Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

John Coltrane - O Άγιος

Βαθύς Αύγουστος πια και οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με κρατάν καθηλωμένο εδώ στη πρωτεύουσα. Κάνοντας μια βόλτα στη γειτονιά μου, προς αναζήτηση ανοικτού περιπτέρου για αγορά τσιγάρων, έμεινα με την αίσθηση ότι εγώ κι άλλοι 5 - 6 μείναμε στη πόλη. Έτσι δε βρίσκω άνθρωπο ούτε για ένα καφέ.
Μοιραία λοιπόν η μοναξιά αυτού του Σαββατοκύριακου μου φέρνει μία πρόσθετη μελαγχολία. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δε κατάφερα να απαντήσω στον εαυτό μου για το αν η μελαγχολία είναι μία αίσθηση την οποία απεχθάνομαι ή αγαπώ. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ισχύει το δεύτερο.
Έτσι λοιπόν η μελαγχολία του Αυγουστιάτικου αυτού Σαββατόβραδου μου έφερε στη σκέψη έναν άγιο. Αυτόν που τη μέρα που άκουσα τη μουσική του θαρρώ πως έγινα λίγο καλύτερος άνθρωπος.




7 σχόλια:

elf είπε...

Καλημέρα, chmarni. Η μελαγχολία είναι σαν φάρμακο. Στην ενδεδειγμένη δόση μπορεί να σε γιατρέψει, στην υπερβολή της να σε τσακίσει οριστικά.
Στο λέω εγώ που την αποζητώ άπαξ ημερησίως για να στανιάρω. Κι αν δεν υπάρχει αυθόρμητα, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να τη φτιάξω τεχνηέντως.
Η Αθηναϊκή Αυγουστιάτικη μελαγχολία, πάντως, είναι από τις αγαπημένες μου!
Καλή Κυριακή!

chmarni είπε...

Μου αρέσει η προσέγγιση σου.
Όντως η Αυγουστιάτικη μελαγχολία είναι όμορφη.
Ελπίζω να σου άρεσε και το μουσικό θέμα.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Είναι αυτό που λέμε στις συζητήσεις μας γλυκιά μελαγχολία. Ή μια που μιλάς για βράδυ η γνωστή νυχτοπουλική διάθεση...

Όσο για τον Άγιο τα λόγια περιττεύουν... Ο δε συγκεκριμένος δίσκος ο οποίος κορυφώνεται στο κομμάτι που παραθέτεις είναι ικανός να αλλάξει τη ζωή σου μια για πάντα. Και δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι...

chmarni είπε...

Νίκο σχετικά με τη μελαγχολία δε ξέρω πλέον αν μιλάω απλά για νυχτοπουλική διάθεση. Αν δεχτώ τη προσέγγιση της elf (η οποία μου άρεσε), φοβάμαι ότι βρίσκομαι στο όριο της κανονικής δοσολογίας και του overdose.
Τώρα σχετικά με τον Coltrane τι να πω... Ένας καλός λόγος για να σου είμαι για πάντα ευγνώμων είναι το γεγονός ότι μου τον έμαθες.
Ο Coltrane ο οποίος πέθανε το 1967 σε ηλικία μόλις σαράντα ενός ετών, επιβεβαιώνει και έναν κανόνα που λέει "Only the good die young".

elf είπε...

Βασικά για τη μουσική ήθελα να γράψω αλλά ξεχάστηκα. Τι ωραία μουσική!

Sia είπε...

Άυγουστος στην Αθήνα...Καθόλου άσχημα, μιας και τούτη την εποχή η πόλη θυμίζει κάτι απο το παρελθόν που χάθηκε για πάντα...και τούτο σίγουρα προκαλεί γλυκιά μελαγχολία και νοσταλγία για τότε που αυτή η πόλη ήταν ακόμα για τους ανθρώπους...

Vasilis είπε...

Είναι πραγματι ξεχωριστό κομμάτι. Χρόνια είχα να τ' ακούσω. Από τότε που συγκατοικούσα με τον Νίκο.

Όσο για τη γλυκιά μελαγχολία, να σας παραπέμψω σε ένα κομμάτι που, κατά τη γνώμη μου, είναι ο ορισμός τις γλυκιάς μελεγχολίας:

"Winter Wine" - Caravan

http://www.youtube.com/watch?v=E7BrL-Qta6s