Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

High cost of low living

Κυριακή βραδάκι και η γνωστή, γλυκιά, μελαγχολία έκανε και πάλι την εμφάνιση της. Έτσι μου ήρθε να γράψω δυο αράδες στο παραμελημένο μου blog. Θέλω να γράψω για συναισθήματα που καταρρακώνονται σε μία φαύλη πραγματικότητα, για σκέψεις που πια δε βρίσκουν απήχηση. Θέλω να σας πω για την ύλη που μισώ όσο τίποτε άλλο. Δε τολμάω όμως γιατί από ύλη είμαι και εγώ και για αυτή παλεύω καθημερινά. Έτσι αν παραδεχθώ ότι απεχθάνομαι την ύλη θα παραδεχθώ ότι απεχθάνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό και ότι μισώ αυτό που κυνηγάω να φτάσω. Αντίφαση… Μεγαλειώδης λέξη. Η αντίφαση στοιχείο της φύσης μου ή καλύτερα μέρος αυτής. Και όμως αισθάνομαι, σκέφτομαι και αυτό δεν είναι ύλη. Επομένως αν παραδεχθώ ότι μισώ την ύλη δε θα παραδεχθώ ότι μισώ την ύπαρξη μου. Τι συμβαίνει όμως με τις επιδιώξεις μου; Τι είναι αυτό για το οποίο παλεύω καθημερινά; Όχι δεν είναι η ύλη, είναι το δικαίωμα στην ύπαρξη. Μα πως μπορεί να είναι δικαίωμα, όταν κανείς πρέπει να αγωνίζεται καθημερινά για να το πετύχει; Δεν είναι λοιπόν δικαίωμα, αγαθό είναι και αυτό που κανείς θα πρέπει να αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του για να το έχει και να το διατηρεί. Και αν η ζωή τα φέρει κάπως αλλιώς; Αν κάποια στιγμή δεν υπάρχει η δυνατότητα; Στον καπιταλισμό την ύπαρξη σου την αγοράζεις και αν κάποια στιγμή δεν έχεις να την αγοράσεις, δε δικαιούσαι να υπάρχεις. Όμως φτάνει ο μόχθος, έστω και υπέρμετρος, για να μπορώ να αγοράζω το δικαίωμα μου στην ύπαρξη; Όχι φυσικά. Απαιτείται η θυσία των συναισθημάτων μου και των σκέψεων μου. Τα συναισθήματα και η σκέψη μου λοιπόν μέρος του αντίτιμου του δικαιώματος μου στην ύπαρξη. Τα συναισθήματα και η σκέψη μου λοιπόν στο βωμό της ύλης. Δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι… Όλοι στα ίδια είμαστε που θα έλεγε και ο θυμόσοφος λαός μας… Ναι δεν είμαι ό μόνος είμαι απλά μόνος. Και εγώ και όλοι όσοι είναι στα ίδια… Πολλές μοναξιές που ανταγωνίζονται ολοένα και περισσότερο για ολοένα και μικρότερο κομμάτι ύλης. Μικρή λοιπόν η πίττα και ποιος να πρωτοπάρει… Ποιος να πρωτοζήσει δηλαδή.
Αλλά εγώ το μόνο που σκέφτηκα είναι ένας καθαρός ουρανός που δε θα μου τον κρύβουν η σκόνη και το αστικό νέφος. Έτσι θα μπορούσα να αισθανθώ λίγο ελεύθερος. Τι αστείο;