Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Κύριοι… Δυστυχώς (?) επτωχεύσατε και ένα Blues για να γουστάρουμε…

Τούτες οι μέρες είναι περίεργες. Οικονομική κρίση και Κραχ κυριαρχούν στη παγκόσμια επικαιρότητα. Ο καπιταλισμός αποδεικνύει για μία ακόμη φορά τη σαθρότητα του. Οι απανταχού “ανεξάρτητοι” δημοσιογράφοι, υπάλληλοι του κεφαλαίου σπέρνουν το φόβο προσπαθώντας να πείσουν για την αναγκαιότητα χρηματοδότησης του συστήματος. Και οι φτωχοί πιο φτωχοί, οι μεσαίοι να συμπιέζονται προς τα κάτω και όλα αυτά για να αντέξει ένα σύστημα το οποίο θα επιστρέψει με νέες αφαιμάξεις.
Το τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι μας θεωρούν ηλίθιους. Αισθάνομαι το αυτονόητο να αμφισβητείται. Μας θέλουν και εμάς παπαγαλάκια και κομιστές μίας θεωρίας η οποία είναι διάτρητη και μπάζει από παντού. Εγώ μία φράση μόνο μπορώ να αναφωνήσω: ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΡΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ !!! Θα ήθελα επίσης να καταθέσω τη δική μου αλήθεια μέσω ενός αληθινού ανθρώπου και καλλιτέχνη.
Συντροφιά απόψε και μεσούσης της οικονομικής κρίσης, μας κρατάει ο απίστευτος Mississippi Fred McDowell με το Goin Down to the River.

5 σχόλια:

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Κρίση; Ποια κρίση; Ακόμη δεν αυτοκτόνησε κανείς... Επειδή κινδυνεύει ένα μέρος (κι όχι όλο) του χρηματοπιστωτικού συστήματος (το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν επισφαλές απ'την πρώτη στιγμή).

Αλλά νομίζω ότι η παράθεση κάποιων αριθμών είναι ενδεικτική: Η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει 700 δις δολλάρια στις τράπεζες, η ελληνική κυβέρνηση 28 δις ευρώ. Και μόλις πριν από λίγες ημέρες ο ΟΗΕ απεύθυνε έκκληση να τηρήσουν οι χώρες τη δέσμευσή τους για τη χρηματοδότηση του προγράμματος μείωσης της παγκόσμιας πείνας στο μισό, πρόγραμμα που κοστίζει... 22 δις ευρώ.

Τα λόγια είναι περιττά!

giati_baba? είπε...

Μετά απο μικρό διάστημα επαφής με το ανθρώπινο είδος επέστρεψα κι εγώ στη Μπανανία...Έτσι ενημερώθηκα για τις έριδες μεταξύ τραπεζών και κατασκευαστικών για την νομή της πίτας των κοινοτικών και ιδίων κεφαλαίων...''Ότι φάμε κι ότι πιούμε μέχρι τις εκλογές''.
Άσχετο, αλλά κι απο ψηλά αυτή η χώρα φαίνεται πόσο μπουρδέλο είναι...Παντού κτησμένη...

chmarni είπε...

@ Νίκος. Καταρχήν νομίζω ότι πρέπει να επαναφέρεις το avatar με τον ήρωα του South Park.
Στη συνέχεια θα πρέπει να παραδεχθούμε και εγώ ο οποίος κάποια στιγμή φλερτάρισα με (νέο)φιλελεύθερες απόψεις και εσύ που τις ασπάστηκες, ότι το σύστημα δεν οδηγεί πουθενά και είναι εν τη γενέσει του αδιέξοδο. Έχει 2 αποτυχίες σε ισάριθμες προσπάθειες. Τη πρώτη φορά τη πλήρωσαν οι πολίτες απανταχού στο πλανήτη με δικτατορίες και έναν παγκόσμιο πόλεμο. Τώρα τι;

@ Giati_Baba. Το κακό είναι ότι όπου και να πάμε, πάντα θα επιστρέφουμε στη Μπανανία. Αλλά μεγάλή αξία δίνουμε στη χώρα μας όταν την αποκαλούμε Μπανανία. Εκεί τουλάχιστο παράγουνε κάτι (Μπανάνες υποθέτω) εδώ;

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Από που συμπεραίνεις ότι πρόκειται για αποτυχία; Πως την ορίζεις; Και για ποιο σύστημα πρόκειται;

Και για να μη με παρεξηγήσεις πάλι, δεν υπερασπίζομαι κάτι απλά ψάχνω κι εγώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Και νομίζω ότι το να πούμε ότι το σύστημα απέτυχε είναι απλοϊκή σκέψη.

ΥΓ: Ποτέ δεν ασπάστηκα τον οικονομικό (νεο)φιλελευθερισμό. Τον κοινωνικό βεβαίως και συνεχίζω.

chmarni είπε...

@ Νίκος. Το ότι το σύστημα παγκοσμίως είναι αποτυχημένο, δε χρειαζόταν να συμβεί κάποια χρηματοπιστωτική κρίση για να το καταλάβουμε. Το μαρτυράει τόσα χρόνια η πείνα και η ανέχεια ανά τον κόσμο. Το ότι βρισκόμαστε αυτή τη περίοδο σε μία γενικευμένη κρίση το μαρτυρούν οι σπασμωδικές κινήσεις διαφόρων εταιριών οι οποίες μπορεί και να είναι κολοσσοί σε σχέση με το αντικείμενο που πραγματεύονται. (πχ Renault).
Σχετικά τώρα με τον κοινωνικό και οικονομικό φιλελευθερισμό. Είναι γεγονός ότι διατυπώνεται από τα ίδια πολιτικά κέντρα. Η διαφορά είναι ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός εφαρμόστηκε με μεγάλη ζέση, σε αντίθεση με τον οικονομικό ο οποίος έμεινε στις καλένδες.
Και για να μη κάνω μόνο κριτική, η άποψη μου είναι πως θα πρέπει να επανεξετάσουμε από την αρχή όλο το πλαίσιο λειτουργίας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Θα πρέπει να ενισχυθεί η μεσαία τάξη και ταυτόχρονα να ενσωματώσει χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Σε χώρες που η μεσαία τάξη δεν υφίσταται θα πρέπει να δημιουργηθεί. Και αυτό θα επιτευχθεί μόνο όταν τα κράτη αναλάβουν πρωτοβουλίες ελέγχου της αγοράς περιορίζοντας φαινόμενα ασυδοσίας. Και η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα (προς αποφυγή).