Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Συνεδρία με το σκοτάδι

Γεια σου σκοτάδι, παλιέ μου φίλε
Ήρθα να μιλήσω και πάλι μαζί σου…

Χρόνια τώρα, από τότε που ήμουν μικρό παιδί, αυτό το τραγούδι με συνοδεύει. Δεν το έχω συνδυάσει με τα εύκολα ή τα δύσκολα, με χαρές και λύπες. Αυτό το τραγούδι είναι για μένα αναφορά, ταυτότητα και ανάμνηση. Θαρρώ πως δεν υπάρχει άνθρωπος που θα διαβάσει αυτό το Post, θα ακούσει το τραγούδι και δε θα θυμηθεί τον εαυτό του να τα λέει με το σκοτάδι…
Το αφιερώνω μέσα από την καρδιά μου σε όλους τους αναγνώστες αυτού του Post, σε όλους τους φίλους (Blog και μη), σε όλους όσους αισθάνθηκαν όπως εγώ, σε όλους αυτούς που μπορούν ακόμη να τα λένε με το σκοτάδι.
Καλό σας βράδυ…

ΥΓ. R.I.P Richard Wright…

6 σχόλια:

houlk είπε...

Καλώς σε βρήκα.
Λατρεμένο τραγούδι.

chmarni είπε...

Καλώς μας ήρθες λοιπόν. Χαίρομαι που σου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Και που να δεις όταν το σκοτάδι είναι πιο μαύρο κι από κάρβουνο...

(μη δίνεις σημασία στο βίντεο αλλά μόνο στο τραγούδι)

Cold As It Gets

chmarni είπε...

@νίκος. Με Γ... βραδιάτικα.
Πάρα αυτά το κομμάτι είναι πολύ δυνατό.

elf είπε...

Πολύ πολύ αγαπημένο τραγούδι. Μου θυμίζει, όπως και πολλά άλλα που παίζεις, έναν καλό μου φίλο που μου τα γνώρισε όλα αυτά. Στο βινύλιο, εννοείται.
Μπορεί να είναι και το πρώτο ξενόγλωσσο τραγούδι που έμαθα τους στίχους του απέξω.
(Εκτός από αυτά της Ραφαέλα Καρά που προσάρμοζα χωρίς ντροπή στη "γλωσσομάθεια" των 5 μου χρόνων!)
Καλημέρα και υπέροχο ΣΚ!!!

chmarni είπε...

Elf, το ξέρα ότι το συγκεκριμένο τραγούδι θα σου άρεζε. Θα μπορούσα να κάνω ολόκληρο αφιέρωμα με τραγούδια από Simon and Gurfunkel.
Ένα καλό ΣΚ το έχω ανάγκη...