Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Greek Blues...




Στου δειλινού την άκρη αποκοιμήθηκα
σαν ξένος σαν ξενάκι σαν παντά ξένος.
Κι ήρθε και κατακάθισε πάνω μου σα σεντόνι
όλη της γης η σκόνη.

Ήρθε με τη σειρά της κι η μαύρη θάλασσα·
έφερε ένα καράβι ακυβέρνητο.
Aνέβηκα σαν άνεμος, ανέβηκα σαν κλέφτης,
το ψέμα δεν το βλέπεις;

Στη πλώρη ακουμπισμένος ένας διάφανος
τα κόκαλα μετράει, μένει άφωνος.
Τρώει την πέτρα σαν ψωμί ο Καίσαρας Βαλιέχο·
άλλο αδερφό δεν έχω.

Σπιθίζει το τσιγάρο σε κάθε ρουφηξιά·
η Ισπανία γέρνει κι η μόνη που νικά,
η ηδονή που μας γεννά, που παίζει το χαρτί μας
χωρίς τη θέλησή μας.

Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα·
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα.
Βλέπεις τον άνθρωπο μικρό που τον πατάν στ' αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια.

5 σχόλια:

elf είπε...

Γιατί όλη της γης η σκόνη σήμερα, βρε; Δε με λυπάσαι;
(Ο Μάλαμας είναι ο επίσημος τροβαδούρος μου, ειδικά μετά τα "ξωτικά").

chmarni είπε...

Οι στίχοι του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι μία προσαρμογή που έκανε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πάνω σε ποίημα του Περουβιανού ποιητή César Vallejo. Το αναφέρω αυτό για να δείξω πως η ποίηση καταφέρνει να αγγίξει τις ψυχές μας βαθύτερα. Είναι κάποιες στιγμές που λέμε ότι κανένας δεν μας καταλαβαίνει, κανένας δε κατάφερε να δει μέσα μας και να ανακαλύψει ποιοι πραγματικά είμαστε. Και αυτό που δε μπορέσαμε να λάβουμε ποτέ από κανένα, ξαφνικά το βρίσκουμε στα λόγια ενός ποιήματος ή στους στίχους ενός τραγουδιού. Και αυτή ίσως τελικά να είναι η δύναμη ή η μαγεία της ποίησης και της τέχνης γενικότερα. Το ότι κάποιος άνθρωπος που έζησε σε άλλη εποχή, σε άλλες πολιτείες με εντελώς διαφορετική νοοτροπία μπορεί μέσα από το έργο του να εκφράσει αυτό που εμείς έχουμε στη ψυχή μας.
Γιατί σου τα γράφω elf όλα αυτά. Εσένα σε άγγιξε το “όλης της γης η σκόνη”. Εμένα πάλι με αγγίζει το “σα ξένος σα ξενάκι, σα πάντα ξένος”. Μου θυμίζει την εποχή που ήρθα ολομόναχος σε αυτή τη πόλη όχι για να καλύψω κάποια φιλοδοξία, αλλά απλός και μόνο για να επιβιώσω και να διασφαλίσω το δικαίωμα στην ύπαρξη μου. Δεν γνώριζα ούτε έναν άνθρωπο, δεν ήξερα ούτε σε ποια μεριά του δρόμου πρέπει να σταθώ για να πάρω ένα ταξί να πάω σπίτι μου. 8,5 χρόνια μετά μπορεί να γνωρίζω πια ανθρώπους, με κάποιους να έχω έρθει μάλιστα και πολύ κοντά, αλλά ακόμη και σήμερα δεν παύω να αισθάνομαι ξένος. Ξένος σε νοοτροπία, σε αισθητική, σε θέλω…
Δε συνεχίζω για να μη χαρακτηρισθώ γραφικός…
ΥΓ Θεωρώ τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου μακράν τους κορυφαίους σύγχρονους τραγουδοποιούς στην Ελλάδα.

elf είπε...

Νιώθεις ξένος μόνο σε αυτήν την πόλη; Ή νιώθεις ξένος παντού; Αυτό είναι καημός, είναι όμως και απελευθέρωση. Καημός να νιώθεις πως δεν ανήκεις πουθενά. Απελευθέρωση να μπορείς να βλέπεις και να κρίνεις τα πράγματα σαν ξένος. Δεν είναι δημιουργικό;

Μάλλον, με έχει πιάσει το φθινόπωρο, αλλά νιώθω πραγματικά σαν να 'χει κάτσει πάνω μου όλη της γης η σκόνη.

Δε μασάω, θα την τινάξω. Κι ενδιάμεσα θα το ευχαριστηθώ. Το έχω ξανακάνει.
Και πιθανότατα θα βγάλω και κάτι καλό απ' αυτό.

Ξέρεις, φθινοπωρινή γενική καθαριότητα, να προετοιμαζόμαστε για τον χειμώνα.

Να περάσεις καλά ό,τι κι αν κάνεις απόψε. Ας βρέχει.

giati_baba? είπε...

Ξένος...Ναι, μάλλον ξέρω ακριβώς τι εννοείς...και φαντάσου οτι εγω γεννήθηκα εδώ...Φαντάζομαι όμως ότι έτσι νιώθουν πολλοί...Πέντε εκατομμύρια άνθρωποι ξένοι στην ίδια πόλη...
Για τον Θανάση θα συμφωνήσω...

chmarni είπε...

@Elf. Στην Αθήνα αισθάνομαι ξένος. Στη γενέτειρα (Θεσσαλονίκη) μετά από 8,5 χρόνια απουσίας, αισθάνομαι παράξενα. Και οικία και ξένος ταυτόχρονα. Δυστυχώς όσο περνάνε τα χρόνια και η Θεσσαλονίκη Αθηνοποιείται…
Δεν σε ξέρω προσωπικά, αλλά από όλα όσα έχω διαβάσει όλο αυτό τον καιρό, είμαι βέβαιος ότι έχεις και τη δύναμη και τη συγκρότηση ώστε να αποτινάξεις όλη της γης τη σκόνη.
@ giati_baba? Όντως πέντε εκατομμύρια ξένοι. Καμιά φορά λέω 5 εκατομμύρια μόνοι…
Να πάμε να ακούσουμε τον Μάλαμα ζωντανά και πιστεύω ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου.