Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

MEA CULPA

Να που το πλήρωμα του χρόνο έφτασε, και εγώ είμαι εδώ και ζητώ δημόσια συγνώμη… Μια συγνώμη μουσική και όχι μόνο… Από αυτή που τόσο άδικα έφυγε πριν από σαράντα χρόνια. Από αυτή που λίγο πριν τα δικά μου σαράντα (χρόνια), μπορεί και με κάνει να αισθάνομαι δεκαοκτώ !!! Σαν σήμερα λοιπόν πριν σαράντα χρόνια η μεγάλη μπάντα του παραδείσου απέκτησε και μία καταπληκτική τραγουδίστρια. Ο λόγος για τη μία και μοναδική Janis Joplin. Γεννημένη στο Texas το 1943 και κόρη μηχανικού της Texaco (!!!!!!!!!!!!!). Δεν έχω να πω πολλά λόγια για το έργο της, η σημασία του αναγνωρίζεται από τα εκατομμύρια των θαυμαστών της, αυτά τα σαράντα χρόνια. Θα ήθελα όμως να πω δυο λόγια για τον μύθο της… Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Κάποιοι άνθρωποι έζησαν λίγο και έφυγαν νωρίς μετατρέποντας έτσι την ευλογία του ταλέντου τους σε μύθο.
Και δύο λόγια για το τραγούδι… Είναι αυτό που στην ουσία μ’ έκανε να αναθεωρήσω την άποψη μου… Όποτε ακούω την εισαγωγή αισθάνομαι τη μάχη της ομορφιάς της ζωής με το μάταιο… και αναλογιζόμενος το Rock N’ Roll τέλος της Joplin, σκέφτομαι ότι ίσως τελικά το μάταιο να είναι αυτό που αναδεικνύει την ομορφιά της ζωής

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

ΠαλιοRock καταστάσεις – Second Part

Μουσική για παλιοροκάδες ή Poorockers που συνηθίζω να λέω και εγώ, σήμερα. Σαββατόβραδο και μια όμορφη γλυκιά, νυχτοπουλική θα έλεγα μελαγχολία, με υποχρεώνει να διαλέξω μουσική για εκλεκτούς φίλους και μη…
Τελειώνω με το μπλα – Μπλα και περνάω γρήγορα – Γρήγορα σε μουσικές επιλογές…
Οι Felt είναι μία καταπληκτική Rock μπάντα, που δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 60, στην Alabama, από τους Myke Jackson (κιθάρες), Mike Neel (Drums), Tommy Gilstrap (Μπάσο), Stan Lee (Κιθάρες) Και Allan Dalrymple (Keyboards). Έχω την αίσθηση ότι πέρασαν λίγο στα ψηλά, όπως όμως θα διαπιστώσετε παρακάτω είναι απίστευτοι… Δεξιοτεχνία, δέσιμο, απίστευτα Solos και όμορφα φωνητικά συνθέτουν ένα καταπληκτικό Rock Feeling που απλόχερα οι Felt μας χαρίζουν…
Το 1971 οι Felt κυκλοφορούν ένα lp με τον ομώνυμο τίτλο… Από αυτό τον δίσκο ακούμε το Change.



Όμορφα ξεκινήσαμε… Και συνεχίζουμε με αμερικανικό Progressive Rock. Η φιλαρμονική της Ατλαντίδος ή Atlantis Philharmonic είναι ένα ντουέτο που δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 στο Cleveland, από τους Royce Gibson (Drums) και Joe DeFazio (όλα τα υπόλοιπα…). Έχουν κυκλοφορήσει όλο κι όλο ένα Lp το 1974, πολλές όμως, κυρίως βρετανικές μπάντες μιμήθηκαν τον ήχο, τις ενορχηστρώσεις, αλλά και την ατμοσφαιρικότητα τους. Το τραγουδι που εμείς ακούμε σήμερα είναι το Death Man.



Οι Pearls Before Swine, είναι μία καταπληκτική αμερικάνικη psychedelic folk Μπάντα, που δημιουργήθηκε το 1965 από μία παρέα συμμαθητών και πιο συγκεκριμένα τους Wayne Harley (Μπάντζο κιθάρες), Lane Lederer (Μπάσο), και Roger Crissinger (Όργανο και πιάνο). Στη σημερινή μας ανάρτηση ένα τραγούδι από τον πρώτο τους δίσκο το 1967 που έφερε τον τίτλο One Nation Underground (αλήθεια τι όμορφος τίτλος !!!). Το τραγούδι που ακούμε είναι αυτό που ανοίγει τον δίσκο, με τίτλο Another time.



Παραμένω στο ίδιο ύφος, με τον Tom Rapp, ο οποίος εξάλλου, έχει υπάρξει μέλος των Pearls Before Swine, έχοντας τους γράψει μάλιστα και πάρα πολλά τραγούδια. Σπουδαίος εκφραστής της αμερικάνικης Folk με πανέμορφα τραγούδια. Το 1972 ο Tom Rapp κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Stardancer (αυτός κι αν δεν είναι όμορφος τίτλος… Αγοράζεις τον δίσκο ακόμα ξι αν δε ξέρεις περί τίνος πρόκειται…). Από τον δίσκο αυτό ακούμε σήμερα ένα πραγματικά πανέμορφο τραγούδι με τίτλο For the Dead in Space…



Επειδή δε συνηθίζω να κάνω προεπιλογή τραγουδιών… Αλλά να επιλέγω τα τραγούδια κατά τη διάρκεια ενός Post, ξέρω ότι αυτό που ακούτε δε φαντάζει και πολύ Rock… Κι όμως είναι… Έτσι λοιπόν οι σημερινές μου αναρτήσεις με έχουν οδηγήσει σε πιο Psychedelic Folk Rock ατραπούς και το κακό (λέμε τώρα…) είναι ότι είμαι συνεπαρμένος και δε μπορώ να ξεφύγω… Συνεχίζω λοιπόν με μια απίστευτη Καναδέζικη Folk Μπάντα με καταπληκτικά γυναικεία φωνητικά… Οι Moonstone αποτελούμενοι από Carolyn Macleod (Φωνητικά), Randy Price (Φλάουτο) και Michael Heath (Κιθάρες) Κυκλοφορούν το 1973 το ομώνυμο Album τους. Το τραγούδι με τίτλο Black Blind Light…



Για τη συνέχεια θα προσπαθήσω να ανεβάσω λίγο τον ρυθμό, χωρίς όμως να ξεφύγω τελείως από το έως τώρα ύφος… Και επειδή το Blog είναι Blues θα ακούσουμε κάτι πιο Psychedelic Rock Blues !!! Οι Douglas Fir είναι ένα τρίο από το Portland στα τέλη της δεκαετίας του 60, αποτελούμενο από τους Douglas Snider (Drums & Φωνητικά), Tim Doyle (Hammond) και Ritchie Moore (Κιθάρες). Το τραγούδι που ακούμε με τίτλο Hard Heartsingin, αφιερωμένο στον μουσικό μου guru κύριο Θωμά Τριαντάφυλλου !!!



Χα Χα Χα !!!!!!!! Τι μου ήρθε τώρα… Μιας και σήμερα η ανάρτηση οδηγήθηκε εδώ που οδηγήθηκε, μπορώ να ανεβάσω Jimmie Rodgers !!! Θα κάνουμε λοιπόν ένα μεγάλο ταξίδι στο χρόνο για να τον συναντήσουμε, πηγαίνοντας 74 χρόνια πίσω στο μακρινό 1936… Δε θα κάνω συστάσεις για τον Jimmie Rodgers γιατί δε νομίζω ότι τις χρειάζεται… Το τραγούδι με τίτλο T For Texas… Όλα τα λεφτά το Retro Clip !!!



Και για να δείτε πόσο καλός είμαι, πάρτε και τη διασκευή από τους Lynyrd Skynyrd το 1976…



Αυτό μόνο εγώ θα μπορούσα να το κάνω… Από Lynyrd Skynyrd θα περάσω στους Chocolate Watchband… Μία Psychedelic Garage Rock μπάντα η οποία δημιουργήθηκε στο San Jose της California το 1965, από τους Ned Torney (Κιθάρες), Mark Loomis (κιθάρες), Rich Young (Μπάσο) και Pete Curry (Drums). Οι Chocolate Watchband καταγράφονται ως μια από τις κορυφαίες Garage Rock μπάντες και παρότι διαλύθηκαν το 1970, επανασυνδέθηκαν το 1999 και παίζουν έως και σήμερα . Το θέμα στη συμερινή μας ανάρτηση με τίτλο Dark Side of The Mushroom από τον δεύτερο δίσκο τους το 1967 που κυκλοφόρησε με τίτλο No Way Out.



Τελειώνω λοιπόν για σήμερα με κάτι μοναδικό. Το θέμα που θα ακούσουμε παρακάτω περιέχεται στον πρώτο δίσκο το Perry Leopold με τίτλο Experiment of Metaphysics που κυκλοφόρησε το 1970. Ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρείτε η πρώτη Acid Folk ηχογράφηση. Πραγματικά αυτή η μελωδία μου προκαλεί έκσταση. Το τραγούδι φέρει τον τίτλο του Lp.

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

ANAΚΛΗΣΗ !!!

Πριν λοιπόν από δύο περίπου μήνες αποφάσισα να κλείσω αυτό εδώ το blog. Ήμουν δε τόσο σίγουρος, που πίστευα ότι δεν θα υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να με κάνει ν’ αλλάξω απόφαση. Ποτέ όμως μη λες ποτέ… Τα λιγοστά σχόλια ανθρώπων που δε διαβάζουν το Blog επειδή είναι γνωστοί και φίλοι, αλλά επειδή πολύ απλά έπεσαν πάνω σε αυτό και τους άρεσε, δε θα μπορούσαν να με αφήσουν αδιάφορο. Το αντίθετο…
Το σχόλιο του Φίλιππου 61, που μιλούσε για έναν φάρο που φωτίζει ψυχές… Το σχόλιο του Blackie 61 (πολύ 61 έπεσε… Σημαδιακή και πολύ Blues χρονιά) που έβαλε τον ανιψιό του που μόλις άρχισε να ακούει Blues να ακούσει τις αναρτήσεις μου, αλλά και μια άλλη Μαρία ή καλύτερα η άλλη Μαρία η οποία ανακάλυψε αυτό το Blog εσχάτως, με έκαναν να αλλάξω γνώμη και να το κρατήσω ανοικτό.
Επίσης η άλλη Μαρία αλλά και η Steisy_07 που έσπευσαν να γίνουν followers αυτού του ιστολογίου είναι ένας καλός λόγος για να συνεχίσω… Θα αισθανόμουν αν το έκλεινα, ότι τους έκλεινα τη πόρτα στα μούτρα… Αλλά εγώ ποτέ δεν έκλεισα τη πόρτα σε κανέναν, αντίθετα προσπαθούσα, χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο τη μουσική, να ανοίγω κλειδωμένες καρδιές…
Για τους παραπάνω λοιπόν λόγους και κυρίως για να μάθει ο ανιψιός του Blackie 61 να ακούει σωστή μουσική το Blog θα μείνει ανοικτό !!! Και για να μη θεωρηθεί ότι κάνω κάποιου είδους αγγαρεία ή παραχώρηση, να τονίσω ότι γουστάρω πολύ γι αυτή μου την απόφαση…
Θέλω να αφιερώσω μέσα από τη καρδιά μου σε όλους όσους μπήκαν στο κόπο να μου πουν να μη το κλείσω, από ένα τραγούδι…
Στον Φίλιππο 61 αυτό...



Στον Blackie 61 αυτό...



Στην Άλλη Μαρία αυτό !!!



Και τέλος στη Steisy_07 αυτό !!!

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Τίτλοι Τέλους…

Δε ξέρω πραγματικά από πού να αρχίσω. Θα πω κάτι τετριμμένο, αλλά το πλήρωμα του χρόνου για το blues-hand έφτασε. Μετά τον B-rocker, το blues-hand που αποτέλεσε τη δεύτερη προσωπική μου απόπειρα στο μαγικό χώρο των blogs κλείνει. Οι λόγοι αυτή τη φορά είναι τελείως διαφορετικοί και αυτούς θα προσπαθήσω να αναπτύξω στις λέξεις που θα ακολουθήσουν.
Το Blues-hand έχει εντός του 2010, 2 όλες και όλες αναρτήσεις. Η τελευταία είναι τον Απρίλιο και αυτή αποτελεί μια βιαστική επιλογή προκειμένου να ανεβάσω κάτι. Τον τελευταίο ένα μήνα το Blog έχει από 0 έως δύο (άντε τρεις) αναγνώσεις ημερησίως, πράγμα το οποίο βρίσκω τελείως φυσιολογικό. Πόσες φορές δηλαδή να διαβάσει κάποιος τα ίδια κείμενα, όσο εξαιρετικά κι αν είναι (χα, χα, χα). Δε νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να καταλάβει κάποιος τους λόγους αυτής μου της απόφασης.
Το εύλογο ερώτημα που θα μπορούσε κάποιος να μου θέσει, είναι γιατί επιλέγω να το κλείσω και δε ξεκινάω να γράφω καμία ανάρτηση… Η απάντηση είναι ότι δεν έχω ούτε το χρόνο, αλλά ούτε και τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Έτσι το blues-hand για μένα αποτελεί άλλη μία εκκρεμότητα. Μιας όμως και αυτή μπορώ να τη κλείσω, το πράττω…
Θα ήθελα όμως να γράψω δυο λόγια για το Blog αυτό. To blues-hand παρότι βρέθηκε Link σε πολλά μουσικά Blogs και όχι μόνο, είχε κατά μέσω όρο 15 – 20 αναγνώσεις ημερησίως. Πράγμα που σημαίνει ότι ήταν ένα blog μικρής αναγνωσιμότητας. Ζητούμενο σε σχέση με την επισκεψημότητα δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός αναγνωστών, αλλά η δημιουργία ενός πυρήνα σταθερών αναγνωστών. Μιας και το θέμα ήταν πολύ συγκεκριμένο και αρκετά ιδιαίτερο δε θα ήταν και ιδιαίτερα εφικτό κάτι τέτοιο.
Από τη προσπάθεια μου να ανεβάσω ολοκληρωμένα Posts, έμαθα αρκετά χρήσιμα και ενδιαφέροντα πράγματα. Το πιο ενδιαφέρων ήταν η ιστορία με το όνομα του Randy California (τον αποκαλούσε έτσι ο Hendrix για να τον ξεχωρίζει από έναν άλλο Randy που υπήρχε σε μια εφηβική μπάντα που έπαιζαν μαζί . Τον άλλον τον έλεγε Randy Texas !!!).
Παρά το γεγονός ότι το Blues-hand ήταν μουσικό blog, δε ξέφυγα από τον πειρασμό να γράψω Posts με θεματολογία τα όσα παράλογα συμβαίνουν γύρω μας. Έτσι και εδώ δεν απέφυγα, πότε τη γκρίνια και πότε την υπερβολή.
Τι κρατάω από το Blog αυτό. Τη γνωριμία μου με την Elf. Συνάντησα τυχαία το καταπληκτικό της Blog της και φυσικά σχολίασα τα όσα εκεί διάβασα. Αυτή έσπευσε να επισκεφτεί το δικό μου Blog και μου άφησε τα επίσης καταπληκτικά και μοναδικά της σχόλια. Μια απίστευτη σύμπτωση αποκάλυψε την ύπαρξη κοινού γνωστού – φίλου και έτσι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πιο θετικό άνθρωπο που συνάντησα ποτέ μου. Ξέρω ότι θα αισθάνεται λίγο αμήχανα όταν θα διαβάζει αυτά τα λόγια, ελπίζω όμως να αισθανθεί και εξίσου όμορφα.
Και τέλος να μιλήσω λίγο για blues… Το blues είναι η δεύτερη φύση μου. Αποτελεί για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μουσική. Νομίζω ότι στη Blues συναντούνται τα συναισθήματα μου με τις ιδέες μου. Και αυτό με κάνει και αισθάνομαι πολύ όμορφα. Το blues είναι για μένα, στάση ζωής, αισθητική, τρόπος για να βλέπεις τη ζωή, λόγος για να συνεχίζεις ερωτεύεσαι. Μου επιτρέπετε να γίνω μια τελευταία φορά, υπερβολικός; Ότι κι αν μου κάνουν , Το Blues δε μπορούν να μου το πειράξουν… Και ως εκ τούτου δε μπορούν να πειράξουν τις ιδέες και τα συναισθήματα μου…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους αφιέρωσαν λίγο από το χρόνο τους για να διαβάσουν τα λόγια που κατά καιρούς έγραψα σε τούτη τη γωνιά, αλλά και για να ακούσουν τις μουσικές μου προτάσεις. Ιδιαίτερα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους λιγοστούς Followers αυτού του ιστολογίου.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

To 13ο Τραγούδι της 13ης σελίδας !!!

Σήμερα ήθελα να ανεβάσω ένα post στο Blues Hand. Το Social Activity μου τις τελευταίες ημέρες έχει εξαντληθεί και αναλωθεί στα περί κρίσης με αποτέλεσμα η μιζέρια να με κυκλώνει επικίνδυνα.
Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι που να δένει με τη διάθεση μου αλλά εις μάτην…
Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να ανατρέξω στη λίστα με τα αγαπημένα μου στο youtube. Σε αυτή τη λίστα υπάρχουν κάπου στα 1000 Videos εκ των οποίων τα 996 είναι μουσικά Clips.
Επειδή όμως και πάλι δε μπορούσα να επιλέξω, είπα ότι θα πάω στη δέκατη τρίτη σελίδα των αγαπημένων μου και θα επιλέξω το δέκατο τρίτο κομμάτι. Και όντως έπεσα διάνα… Μια απίστευτη Ελληνική Rock μπάντα με Αγγλικό στίχο… Ο Johny Βαβούρας και ο Γιάννης Δρόλαπας είναι οι Vavoura Band... Και το κομμάτι μία απίστευτη ροκιά με τίτλο Alcatraz…



Και μιας και καταπιάστηκα, ας παραθέσω και μερικά κομμάτια ακόμη. Το Επόμενο με τίτλο Vana G Vana



Και για τη συνέχεια το All time Classic All Alone… Γενναίες και γενναίες παίδων Ελλήνων ξεκινούν τα πρώτα τους κιθαριστικά βήματα με αυτό το ριφ…



To 1982 οι Vavoura band κυκλοφορούν ένα δίσκο με μουσικά θέματα των ιδίων που ακούστηκαν σε ταινίες. Τίτλος του LP τώρα το λένε Ethnic. Από την υπόθεση Παγκρατίδη ακούμε τον δρόμο του φεγγαριού...

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

High cost of low living

Κυριακή βραδάκι και η γνωστή, γλυκιά, μελαγχολία έκανε και πάλι την εμφάνιση της. Έτσι μου ήρθε να γράψω δυο αράδες στο παραμελημένο μου blog. Θέλω να γράψω για συναισθήματα που καταρρακώνονται σε μία φαύλη πραγματικότητα, για σκέψεις που πια δε βρίσκουν απήχηση. Θέλω να σας πω για την ύλη που μισώ όσο τίποτε άλλο. Δε τολμάω όμως γιατί από ύλη είμαι και εγώ και για αυτή παλεύω καθημερινά. Έτσι αν παραδεχθώ ότι απεχθάνομαι την ύλη θα παραδεχθώ ότι απεχθάνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό και ότι μισώ αυτό που κυνηγάω να φτάσω. Αντίφαση… Μεγαλειώδης λέξη. Η αντίφαση στοιχείο της φύσης μου ή καλύτερα μέρος αυτής. Και όμως αισθάνομαι, σκέφτομαι και αυτό δεν είναι ύλη. Επομένως αν παραδεχθώ ότι μισώ την ύλη δε θα παραδεχθώ ότι μισώ την ύπαρξη μου. Τι συμβαίνει όμως με τις επιδιώξεις μου; Τι είναι αυτό για το οποίο παλεύω καθημερινά; Όχι δεν είναι η ύλη, είναι το δικαίωμα στην ύπαρξη. Μα πως μπορεί να είναι δικαίωμα, όταν κανείς πρέπει να αγωνίζεται καθημερινά για να το πετύχει; Δεν είναι λοιπόν δικαίωμα, αγαθό είναι και αυτό που κανείς θα πρέπει να αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του για να το έχει και να το διατηρεί. Και αν η ζωή τα φέρει κάπως αλλιώς; Αν κάποια στιγμή δεν υπάρχει η δυνατότητα; Στον καπιταλισμό την ύπαρξη σου την αγοράζεις και αν κάποια στιγμή δεν έχεις να την αγοράσεις, δε δικαιούσαι να υπάρχεις. Όμως φτάνει ο μόχθος, έστω και υπέρμετρος, για να μπορώ να αγοράζω το δικαίωμα μου στην ύπαρξη; Όχι φυσικά. Απαιτείται η θυσία των συναισθημάτων μου και των σκέψεων μου. Τα συναισθήματα και η σκέψη μου λοιπόν μέρος του αντίτιμου του δικαιώματος μου στην ύπαρξη. Τα συναισθήματα και η σκέψη μου λοιπόν στο βωμό της ύλης. Δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι… Όλοι στα ίδια είμαστε που θα έλεγε και ο θυμόσοφος λαός μας… Ναι δεν είμαι ό μόνος είμαι απλά μόνος. Και εγώ και όλοι όσοι είναι στα ίδια… Πολλές μοναξιές που ανταγωνίζονται ολοένα και περισσότερο για ολοένα και μικρότερο κομμάτι ύλης. Μικρή λοιπόν η πίττα και ποιος να πρωτοπάρει… Ποιος να πρωτοζήσει δηλαδή.
Αλλά εγώ το μόνο που σκέφτηκα είναι ένας καθαρός ουρανός που δε θα μου τον κρύβουν η σκόνη και το αστικό νέφος. Έτσι θα μπορούσα να αισθανθώ λίγο ελεύθερος. Τι αστείο;