Τρίτη, 27 Μαΐου 2008

A Simple Kind Of Man

Και πως η ζωή νικάει το θάνατο αφού αυτός έχει πάντα το τελευταίο λόγο; Πως απαιτείς από τα δέντρα να ανθίζουν κάθε άνοιξη όταν το καυσαέριο καταδυναστεύει την ατμόσφαιρα; Και αλήθεια πως η μέρα που θα ξημερώσει θα είναι μία άλλη μέρα όταν οι προηγούμενες έχουν υπονομεύσει με τον πλέον ύπουλο τρόπο τη γέννηση της;
Με ποιο τρόπο θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει τη γη μητέρα όταν αυτή ετοιμάζεται για χρόνια να δεχθεί την άψυχη σάρκα του; Πως μπορεί να θέλεις να χαρίσεις τα πάντα όταν το σύμπαν αθροιζόμενο δίνει ως αποτέλεσμα το μηδέν; Και πως μπορεί να θέλεις να έχεις τα πάντα όταν αυτά υπάρχουν μόνο στο μυαλό σου; Αλήθεια πως μπορείς να πιστεύεις ότι κοιτάζεις τους άλλους στα μάτια όντας τυφλός;
Ποιος να μιλήσει για δικαίωμα, πολλών δε να το διεκδικήσει, όταν ο κόσμος είναι άδικος εν τη γενέσει του; Πως να ορίσεις το σωστό όταν η ύπαρξη σου αποτελεί το λάθος μιας τυχαιότητας; Πες μου σε παρακαλώ γιατί αναζητάς την ευτυχία στα αλλότρια όταν η δυστυχία βρίσκεται ανά πάσα στιγμή δίπλα σου και σου τείνει το χέρι; Πες μου σε παρακαλώ και κάτι ακόμη, γιατί φοράς το ρολόι στο χέρι σου; Αυτό μετράει αντίστροφα προς το τέλος της ύπαρξης σου.
Γιατί κοιτάς ψηλά, στο επόμενο βήμα παραμονεύει ο λάκκος που όλο μεράκι σου έσκαψαν. Μην είσαι περίεργος ούτως ή άλλος την αλήθεια δε θα τη μάθεις ποτέ σου, γιατί πολύ απλά ποτέ δεν την έμαθε κανένας. Μα γιατί αντιδράς στη βία, πας κόντρα στη φύση σου. Δεν έχει νόημα να είσαι εσύ προσεκτικός, αφού η φωτιά που θα σε κάψει είναι απρόσεκτη.
Πως ζητάς από μένα μωρό μου να σου χαρίσω τα αστέρια, τα περισσότερα από δαύτα δεν υπάρχουν πια, μόνο το φως τους έχει απομείνει να ταξιδεύει στο σύμπαν θυμίζοντας τη κάποτε παρουσία τους ως απομεινάρια μίας μεγάλης έκρηξης. Τι αξία έχει για εσένα φίλε η εκτίμηση μου, εγώ ένας χοντρός Bluesman είμαι, νικημένος κατά κράτος από τις αδυναμίες και τα πάθη του, ένας απλός άνθρωπος...



Mama told me when I was young
Come sit beside me, my only son
And listen closely to what I say.
And if you do this
It will help you some sunny day.
Take your time... dont live too fast,
Troubles will come and they will pass.
Go find a woman and youll find love,
And dont forget son,
There is someone up above.

(chorus)
And be a simple kind of man.
Be something you love and understand.
Be a simple kind of man.
Wont you do this for me son,
If you can?

Forget your lust for the rich mans gold
All that you need is in your soul,
And you can do this if you try.
All that I want for you my son,
Is to be satisfied.

(chorus)

Boy, dont you worry... youll find yourself.
Follow you heart and nothing else.
And you can do this if you try.
All I want for you my son,
Is to be satisfied.

4 σχόλια:

giati_baba? είπε...

Μαυρίλα...αλλά δημιουργική μιας και το κομμάτι που έγραψες είναι εξαιρετικό.

chmarni είπε...

Άρα εισάγουμε μία νέα ορολογία στη τέχνη. Το όνομα αυτής “Δημιουργική μαυρίλα” κατά το “δημιουργική μιζέρια” που είπε κάποτε και ο Τζίμης Πανούσης.

giati_baba? είπε...

Xρήστο όλα είναι τέχνη...Ο τρόπος που χαίρεσαι,ο τρόπος που λυπάσαι, ο τρόπος που επικοινωνείς...Το θέμα είναι πως το κάνεις και με πόση αλήθεια.Από αυτό εξαρτάται αν η αισθητική του είναι ''μεσημεριανή παπαρολογία άεργων μαιντανών'' ή ένα υπέροχο κείμμενο όπως το δικό σου...(και το ξέρεις ότι στη κριτική των γραπτών είμαι ιδιαιτέρως αυστηρός).

chmarni είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ. Ξέρω ότι στο γραπτό μου λόγο μου βγαίνει μία απαισιοδοξία έως και μαυρίλα κάποιες στιγμές. Πολλές φορές διαβάζω παλαιότερα κείμενα μου και εκπλήσσομαι και εγώ ο ίδιος με αυτά που γράφω. Και μετά λέω πως δε θα ξαναγράψω σε αυτό το ύφος. Αλλά είναι και αυτή μία πλευρά του εαυτού μου την οποία ανακάλυψα και εγώ ο ίδιος εσχάτως. Και δε μπορώ να αρνηθώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Αν δε γράφω σε αυτό το ύφος, ίσως να μη μπορώ να γράφω καθόλου.
Εσύ γνωρίζεις πολύ καλά, πως ότι γράφω, ότι λέω και ότι κάνω βγαίνει πάντα από μέσα μου και αποτελεί τη δική μου αλήθεια. Γνωρίζεις ίσως καλύτερα από τον καθένα πως δεν είμαι μόνο αυτό. Επειδή κάπως έτσι λειτουργείς και εσύ, γνωρίζεις ότι κάποιες φορές το τίμημα για όλο αυτό είναι βαρύ.
Έτσι λοιπόν σιγά – Σιγά ανακαλύπτω τον εαυτό μου και επιτέλους καταλήγω στο τι μου αρέσει, τι μ' ευχαριστεί και τι θέλω να πετύχω.

Διατελώ υμέτερος...