke up this morning I looked 'round for my shoes
Girl, I had those, ooh, mean old walking blues

Some people tell me that worried blues ain't bad
It's the worst old feeling I ever had
People tell me that worried blues ain't bad
It's the worst old feeling, ooh child, I ever had

Looks run to the ocean and the ocean runs to the sea
If I don't find my baby, don't bury me
Look to the ocean and the ocean went to the sea
Yeah, if I don't find my baby, ooh yeah, don't bury me

Minutes seem like hours and hours seem like days
Since my baby started her low down ways, yeah
Minutes seem like hours and hours seem like days
Since my baby, ooh, started her low down ways

I woke up this morning, people, I looked 'round for my shoes
You know I had those mean old walking blues
Yeah, I woke up this morning I looked 'round for my shoes
Yeah, you know I had those, ooh, mean old walking blues