Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Death Meets Blue

Blues και θάνατος (απ’ ότι θα καταλάβετε και από τον τίτλο) το θέμα της σημερινής ανάρτησης. Μπορεί να ακούγεται λίγο μακάβριο το όλο θέμα, αλλά λίγο που η Blues παράδοση έχει εκπληκτικά τραγούδια σχετικά με τον θάνατο και κάτι λίγο η κλασική μελαγχολία της Κυριακής και ιδού το αποτέλεσμα.
Για αρχή ξεκινάμε με ένα εκπληκτικό τραγούδι του Rev Gary Davis, εκπληκτικά διασκευασμένο από τους Jack Casady & Jorma Kaukonen γνωστοί ως Hot Tuna. Η ηχογράφηση μας έρχεται από τον Σεπτέμβρη του 1969 στο Orleans House Berkeley της California. Τίτλος τραγουδιού, Death don’t have no mercy.
HOT FUCKIN’ TUNA !!!!



Συνέχεια με ένα σύγχρονο κιθαρίστα και τραγουδοποιό. Τι να πει κανείς για τον Doyle Bramhall II. Σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησε να παίζει ως δεύτερος κιθαρίστας με τους Fambulus Thanderbirds του Jimmie Vaughan, ενώ έχει παίξει με Steve Ray Vaughan και Eric Clapton.
Παρακάτω ακολουθεί ένα τραγούδι από το Crossroads Guitar Festival του 2007 με τίτλο Oh Death !!!



Στη σκηνή του Mississippi για τη συνέχεια και σε ένα μύθο. Συντροφιά μας απόψε ο Son House. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο θρυλικό δέλτα έχει τελέσει από ιεροκήρυκας μέχρι αλκοολικός. Το σημαντικότερο από όλα όμως είναι μία τεράστια παρακαταθήκη που άφησε με τα τραγούδια του. Η επιλογή για τη σημερινή ανάρτηση είναι ένα τραγούδι με τίτλο Death Letter…



Για τη συνέχεια πάμε στη Μεγάλη Βρετανία για να συναντήσουμε τον Paul Kossoff και μία καταπληκτική Blues Rock μπάντα από τα τέλη της δεκαετίας του 60 με όνομα Black Cat Bones. Τίτλος τραγουδιού Death Valley Blues.



Πάμε σε ένα αντιρατσιστικό τραγούδι και τον εκπληκτικό JB Lenoir. Στο τραγούδι που θα ακούσουμε παρακάτω ο JB Lenoir περιγράφει τις θηριωδίες και τις δολοφονίες που διαπράχθηκαν κατά των μαύρων στην Alabama.
Ο JB Lenoir γεννημένος και αυτός στο Mississippi συγκαταλέγεται στη Chicago Blues σκηνή. Έντονα πολιτικοποιημένος έχει γράψει αρκετά τραγούδια που σχετίζονται με ανθρώπινα δικαιώματα. Το σημερινό μας τραγούδι με τίτλο Alabama Blues.



27 Απριλίου 1967 και ο JB Lenoir πεθαίνει από καρδιακό επεισόδιο, τρεις εβδομάδες μετά από ένα πολύ σοβαρό τροχαίο που είχε. Στην άλλη άκρη του ατλαντικού ο John Mayall γράφει το τραγούδι που ακούμε παρακάτω με τίτλο The Death of JB Lenoir.
ΥΓ. Το μελαγχολικό – Σκοτεινό σαξόφωνο όλα τα λευτά…



Τελευταίο τραγούδι στη σημερινή μας ανάρτηση, από τους Country Joe and The Fish. Λίγα λόγια για τη μπάντα. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1966,αποτελόντας μία μπάντα διαμαρτυρίας προς τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Αξία έχει να αναφέρουμε και κάτι για την ονομασία της. Country Joe αποκαλούνταν κατά τη δεκαετία του 40 ο Ιωσήφ Στάλιν, ενώ το όνομα Fish αναφέρεται στον Mao Tce-Toung. Η μπάντα του Stalin Και του Mao λοιπόν. Το τραγούδι που ακούμε με τίτλο Death Sound Blues.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Senoritas and Seniors, Ladies and Gentlemen, That little ol’ Band from Texas… ZZ TOP











5 Τραγούδια από αυτά που ακούσαμε ή δεν ακούσαμε (παρότι το θέλαμε πολύ) το Σάββατο. Το ίδιο βράδυ στο μέγαρο μουσικής ήταν οι Javon Jackson, Buster Williams μαζί με άλλους εκπληκτικούς μουσικούς, σε ένα αφιέρωμα στο Kind of Blue του Miles Davis. Πιστεύω ότι το Kind of Blue είναι ίσως η κορυφαία δημιουργία στη μουσική Ιστορία. Καλώς η κακώς όμως τα ένστικτα υπερίσχυσαν της κουλτούρας μου και έτσι βρέθηκα στην αρένα του taekwondo να χτυπιέμαι υπό τους ήχους της κιθάρας του Billy Gibbons.

UPDATE

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Che Guevara 42 χρόνια από την εκτέλεση του

Σήμερα 9 Οκτωβρίου 2009 συμπληρώνονται 42 χρόνια από την εκτέλεση του Che. 42 χρόνια από τη μέρα που οι σφαίρες της προόδου και της ευημερίας σκότωσαν έναν άνθρωπο σύμβολο. Δε θα πλατειάσω θέλω απλός να αποδώσω έναν ελάχιστο φόρο τιμής. Μαζί με τον Che ας μου επιτραπεί να αποδώσω φόρο τιμής και σε δύο δικούς μας. Τα ονόματα αυτών Νίκος Μπελογιάννης και Νίκος Πλουμπίδης. Ο πρώτος είχε τη δύναμη να χαμογελάσει όταν μια γυναίκα του πρόσφερε ένα γαρίφαλο και ενώ η θανατική του καταδίκη ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιη. Ο δεύτερος, ήταν αυτός που έστειλε γράμμα στο δικαστήριο που δίκαζε τον Μπελογιάννη αναλαμβάνοντας όλο το κατηγορητήριο, προκειμένου να τον γλιτώσει από το απόσπασμα. 2 χρόνια αργότερα ήρθε και η σειρά του δάσκαλου να δικαστεί, με το “έθνος” να τον κατηγορεί για εσχάτη προδοσία και το κόμμα να τον αποκηρύσσει επίσης ως προδότη.
Το τραγούδι που παρατίθεται είναι ανακάλυψη του Νίκου και η πιο μετριοπαθής λέξη που βρίσκω για να το χαρακτηρίσω είναι “συγκλονιστικό”.



Άνοιξε χείλι μου,
Άνοιξε, γλυκά νά τραγουδήσω.
Άνοιξε τήν καρδιά.
Κομήτη κλείσε
τό στόμα στούς ποιητές.
Κομήτη κλείσε
τό στόμα καί φύγε.
Άνοιξε τά μάτια στήν Ελευθερία.

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Συγνώμη κούκλα, μπορώ να έχω άλλο ένα ???

Παρασκευή βράδυ, κουρασμένος και αηδιασμένος από την άχαρη εβδομάδα που προηγήθηκε, μπαίνεις σε ένα bar να λιώσεις στο αλκοόλ.
Πλησιάζεις τη μπάρα και από τη μέσα μεριά της βλέπεις μία μ… δύμετρη Bar woman. Χρειάζεσαι περί τα δύο λεπτά για να τη κοιτάξεις από κάτω μέχρι πάνω.
Με το βλέμμα καρφωμένο στο πλούσιο στήθος της κάνεις αργά βήματα προς αυτήν αφήνοντας όλη σου την αυτοπεπίθεση να πλανιέται στην ατμόσφαιρα.
Τη πλησιάζεις και σκύβοντας προς το μέρος της λες… One Bourbon, One Scotch and One Beer…… Please !!!

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ??? / No More Trouble

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι θα περιοριστώ σε αναρτήσεις με καθαρά μουσικά θέματα, τα οποία δεν έχουν κόστος. Σε μεγάλο βαθμό αυτό επετεύχθη, με μερικές μικρές εξαιρέσεις. Μερικές φορές όμως, γύρω μας συμβαίνουν πράγματα που δε μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Έτσι και σήμερα, το ποτήρι ξεχειλίζει για ακόμη μία φορά και εγώ αισθάνομαι ότι πρέπει να αθετήσω για μία ακόμη φορά την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου.
Αφορμή λοιπόν για να σπάσω τον αυτοπεριορισμό μου, είναι αυτή τη φορά, όλα όσα συμβαίνουν και ακούγονται τις τελευταίες μέρες σχετικά με τους “λαθρομετανάστες”. Καταρχήν να ξεκινήσω με τη παραδοχή ότι δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Το μόνο που υπάρχει είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Σκέτο. Και εφόσον υπάρχουν μόνο άνθρωποι θεωρώ ότι όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα στη ζωή, στα όνειρα και στην ευτυχία. Και εδώ μπαίνει η πρώτη ένσταση με όλα όσα ακούγονται, γράφονται και πράττονται τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας. Και η πρώτη ένσταση λέει ότι κανένας άνθρωπος δε μπορεί να θεωρείτε παράνομος ή παραβάτης σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκεται. Επίσης δε μπορεί κάποιος άνθρωπος να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα ανάλογα με το πια γη πατάει κάθε φορά.
Τις τελευταίες μέρες λοιπόν στη χώρα μας και με αιτία το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, συντελείται ένα πογκρόμ με θύματα τους άτυχους ανθρώπους που ήρθαν εδώ αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Με εντελώς αυθαίρετο τρόπο, έχουμε αποδώσει σε αυτούς τους ανθρώπους το αίτιο τις εγκληματικότητας και τις μείωσης του βιοτικού μας επιπέδου. Αλλά εδώ θα πρέπει να συλλογιστούμε ότι ο διαθέσιμος πλούτος δεν είναι αυτός που τελικά διανέμεται σε εμάς, που αποτελούμε τη πληττόμενη ομάδα πολιτών. Ο διαθέσιμος πλούτος είναι πολύ μεγαλύτερος αλλά διασπαθίζεται σε ένα διεφθαρμένο κράτος που αποτελείται από εργολάβους, στελέχη και συμβούλους με τους οποίους η εκάστοτε εξουσία επιλέγει να συναλλάσσεται. Μετά λοιπόν το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα η Ελληνική κυβέρνηση αισθάνθηκε την ανάγκη να επανασυσπειρώσει την εκλογική της πελατεία, που όπως η ίδια λέει, αποτελείτε από συντηρητικούς ανθρώπους οι οποίοι έχασαν το αίσθημα ασφάλειας που είχαν και στράφηκαν είτε προς την αποχή είτε προς την ακροδεξιά παράταξη. Αλλά ο Πρωθυπουργός της χώρας τόνιζε με κάθε αφορμή πως δε συνεργάζεται με τα άκρα. Αυτό που όμως προκύπτει είναι ότι δε συνεργάζεται μεν με τα άκρα γιατί δε θέλει να μοιρασθεί την εξουσία (κορόιδο είναι;) αλλά ασπάζεται με μεγάλη ευκολία τις απόψεις και τις πολιτικές θέσεις αυτών. Στο διαταύτα λοιπόν, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το τόπο του, είτε γιατί εκεί δεν ήταν δυνατό να επιβιώσει, είτε γιατί το εκεί καθεστώς τον καταστούσε πολιτικά παράνομο, πέφτει θύμα ενός κακού εκλογικού αποτελέσματος για τη κυβερνώσα συντηρητική παράταξη. Και επειδή στη κυβερνώσα παράταξη αρέσκονται να μιλάνε για φιλελευθερισμό, εγώ έχω να θέσω το ερώτημα που πήγε ο κοινωνικός φιλελευθερισμός τους. Και απαντώ στο ερώτημα μόνος μου. Ποιος κοινωνικός φιλελευθερισμός και κουραφέξαλα, η παραδοσιακή δεξιά παράταξη είναι, που στη πρώτη στραβή δείχνει με κάθε τρόπο το πραγματικό της πρόσωπο.
Αλλά από τη κριτική μου δε θα ξεφύγουν ούτε οι σοσιαλιστές ή σοσιαλδημοκράτες ή όπως αλλιώς αυτοαποκαλούνται. Διάβασα σήμερα ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής διεθνούς, ανακοίνωσε ότι θα δημιουργήσει υπουργείο μετανάστευσης (???). Που πήγε το σύνθημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα ρε παιδιά ??? Είναι ή δεν είναι πάγια αντίληψη ενός σοσιαλιστή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ??? Αν ναι, τότε γιατί χρειάζεται ένα ειδικό υπουργείο για να διαχειριστεί ειδικά αυτούς τους ανθρώπους;
Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα τη χειραγώγηση του μέσου πολίτη και τη δημιουργία ενός ανύπαρκτου κίνδυνου. Και όλο αυτό αποκλειστικά και μόνο για την εξουσία. Η λύση για τη κυβέρνηση και τις λοιπές πολιτικές παρατάξεις (εξαιρούνται ΣΥΝ και ΚΚΕ) θα ήταν μία προσπάθεια ενημέρωσης της κομματικής τους πελατείας, ώστε η τελευταία να καταλάβει ότι δε διατρέχει κανένα κίνδυνο από δυστυχισμένους ανθρώπους που κατέφτασαν στο τόπο μας κυνηγημένοι, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή.
Τις τελευταίες μέρες που διαδραματίζονται όλα αυτά στην Ελλάδα, ο Νίκος μου έστειλε μέσω facebook ένα πολύ ωραίο τραγούδι, δίνοντας μου και το μουσικό άλλοθι για τη σημερινή ανάρτηση. Το όλο concept είναι μία καταπληκτική ιδέα με μουσικούς από όλο τον κόσμο που έχει ως τίτλο Playing for change/Song around the world. To τραγούδι έχει για τίτλο War/No more trouble...



Ένα ακόμη τραγούδι από το ίδιο Project με τίτλο One Love



Βλέποντας όλα τα videos από τη συγκεκριμένη παραγωγή δεν είδα κάποιον Έλληνα να συμμετέχει. Εδώ βέβαια πρέπει να ομολογήσω, ότι είχα και έναν φόβο, μήπως κάποια στιγμή δω μία γνωστή φάτσα και από κάτω γράφει George, Greece. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει Ελληνική συμμετοχή, θα κάνω εγώ τη δική μου πρόταση…

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

A Soul Night...

Τούτο το Κυριακάτικο βράδυ του Μαΐου είναι ζεστό και όμορφο. Η διάθεση άκρως ρομαντική και θέλω να τη μοιραστώ με τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου. Έτσι διαλέγω μία υπέροχη Soul μπαλάντα. Αυτό το Κυριακάτικο λοιπόν βράδυ, παρέα θα μας κρατήσει η υπέροχη Bettye Lavette. Τίτλος τραγουδιού The High Road. Εύχομαι ένα όμορφο βράδυ και φυσικά… Καλή ακρόαση.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Allman Brothers Band With Billy Gibons

Ο Χριστός και η Παναγία (και όλες οι θεότητες του κόσμου μαζί) !!!! Τι είναι αυτό που βρήκα !!!! Οι Allman Brothers Band και ο Billy Gibons μαζί παίζουν το Jesus Just Left Chicago… Δε γράφω άλλο ας μιλήσει η εικόνα και ο ήχος από αυτό το ερασιτεχνικό Video. Να ναι καλά ο άνθρωπος που το τράβηξε και αξιωθήκαμε να το δούμε και να το ακούσουμε και εμείς οι Purockers..

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

I love you more than you' ll ever know

Μια μεγάλη καλησπέρα σε όλους τους φίλους και αναγνώστες τούτου του Blog. Μια συννεφιασμένη αλλά ζεστή Κυριακή πέρασε και ετοιμάζεται να δώσει τη θέση της στην άχαρη Δευτέρα. Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι όσο μεγαλώνουμε αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο να κυλάει πιο γρήγορα. Έτσι λοιπόν και εγώ αναρωτιέμαι πότε κιόλας πέρασε ένας χρόνος. Ένας χρόνος από τη μέρα που πάντρεψα δύο καταπληκτικούς φίλους. Δε ξέρω τι είθισται να εύχονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Εγώ αυτό που θέλω να τους ευχηθώ μέσα από τη καρδιά μου είναι να είναι πάντα μαζί αγαπημένοι και ευτυχισμένοι.
Λίγο λοιπόν η επέτειος των φίλων μου, λίγο η άνοιξη και η διάθεση απόψε είναι ερωτική και όπως πάντα Blues. Έτσι επιλέγω το παρακάτω τραγούδι των Blood Sweat and Tears αφενός για να το αφιερώσω στους κουμπάρους μου αφετέρου για να εκφράσω την ερωτική μου διάθεση.
Όπως θα έλεγε και ο Στέργιος Στεργίου (αγαπημένος παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών στη Θεσσαλονίκη κατά τα εφηβικά μου χρόνια), αγαπημένοι αγαπημένες μου Rockers νυχτοπούλια αυτής της πόλης Blood Sweat and Tears και I love you more than you'll ever know…

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Μουσική ΡΕ !!!

Τη πάτησα σήμερα… Όπως έψαχνα κάτι να ακούσω προκειμένου να ξορκίσω το κακό των ημερών ή καλύτερα την αηδία των ημερών, μου ήρθε στο μυαλό ο Gil Evans. Έτσι από τον ενθουσιασμό μου και χωρίς να το έχω σκοπό, βρέθηκα να γράφω αυτό εδώ το Post.
O Gil Evans γεννημένος στον Καναδά, καταγράφεται στη Jazz ιστορία ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες.
Αν θα έπρεπε οπωσδήποτε να χαρακτηρίσουμε τη μουσική του θα μιλούσαμε για modal και free Jazz στα όρια του Jazz Rock. Πέρα από τον ίδιο τον Gil Evans, μύθο αποτελεί πλέον και η ορχήστρα του από την οποία κι αν δεν έχει περάσει κόσμος. Χαρακτηριστικές στιγμές στη καριέρα του η συνεργασία του με τον κορυφαίο ίσως όλων των εποχών Miles Davis, και ο δίσκος στον οποίο ο Gil Evans και η ορχήστρα του διασκευάζουν Jimmy Hendrix. Το έργο του ανθεί στις δεκαετίες του 50, του 60 και του 70. Αξιοπρόσεκτη είναι φυσικά και η παρουσία του τη δεκαετία του 1980 στις δουλειές που έκανε με τη Monday Night Orchestra.
O Gil Evans, πέθανε το 1988 σε ηλικία 75 ετών. Ένα χρόνο αργότερα (1989), το bud and birds, δίσκος που κυκλοφόρησε to 1986 κερδίζει το Grammy του καλύτερου Instrumental Jazz δίσκου και έστω με αυτό τον τρόπο αποδίδεται ένα φόρος τιμής στον τεράστιο αυτό μουσικό.
Για σήμερα δύο καταπληκτικά θέματα που ανακάλυψα στο youtube και σας τα παραθέτω. Το πρώτο θέμα έχει για τίτλο “time of the barracudas”. Η ηχογράφηση είναι στο Lugano της Ελβετίας κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80. Μεταξύ άλλων στην ορχήστρα διακρίνω τον Billy Cobham.



Το δεύτερο θέμα μας είναι κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1950 (με κάθε επιφύλαξη 1959) και έχει τίτλο Blues for Pablo (το τραγούδι το ερωτεύεσαι από τον τίτλο). Σε αυτό το Clip θα δούμε τον Gil Evans με τον ανεπανάληπτο Miles Davis.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Blues Rock

Να ξεκινήσω το σημερινό μας Post με μία μεγάλη καλησπέρα και μία ευχή για μία υπέροχη και ηλιόλουστη Άνοιξη. Στις 22 του μήνα που μας πέρασε το blues-hand έκλεισε ένα χρόνο παρουσίας στο δυαδίκτυο, οπότε ας μου επιτραπεί να δώσω και έναν επετειακό χαρακτήρα στη σημερινή ανάρτηση. Τέλος με το μπλα – μπλα και πάμε να περάσουμε στην ουσία. Και ποια είναι η ουσία ? Μα φυσικά η μουσική. Και όπως θα συμπεράνατε και από τον τίτλο το σημερινό μας Post θα ασχοληθεί με Blues Rock καταστάσεις. Αγαπημένο είδος το οποίο άνθησε στην αντίπερα όχθη του ατλαντικού στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές της δεκαετίας του 70. Φυσικά ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα.
Ξεκινάμε με τη κορυφαία μπάντα του είδους που δεν είναι άλλοι από τους Allman Brothers Band. Βιογραφικά στοιχεία για τη μπάντα δόθηκαν σε προηγούμενο Post. Εδώ θα τους δούμε από μία πρόσφατη εμφάνιση τους να ερμηνεύουν ένα τραγούδι από το πρώτο δίσκο του συγκροτήματος. Τίτλος τραγουδιού Black Hearted Woman. Στη σκηνή διακρίνονται οι Greg Allman, Butch Trucks, Derek Trucks, warren Haynes, Mark Quinones και Jai Johanny “ Jaimoe” Johanson. Θα ήθελα να εστιάσετε τη προσωχή σας στα τελευταία 2'και 30''του τραγουδιού. Έτσι για να καταλάβουμε όλοι τι εννοούμε όταν λέμε Rock μπάντα.



Τη προηγούμενη εβδομάδα είχα μία συζήτηση με έναν φίλο για το τι χάσαμε στο περσινό Pistoia Blues Festival. Έτσι ο φίλος μου μίλησε για τους Hot Tuna. Οι Hot Tuna ιδρύθηκαν από τον μπασίστα Jack Casady και τον κιθαρίστα Jorma Kaukonen μέλη των θρυλικών Jefferson airplane στα τέλη του 1969. Κλασική αμερικάνικη Blues Rock Μπάντα. Το 1970 προστίθενται στη μπάντα ο έγχρωμος Papa John Creach ο οποίος παίζει βιολί και ο τεξανός ντράμερ Summy Piazza. Με αυτή τη σύνθεση είναι και η Live εκτέλεση που παρατίθεται. Τίτλος τραγουδιού Come Back Baby.



Να πάμε σε κάτι σχετικά πιο πρόσφατο. 1991 και ο George Thorogood κυκλοφορεί τον 9ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Boogie People. Πλήρες τίτλος της μπάντας George Thorogood and the Destroyers Bar Band (γαμώ δεν ακούγεται ?). O George Thorogood, αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς Performers της Blues Rock σκηνής. Εμφανίσθηκε στα μουσικά δρώμενα το 1974 και συνεχίζει την εκπληκτική του πορεία έως και σήμερα. Εκπληκτικός κιθαρίστας έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό από το Soundtrack της ταινίας Christine με το τραγούδι Bad To The Bone. Στη σημερίνη μας ανάρτηση ακούμε από το Boogie People το If You Don’t Start Drinking I’ m Going To Leave, και εγώ δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί του…



Παραμένουμε στη Blues Rock σκηνή, αλλάζοντας λίγο ύφος και όχθη στον ατλαντικό. Πάμε λοιπόν στη Μεγάλη Βρετανία για να συναντήσουμε έναν εκπληκτικό blues μουσικό. Φυσικά μιλάμε για τον John Mayall και τη μπάντα του τους Bluesbreakers. Και ποιος δεν έχει περάσει από τους Bluesbreakers… Eric Clapton, Peter Green, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Aynsley Danbar είναι μερικά από τα ονόματα που πέρασαν, ενώ φιλικές συμμετοχές είχαν οι Jack Bruce, Harvey Mandel, Paul Butterfield και άλλοι. Ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος, αλλά οι Blues Breakers δεν ήταν απλός μία μπάντα αλλά μία Blues γεννήτρια. Έτσι για παράδειγμα από εκεί προέκυψε η συνάντηση του Peter Green με τον Mick Fleetwood και η γέννηση των θρυλικών Fleetwood Mac.
To σημερινό μας τραγούδι είναι ένα single κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Κιθαρίστας τον Bluesbreakers σε αυτή την ηχογράφηση είναι ο Eric Clapton. Τίτλος τραγουδιού I’m Your Witchdoctor…



Φτάσαμε στο τελευταίο μας τραγούδι για σήμερα. Και κάπου εδώ νομίζω πως ήρθε η στιγμή να σας καλωσορίσω σε ένα μαγικό κόσμο. Ο κόσμος αυτός έχει οναματεπώνυμο και λέγεται Harvey Mandel. Πρόκειται για έναν πραγματικά εμπνευσμένο μουσικό, απίθανο κιθαρίστα, ο οποίος πριν ξεκινήσει τη προσωπική του καριέρα είχε συμμετοχές με τους Canned Heat, John Mayall, Rolling Stones. 1972 και ο Harvey Mandel κυκλοφορεί τον 6ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο The Snake. Από αυτό τον δίσκο θα ακούσουμε ένα καταπληκτικό μουσικό θέμα με τίτλο Pegasus.
Αν κάποια στιγμή μου συμβεί κάτι, θα ήθελα οι άνθρωποι που με γνώρισαν να με φέρνουν στη σκέψη τους παράλληλα με αυτή τη μελωδία…

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

A more blue(s) Night with Robert Cray

Τρίτη 17 Μαρτίου. Όχι δε γράφω ημερολόγιο. Απλός μαρκάρω τη βραδιά. Άλλη μία Blues βραδιά παρέα με τον Robert Cray. Δύο τραγούδια για σήμερα. Πρώτο μας τραγούδι το “Smoking gun”. 1986 και η τέταρτη δισκογραφική δουλειά του Robert Cray είναι γεγονός και φέρει τον τίτλο Strong Persuader. Από εκεί και το πρώτο μας τραγούδι.



Δεύτερο τραγούδι μας, κάτι πιο πρόσφατο. 2003 και ο Robert Cray κυκλοφορεί το Time Will Tell. Από αυτή τη δουλειά ακούμε μία καταπληκτική Blues –Soul μπαλάντα μα τίτλο Time makes two… Θεέ μου πόσο γουστάρω…

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Εννέα κάτω από το μηδέν…

Εάν αγαπάς τα Blues τότε σίγουρα δε σε ξενίζει αυτή η φράση. Nine below zero λοιπόν. Μπάντα που δημιουργήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1977 από τους Dennis Greaves, Peter Clark, Kenny Bradley και Mark Feltham. Έχουν πάρει το όνομα τους από το ομώνυμο τραγούδι του μύθου Sonny Boy Williamson. Το 1990 στη μπάντα ενσωματώνονται οι Gerry McAvoy και Brendan O'Neill οι έως τότε μπασίστας και ντράμερ του Rory Gallagher. Οι Nine Below Zero είναι μία από τις κορυφαίες εν ενεργεία ευρωπαϊκές Blues μπάντες. Τρία τραγούδια θα ακούσουμε για σήμερα. Τα δύο πρώτα είναι δύο εκπληκτικές διασκευές και το τρίτο αποτελεί δική τους σύνθεση.
Εν αρχή ένα εκπληκτικό τραγούδι των Canned Heat που θεωρήθηκε ο ύμνος των Hippies στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 60. Τίτλος τραγουδιού On The Road Again. Καλοτάξιδοι λοιπόν…



Για τη συνέχεια ένα τραγούδι του Jimmy Rogers με τίτλο walking by my self.



Και τέλος το τραγούδι με τίτλο Down By The River.

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

There's a song on the lips of everybody...

Καταρχήν μία μεγάλη καλησπέρα και ένα καλός σας βρήκα, μιας και έλειψα αρκετό καιρό. Οι λόγοι της απουσίας μου δύο σχεδόν μήνες δεν είναι του παρόντος. Οι λόγοι της επιστροφής μου έχουν να κάνουν με τα συναισθήματα που μου γεννά η μελωδία του παρακάτω τραγουδιού καθώς και με τις σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μου προσέχοντας τους στίχους. Θέλω να γκρινιάξω για όσα συμβαίνουν γύρω μου αλλά δε θα το κάνω. Δε θα το κάνω τουλάχιστον από τούτο το βήμα. Δε θα το κάνω πρώτον γιατί αυτό το ιστολόγιο είναι μουσικό, δεύτερον γιατί όταν το έκανα κατά το παρελθόν χαρακτηρίστηκα “κάπως” υπερβολικός και τρίτον γιατί δεν είναι σωστό… Ή καλύτερα γιατί είναι λάθος… Σας μπέρδεψα λίγο ??? Και εγώ μπερδεμένος είμαι… Anyway που λένε και στο χωριό μου.
Πάμε λοιπόν στα του τραγουδιού που παρατίθεται παρακάτω. Απόψε παρέα μας στο Blues-hand ο Rory Gallagher. Ιρλανδός γεννημένος τον Μάρτιο του 1948 στο Ballyshannon. Στη μουσική σκηνή εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 60 με τους Taste. To 1971 κυκλοφορεί το πρώτο του προσωπικό LP, ενώ συνολικά μέχρι σήμερα οι πωλήσεις της δισκογραφίας του, ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Rory Gallagher ήταν αλκοολικός. Άμεση συνέπεια αυτού ήταν ο θάνατος του τον Ιούνιο του 1995.
Το 1973 κυκλοφορεί το τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο Tattoo. Από αυτό το δίσκο ακούμε το τραγούδι με τίτλο A Million Miles Away.



This hotel bar has lost all its people,
The piano man has caught the last bus home,
The old bartender just collapsed in the corner,
Why I'm still here, I just don't know,
I don't know.