Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

Disappearin' (for Your Love)

Άλλο ένα Σάββατο και ξύπνησα πρωί – Πρωί. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις είναι πολλές και έτσι πολλές φορές υπάρχει ανάγκη για εργασία και τα Σαββατοκύριακα. Και ενώ λοιπόν η διάθεση μου δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, άκουσα αυτό το τραγούδι συντροφιά με τον (απαραίτητο) πρωινό καφέ μου και η διάθεση ανέβηκε στο κατακόρυφο. Το τραγούδι από τους Widespread Panic με τίτλο Walkin’ (For your Love)



Walkin' - for your love
Walkin' - for your love
Walkin' - for your love
Walkin' - for your love

I'm only going where my eyes are going
I'm only going where my toes are pointed
I just bought me this new pair of big shoes
I'm only going if I can walk there with you

Shinin' - for your love
Shinin' - for your love
Shinin' - for your love
Shinin' - for your love

I'm afraid to open my eyes
I'm even afraid to look at you
Right here - I'm gonna open my eyes
I'm gonna move with you

Disappearin' - for your love
Disappearin' - for your love
Disappearin' - for your love
Disappearin' - for your love

We're only going in this closet here
I'm only going if the doorknob turns
I'm only going if the light goes on
I'm only going if I can boogie with you

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Greek Blues...




Στου δειλινού την άκρη αποκοιμήθηκα
σαν ξένος σαν ξενάκι σαν παντά ξένος.
Κι ήρθε και κατακάθισε πάνω μου σα σεντόνι
όλη της γης η σκόνη.

Ήρθε με τη σειρά της κι η μαύρη θάλασσα·
έφερε ένα καράβι ακυβέρνητο.
Aνέβηκα σαν άνεμος, ανέβηκα σαν κλέφτης,
το ψέμα δεν το βλέπεις;

Στη πλώρη ακουμπισμένος ένας διάφανος
τα κόκαλα μετράει, μένει άφωνος.
Τρώει την πέτρα σαν ψωμί ο Καίσαρας Βαλιέχο·
άλλο αδερφό δεν έχω.

Σπιθίζει το τσιγάρο σε κάθε ρουφηξιά·
η Ισπανία γέρνει κι η μόνη που νικά,
η ηδονή που μας γεννά, που παίζει το χαρτί μας
χωρίς τη θέλησή μας.

Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα·
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα.
Βλέπεις τον άνθρωπο μικρό που τον πατάν στ' αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια.

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Συνεδρία με το σκοτάδι

Γεια σου σκοτάδι, παλιέ μου φίλε
Ήρθα να μιλήσω και πάλι μαζί σου…

Χρόνια τώρα, από τότε που ήμουν μικρό παιδί, αυτό το τραγούδι με συνοδεύει. Δεν το έχω συνδυάσει με τα εύκολα ή τα δύσκολα, με χαρές και λύπες. Αυτό το τραγούδι είναι για μένα αναφορά, ταυτότητα και ανάμνηση. Θαρρώ πως δεν υπάρχει άνθρωπος που θα διαβάσει αυτό το Post, θα ακούσει το τραγούδι και δε θα θυμηθεί τον εαυτό του να τα λέει με το σκοτάδι…
Το αφιερώνω μέσα από την καρδιά μου σε όλους τους αναγνώστες αυτού του Post, σε όλους τους φίλους (Blog και μη), σε όλους όσους αισθάνθηκαν όπως εγώ, σε όλους αυτούς που μπορούν ακόμη να τα λένε με το σκοτάδι.
Καλό σας βράδυ…

ΥΓ. R.I.P Richard Wright…

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Αναδημοσίευση Νο 2

Η αλήθεια είναι ότι παρά την απόφαση μου να αναδημοσιεύσω κάποια Posts από το The Brocker, το παρακάτω δεν ήταν στις προθέσεις μου. Αφορμή και αιτία για την αναδημοσίευση του στάθηκε ένα Post που ανάρτησε η elf αλλά και η απάντηση που μου έδωσε στο σχόλιο μου.
Για την ιστορία το Post δημοσιεύθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους και είχε τίτλο “Είναι ωραία να πέφτεις”.

Μανόλης Φάμελλος - Είναι ωραία να πέφτεις.
Άκουσα για πρώτη φορά το Μανόλη Φάμελλο το 1993 συνοδευόμενο από ένα καταπληκτικό συγκρότημα που λέγονταν ποδηλάτες.
Θυμάμαι ακόμη τον ενθουσιασμό μου όταν διαπίστωσα ότι μπορεί να υπάρχει Ελληνικό Folk. Έκτοτε τον είδα ζωντανά στη Θεσσαλονίκη αρκετές φορές. Τα τελευταία 8 χρόνια που ζω στην Αθήνα δεν έχω πάει να τον ακούσω καμία φορά και μάλλον θα πρέπει να αισθάνομαι απολογούμενος για αυτό.
Σήμερα παραθέτω ένα διδακτικό τραγουδάκι από τη solo καριέρα του (χωρίς τους ποδηλάτες).



Όποια πόρτα κι αν είχα ανοίξει πίσω με περίμενε η θλίψη
Μα οι προσευχές σαν γυρίσουν πίσω ξανά
Και οι στροφές δε μας οδηγούν πουθενά
Είναι ωραία να πέφτεις, αν αντέχεις να πέφτεις ίσως μάθεις να πετάς τελικά…

Νόμιζα ότι είχα μάθει να πέφτω. Θεωρούσα ότι ήξερα να χάνω. Έτσι νόμιζα ότι ήμουν έτοιμος να πετάξω. Για μία ακόμη φορά όμως δεν άντεξα τη πτώση. Για μία στιγμή αρνήθηκα να αποδεχθώ την ήττα. Έτσι λοιπόν δε δικαιούμαι να ελπίζω πως θα πετάξω.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω ασκητικά περιμένοντας την επόμενη πτώση. Και μέχρι τότε υπομονή. Γιατί είναι βέβαιο πως η στιγμή αυτή θα ξανάρθει . Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι αν κανείς θα πέσει. Αυτό είναι το βέβαιον. Το ζητούμενο είναι η αντοχή στη πτώση.
Έτσι και εγώ είμαι εδώ και περιμένω καρτερικά την επόμενη πτώση, ως τη μεγαλύτερη πρόκληση, προκειμένου να αποδείξω ότι μπορώ να πετάξω…

ΥΓ1. Το να σηκωθείς από μία πτώση δε δηλώνει πάντα δύναμη. Ίσως είναι η μοναδική αντίδραση ελλείψει άλλης επιλογής.

ΥΓ2 Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις να πέφτεις, είναι να φας τα μούτρα σου πολλές φορές. Εγώ πιθανόν δεν έχω συμπληρώσει το νούμερο…

ΥΓ3 Όπως λέει και το τραγούδι, είναι ωραία να πέφτεις…

ΥΓ4 Όπως λέει και μία καλή φίλη, όλα στο μυαλό μας είναι.

ΥΓ5 Όπως λέω και εγώ, κατά τη πτώση άφησε τον εαυτό σου εντελώς χαλαρό και περίμενε να δεις που στο διάολο θα καταλήξεις. Όσο ανθίστασαι πονάς περισσότερο αυξάνοντας το κίνδυνο για κατάγματα.

A Blue(s) Night

1985 και Luther Allison ζωντανά στο Rockpalast (Γερμανία). Ένα εκπληκτικό τραγούδι για μια μπλε νύχτα όπως η σημερινή. Luther, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη παρέα που μου κρατάς απόψε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα εκείνα τα βράδια που μου κράτησες συντροφιά με την απίστευτη μουσική σου.
Rest In Peace…