Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Τίτλοι Τέλους…

Δε ξέρω πραγματικά από πού να αρχίσω. Θα πω κάτι τετριμμένο, αλλά το πλήρωμα του χρόνου για το blues-hand έφτασε. Μετά τον B-rocker, το blues-hand που αποτέλεσε τη δεύτερη προσωπική μου απόπειρα στο μαγικό χώρο των blogs κλείνει. Οι λόγοι αυτή τη φορά είναι τελείως διαφορετικοί και αυτούς θα προσπαθήσω να αναπτύξω στις λέξεις που θα ακολουθήσουν.
Το Blues-hand έχει εντός του 2010, 2 όλες και όλες αναρτήσεις. Η τελευταία είναι τον Απρίλιο και αυτή αποτελεί μια βιαστική επιλογή προκειμένου να ανεβάσω κάτι. Τον τελευταίο ένα μήνα το Blog έχει από 0 έως δύο (άντε τρεις) αναγνώσεις ημερησίως, πράγμα το οποίο βρίσκω τελείως φυσιολογικό. Πόσες φορές δηλαδή να διαβάσει κάποιος τα ίδια κείμενα, όσο εξαιρετικά κι αν είναι (χα, χα, χα). Δε νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να καταλάβει κάποιος τους λόγους αυτής μου της απόφασης.
Το εύλογο ερώτημα που θα μπορούσε κάποιος να μου θέσει, είναι γιατί επιλέγω να το κλείσω και δε ξεκινάω να γράφω καμία ανάρτηση… Η απάντηση είναι ότι δεν έχω ούτε το χρόνο, αλλά ούτε και τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Έτσι το blues-hand για μένα αποτελεί άλλη μία εκκρεμότητα. Μιας όμως και αυτή μπορώ να τη κλείσω, το πράττω…
Θα ήθελα όμως να γράψω δυο λόγια για το Blog αυτό. To blues-hand παρότι βρέθηκε Link σε πολλά μουσικά Blogs και όχι μόνο, είχε κατά μέσω όρο 15 – 20 αναγνώσεις ημερησίως. Πράγμα που σημαίνει ότι ήταν ένα blog μικρής αναγνωσιμότητας. Ζητούμενο σε σχέση με την επισκεψημότητα δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός αναγνωστών, αλλά η δημιουργία ενός πυρήνα σταθερών αναγνωστών. Μιας και το θέμα ήταν πολύ συγκεκριμένο και αρκετά ιδιαίτερο δε θα ήταν και ιδιαίτερα εφικτό κάτι τέτοιο.
Από τη προσπάθεια μου να ανεβάσω ολοκληρωμένα Posts, έμαθα αρκετά χρήσιμα και ενδιαφέροντα πράγματα. Το πιο ενδιαφέρων ήταν η ιστορία με το όνομα του Randy California (τον αποκαλούσε έτσι ο Hendrix για να τον ξεχωρίζει από έναν άλλο Randy που υπήρχε σε μια εφηβική μπάντα που έπαιζαν μαζί . Τον άλλον τον έλεγε Randy Texas !!!).
Παρά το γεγονός ότι το Blues-hand ήταν μουσικό blog, δε ξέφυγα από τον πειρασμό να γράψω Posts με θεματολογία τα όσα παράλογα συμβαίνουν γύρω μας. Έτσι και εδώ δεν απέφυγα, πότε τη γκρίνια και πότε την υπερβολή.
Τι κρατάω από το Blog αυτό. Τη γνωριμία μου με την Elf. Συνάντησα τυχαία το καταπληκτικό της Blog της και φυσικά σχολίασα τα όσα εκεί διάβασα. Αυτή έσπευσε να επισκεφτεί το δικό μου Blog και μου άφησε τα επίσης καταπληκτικά και μοναδικά της σχόλια. Μια απίστευτη σύμπτωση αποκάλυψε την ύπαρξη κοινού γνωστού – φίλου και έτσι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πιο θετικό άνθρωπο που συνάντησα ποτέ μου. Ξέρω ότι θα αισθάνεται λίγο αμήχανα όταν θα διαβάζει αυτά τα λόγια, ελπίζω όμως να αισθανθεί και εξίσου όμορφα.
Και τέλος να μιλήσω λίγο για blues… Το blues είναι η δεύτερη φύση μου. Αποτελεί για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μουσική. Νομίζω ότι στη Blues συναντούνται τα συναισθήματα μου με τις ιδέες μου. Και αυτό με κάνει και αισθάνομαι πολύ όμορφα. Το blues είναι για μένα, στάση ζωής, αισθητική, τρόπος για να βλέπεις τη ζωή, λόγος για να συνεχίζεις ερωτεύεσαι. Μου επιτρέπετε να γίνω μια τελευταία φορά, υπερβολικός; Ότι κι αν μου κάνουν , Το Blues δε μπορούν να μου το πειράξουν… Και ως εκ τούτου δε μπορούν να πειράξουν τις ιδέες και τα συναισθήματα μου…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους αφιέρωσαν λίγο από το χρόνο τους για να διαβάσουν τα λόγια που κατά καιρούς έγραψα σε τούτη τη γωνιά, αλλά και για να ακούσουν τις μουσικές μου προτάσεις. Ιδιαίτερα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους λιγοστούς Followers αυτού του ιστολογίου.