Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Bell Bottom Blues

Ένα από τα βασικότερα πράγματα που ένας άντρας προσέχει σε μία γυναίκα είναι το στυλ. Κάθε άντρας έχει πλάσει στο νου του ένα στυλ γυναίκας το οποίο αποτελεί και διακαή πόθο για αυτόν. Έτσι δε θα μπορούσα εγώ να αποτελέσω την εξαίρεση. Το αγαπημένο μου στυλ λοιπόν, το οποίο έχει να κάνει άμεσα και με τις μουσικές επιρροές μου το 70's. Ποιο συγκεκριμένα με έλκει απίστευτα μία κοπέλα η οποία θα φοράει καμπάνα παντελόνι, πουκάμισο με φαρδιά μανίκια και φυσικά ένα εφαρμοστό 70's δερμάτινο μπουφάν. Έτσι λοιπόν για απόψε επιλέγω ένα τραγούδι για να το αφιερώσω στο ιδεώδες στυλ γυναίκας.
1970, Derek and the Dominos και Bell Bottom Blues. Η μπάντα αποτελούμενη από τους Eric Clapton, Bobby Whitlock, Carl Radle, Jim Gordon και Duane Allman (the god)ηχογράφησε έναν και μόνο δίσκο με τίτλο "Layla and Other Assorted Love Songs".



Bell bottom blues, you made me cry.
I don’t want to lose this feeling.
And if I could choose a place to die
It would be in your arms.

Do you want to see me crawl across the floor to you?
Do you want to hear me beg you to take me back?
I’d gladly do it because
I don’t want to fade away.
Give me one more day, please.
I don’t want to fade away.
In your heart I want to stay.

It’s all wrong, but it’s all right.
The way that you treat me baby.
Once I was strong but I lost the fight.
You won’t find a better loser.

Chorus

Chorus

Bell bottom blues, don’t say goodbye.
I’m sure we’re gonna meet again,
And if we do, don’t you be surprised
If you find me with another lover.

Chorus

I don’t want to fade away.
Give me one more day please.
I don’t want to fade away.
In your heart I long to stay.

Update

Και για να δώσω και ένα παράδειγμα σχετικά με το ιδεώδες στυλ γυναίκας, παραθέτω τη παρακάτω φωτογραφία.



και για όσους δε τη γνώρισαν, πρόκειται για την απίστευτη (γυναίκα & τραγουδίστρια)Emmylou Harris. Και για να πάρουμε μία ιδέα για το πως είναι σήμερα (στα 61 της) παραθέτω μία πολύ πρόσφατη φωτογραφία της μαζί με τον Neil Young.

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2008

Απογείωση

Δρόσισε λοιπόν στην Αθήνα ας δροσίσει και στις ψυχές μας.
Εν αρχή πίσω ολοταχώς στο 1963, για να συναντήσουμε τους Bobby Byrd και Earl Nelson γνωστοί ως ντουέτο με τη επωνυμία Bob & Earl να μας τραγουδούν Harlem Shuffle .



Στο 1971 για τη συνέχεια όπου θα συναντήσουμε μία εκπληκτική R&B Soul Gospel μπάντα αποτελούμενη από τον Roebuck "Pops" Staples και τα τέσσερα παιδιά του. Το όνομα της μπάντας Staple Singers και το τραγούδι που ακούμε το Respect your self.



1968 και μία πολύ μεγάλη Κυρία που απόψε μας κάνει τη τιμή να μας κρατήσει συντροφιά με τη μαγική φωνή της και καθαρή ψυχή της. Τα λόγια περιττεύουν, Aretha Franklin - Say A Little Prayer



Πάμε σε μία μαγική συνάντηση. Ο Dr John συναντά την Etta James και ιδού το αποτέλεσμα. Για την καταγραφή (και μόνο) ο τίτλος του τραγουδιού είναι I'd Rather Go Blind



Παραφράζοντας τον Παύλο Σιδηρόπουλο απόψε θέλω να αναφωνήσω: I REMEMBER CURTIS !!! Curtis Mayfield για τη συνέχεια που μας τραγουδάει Superfly.
Και επειδή τελευταία ακούω πολύ τον όρο R&B δείτε και τον ορισμό και βγάλτε και τα συμπεράσματα σας.
Ε ρε τι βγάζει το Chicago (το Ilinois για την ακρίβεια αλλά διπλανά χωριά είναι !!!)



Είναι μαγική η βραδιά απόψε. Και κάποιος πρέπει να μας κατεβάσει στο ποτάμι !!! Al Green για τη συνέχεια και Take me to the river



Πως θα μπορούσαμε να μιλάμε για Soul και R&B χωρίς τον Βασιλιά. James Brown και Get up Offa That Thing. ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ ΤΩΡΑ !!!!!!!!



Απογείωσης συνέχεια. Wilson Picket και In the Midnight Hour. Το τραγούδι από τη χρονιά του 1966. Πάμε...



Συνεχίζουμε με Sam & Dave και Soothe Me. Όποιος αναγνωρίσει τη μπάντα που παίζει από πίσω κερδίζει...



Νιώθω την ανάγκη να κλείσω το Post με μια μπλουζιά. Και τι βρήκα πάλι ο πούστης !!!
Είναι αλήθεια σε αυτό το Clip θα δείτε μαζί τους Willie Dixon, T-bone Walker, Memphis Slim, Sonny Terry, Brownie Mcghee, John Jackson και Helen Humes.

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Αναδημοσίευση

Τον Μάρτιο που μας πέρασε βρέθηκα στη πολύ δυσάρεστη θέση να καταργήσω ένα Blog το οποίο ήταν και η εκκίνηση μου στο μαγικό χώρο των Blogs.
Τους λόγους τους εξήγησα στο τελευταίο Post εκείνου του blog και δε νομίζω ότι έχει κανένα νόημα να επανέλθω. Όλο όμως αυτό το διάστημα, από τη μέρα κατάργησης του The Brocker, μέχρι και σήμερα, αισθάνομαι ότι απαρνήθηκα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έτσι λοιπόν ήρθε ο καιρός να αναδημοσιεύσω κάποια από τα Posts που εκεί είχα ανεβάσει.
Έτσι για σήμερα επιλέγω ένα Post που είχα ανεβάσει την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2008 με τίτλο "Σκόρπιες σκέψεις".
Είναι ένα Post το οποίο έγραψα σε μία πραγματικά πολύ δύσκολη συγκυρία για μένα.
Μετά από 6 ακριβώς μήνες έχω να παρατηρήσω ότι τελικά ξανάρχισα το κάπνισμα καθώς επίσης ότι συνεχίζω να μην έχω αποκτήσει τα υλικά... :)
Το Post λοιπόν είχε ως εξής:

Σκόρπιες σκέψεις

Άσπρο το τοπίο. Είναι δύσκολα στη πρωτεύουσα όταν χιονίζει. Ακόμη πιο δύσκολα και για μένα που το σπίτι μου βρίσκεται επί ανηφορικής οδού, με αποτέλεσμα η έξοδος από αυτό να καθίσταται ακόμα πιο προβληματική.
Το πιο παράξενο βέβαια είναι μία αίσθηση ανελευθερίας που σου δημιουργείτε λόγο του γεγονότος, ότι δε μπορείς να μετακινηθείς εύκολα. Γεγονός είναι ότι τις περισσότερες Κυριακάτικες βραδιές τις περνάω στο σπίτι μου εν αναμονή της εργάσιμης εβδομάδας που έπεται. Παρόλα αυτά είναι ενοχλητικό να νιώθεις σαν αποκλεισμένος. Είναι κάπως σαν να βρίσκεσαι σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Δεν είναι και τελείως άσχημα όμως. Είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για περισυλλογή και ανασύνταξη σκέψεων και δυνάμεων. Έτσι λοιπόν και εγώ έχω ανοίξει ένα μπουκάλι Jack Daniels, έχω βάλει και ωραία μουσική και έχω βυθισθεί στις σκέψεις μου κοιτώντας το άσπρο τοπίο έξω από το παράθυρο μου. Δε μελαγχόλησα απόψε. Τα δύσκολα (για μία ακόμη φορά) πέρασαν, το αισθάνομαι. Τώρα μπαίνω σταδιακά στη φάση των παράξενων συναισθημάτων. Πότε ανακούφιση και πότε μία γλυκιά θλίψη. Ξέρω ότι την επόμενη Κυριακή θα μιλάω για τη τρίτη φάση που δεν είναι άλλη από την επιστροφή στη ρουτίνα. Δεν είμαι χαρούμενος για αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι αναπόφευκτο. Ίσως όμως είναι από τις ελάχιστες φορές που και εγώ ο ίδιος προσμένω αυτή την επιστροφή.
Η ώρα περνά εύκολα όταν ακούς όμορφη μουσική. Ιδιαίτερα όταν αυτή συνοδεύεται από τη δέουσα οινοποσία. Είμαι αντίθετος σε κάθε μορφή εξάρτησης. Είτε αυτή αφορά ουσίες, είτε συναισθήματα. Εγώ που υπήρξα ίσως ο πιο εξαρτημένος άνθρωπος, μιας και κάπνιζα σαράντα με πενήντα τσιγάρα κάθε μέρα. Μερικές φορές όμως το αλκοόλ βοηθάει. Εντάξει είχα πάντα μία έφεση προς τη κατανάλωση αλκοόλ αλλά καμία σχέση με εξάρτηση. Ούτε καν υποψία αυτής. Έτσι πιστεύω ότι η ευεργετική υποστήριξη που μου παρείχε ήρθε η ώρα να σταματήσει. Προς το παρόν όμως μου έχει δημιουργήσει μία πολύ ευχάριστη αίσθηση. Νομίζω ότι απέχω από τη μέθη τρία περίπου ποτά. Κάθε φορά που είμαι σε αυτό το σημείο αγαπάω όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου.
Μα σήμερα (ελέω και των καιρικών συνθηκών) είμαι παντελώς μόνος, χωρίς μάλιστα να έχω και τη δυνατότητα να κάνω κάτι για αυτό. Έτσι αφού δε μπορώ να έχω κάποιον κοντά μου για να αισθανθώ αυτό το λίγο πριν τη μέθη συναίσθημα, νιώθω ότι αγαπάω όλους τους ανθρώπους. Το είπαμε και παλιότερα. Υλικά δεν έχω για να τα μοιραστώ μαζί τους. Αυτά δεν αξιώθηκα να τα αποκτήσω (ακόμη). Αυτό που σίγουρα έχω, μπορώ και θέλω να μοιραστώ είναι όμορφα συναισθήματα. Κάτι άλλο το οποίο μπορώ να μοιραστώ με όλους είναι (τι άλλο ???) ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι από ένα καλλιτέχνη τον οποίο μισώ. Τώρα βέβαια τίθεται το ερώτημα, αφού τον μισείς γιατί τον βάζεις. Το κάνω για να αποδείξω πόσο όμορφα αισθάνομαι απόψε.

Διατελώ υμέτερος,
The B-Rocker, κατά κόσμων chmarni.



Don't believe me if I tell you
Not a word of this is true
Don't believe me if I tell you
Especially if I tell you I'm in love with you

Don't believe me if I tell you
That I wrote this song for you
There just might be some other silly pretty girl
I'm singing to

Don't believe a word
For words are so easily spoken
And your heart is just like that promise
Made to be broken

Don't believe a word
'Cause words can tell lies
And lies are no comforting
When there's tears in your eyes

Don't believe me if I tell you
Not a word of this is true
Don't believe me if I tell you
Especially if I tell you that I'm in love with you

Don't believe a word

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2008

Reach out and touch faith

Οι δύσκολες μέρες δε θα ΄ρθουν, είναι ήδη εδώ. Οι άγριοι καιροί δεν αναμένονται, υφίστανται εδώ και καιρό. Όχι προς εκπλήρωση κάποιας ιερής προφητείας, αλλά προς ικανοποίηση του αδηφάγου εγώ σου. Δεν καταλαβαίνεις, γιατί ποτέ δεν σε ενδιέφερε να καταλάβεις. Σκότωσες το φως για τριάντα αργύρια και τώρα αναρωτιέσαι γιατί οι μέρες σου ξημερώνουν σκοτεινές.
Δεν ήξερες πως είναι, μα τώρα μαθαίνεις. Μαθαίνεις πως είναι να κυνηγάς το μάταιο, το άπιαστο. Αυτό που είναι τόσο μακρινό, τόσο απλησίαστο αλλά και τόσο άχρηστο ταυτόχρονα. Το κυνηγάς όμως.
Έκανες το μέσο αυτοσκοπό, με αποτέλεσμα να αδυνατείς να το αποκτήσεις. Ότι θέλεις είναι δυσεύρετο, μα ακόμα και αν κατάφερνες να το αποκτήσεις θα διαπίστωνες ότι δε σου φτάνει και θα ζητούσες κι άλλο, κι άλλο. Η ματαιότητα σου δεν ικανοποιείται ποτέ. Όσο θα την ταΐζεις με τη πίκρα των άλλων, τόσο αυτή θα ζητάει κι άλλη πίκρα.
Και έρχονται κι άλλα. Τυφώνες και αέρηδες θα περάσουν από πάνω σου. Και εσύ θα τρέχεις να τους αποφύγεις γιατί μόνο αυτό έμαθες να κάνεις. Μα αυτοί θα τρέχουν πιο γρήγορα από σένα και θα σε ξετρυπώνουν όπου και αν κρύβεσαι. Και ούτε μια στιγμή δε θα σκεφτείς να σταθείς όρθιος απέναντι τους. Κόντρα στον αέρα, κόντρα στο κύμα. Δε θα τολμήσεις να πατήσεις με όλη σου τη δύναμη στη γη και να προσπαθήσεις ένα βήμα αντίθετα στη πορεία του αέρα. Ούτε πίσω δε θα κοιτάξεις, να δεις τι απέγινε.
Η ματαιότητα σου σε κάνει να χάνεις την υπόσταση σου. Η πορεία σου στη φορά του ρεύματος σε απομακρύνει από τη λύτρωση.
Και μη πεις πως δεν σου το πα. Και επειδή scripta manet, σου το γράφω κιόλας.
Εν Αθήναι 14 Αυγούστου 2008.



Update Παρασκευή 15 Αυγούστου 2008

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

John Coltrane - O Άγιος

Βαθύς Αύγουστος πια και οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με κρατάν καθηλωμένο εδώ στη πρωτεύουσα. Κάνοντας μια βόλτα στη γειτονιά μου, προς αναζήτηση ανοικτού περιπτέρου για αγορά τσιγάρων, έμεινα με την αίσθηση ότι εγώ κι άλλοι 5 - 6 μείναμε στη πόλη. Έτσι δε βρίσκω άνθρωπο ούτε για ένα καφέ.
Μοιραία λοιπόν η μοναξιά αυτού του Σαββατοκύριακου μου φέρνει μία πρόσθετη μελαγχολία. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δε κατάφερα να απαντήσω στον εαυτό μου για το αν η μελαγχολία είναι μία αίσθηση την οποία απεχθάνομαι ή αγαπώ. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ισχύει το δεύτερο.
Έτσι λοιπόν η μελαγχολία του Αυγουστιάτικου αυτού Σαββατόβραδου μου έφερε στη σκέψη έναν άγιο. Αυτόν που τη μέρα που άκουσα τη μουσική του θαρρώ πως έγινα λίγο καλύτερος άνθρωπος.




Σάββατο, 9 Αυγούστου 2008

Mahavishnu Orchestra (the first) Εισαγωγή (?) στο Fusion

Χρόνια τώρα, που ασχολούμαι με τη μουσική ακούω μία συζήτηση, περί του ποιος είναι ο καλύτερος κιθαρίστας, ποιος είναι ο καλύτερος ντράμερ, ο καλύτερος μπασίστας κτλ.. Εγώ λοιπόν σήμερα σας τους δίνω όλους μαζί σε μία super μπάντα.
Μιλάω για την Mahavishnu Orchestra στη πρώτη της σύνθεση. John McLaughlin (κιθάρες), Billy Cobham (drums), Rick Laird (μπάσο), Jan Hammer (πιάνο & synth) και Jerry Goodman (βιολί). Το κύριο χαρακτηριστικό της μπάντας ήταν πολυεθνικότητα της. Ο McLaughlin είναι Βρετανός, ο Cobham Παναμέζος, ο Hammer Τσεχοσλοβάκος, ο Goodman Αμερικανός και ο Laird Ιρλανδός.
Περισσότερα για αυτή την απίστευτη μπάντα θα γράψω σε κάποιο αναλυτικό αφιέρωμα που θα κάνω στο μέλλον. Απλός απόψε θυμήθηκα αυτό το καταπληκτικό θέμα και ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Το θέμα που ακούμε έχει τίτλο You Know You Know, αφιερωμένο...