Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Για αυτούς που δε θα ξανασυναντήσω ποτέ...

Περνάνε τα χρόνια. Μεγαλώνουμε. Αλλάζει η αισθητική γύρω μας και ο χρόνος κυλάει θαρρείς πιο γρήγορα. Καλοί φίλοι που η ζωή μας τους στερεί. Μεγάλοι ή όχι και τόσο μεγάλοι έρωτες είναι πια παρελθόν. Όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές σε ένα κοκτέιλ αναμνήσεων. Αλλάζουμε όψη, αλλάζουμε απόψεις. Οι συνειδήσεις ελαστικοποιούνται στην προσπάθεια κάλυψης ψεύτικων αναγκών. Θεέ μου τόσοι άνθρωποι, τόσοι φίλοι που πήγαν; Βραδιές ανέμελες μίας νιότης που πέρασε ανεπιστρεπτί. Κοιτάω πίσω πολλές φορές και θυμάμαι πρόσωπα που συμπαθούσα. Μα πολλές φορές μου είναι αδύνατο να θυμηθώ ονόματα και λεπτομέρειες. Η λήθη. Τη μισώ τη λήθη. Ένας φίλος μου είπε πριν λίγες μέρες ότι στον καπιταλισμό θα είμαστε μόνιμα κουρασμένοι. Εγώ θα συμπληρώσω ότι χάνουμε την ουσία. Κοιτάμε τα εφήμερα και τα υλικά και ξεχνάμε στιγμές ευτυχίας, στιγμές ανθρωπιάς.
Τόσοι άνθρωποι. Τους ανοίξαμε τη ψυχή μας, μας άνοιξαν τη δική τους. Μου λείπουν όλοι. Άλλοι σκόρπιοι σε διάφορες πόλεις και άλλοι σε άλλες χώρες. Μου λείπουν. Αχ να μπορούσα για μία φορά να τους ξαναέβλεπα. Υπάρχουν άνθρωποι που δε θα ξανασυναντήσω ποτέ μου και αυτό με πονάει. Και εγώ υπερέβαλα κάποτε λέγοντας για πάντα. Και το για πάντα κράτησε λίγα χρόνια. Ονειρεύτηκα ένα κόσμο καλύτερο αλλά συμβάλω και εγώ άθελα μου σε ένα κόσμο χειρότερο.
Είμαι σίγουρος ότι αυτό που αισθάνομαι εγώ, το αισθάνονται και όλοι όσοι επισκέπτονται τις αναμνήσεις μου. Πόσοι άραγε θα αναρωτήθηκαν κάποια στιγμή " τι να κάνει ο Χρήστος".
Καμία φορά σκέφτομαι: "Πουτάνα Ζωή". Αλλά δε φταίει αυτή. Εμείς ευτελίζουμε τις ζωές μας στο κυνήγι ανούσιων και πρόσκαιρων καταστάσεων. Απόψε ξαναγύρισα πίσω. Μπορεί κάποιος να με πει παρελθοντολάγνο. Αλλά θέλω να ξέρω από που ξεκίνησα, από που πέρασα , που είμαι και έτσι να αποφασίσω που θέλω να πάω.
Απόψε βρήκα ένα όμορφο τραγουδάκι που ακούγοντας το η ψυχή μου γλυκαίνει. Θέλω να το μοιραστώ με όλους. Ιδιαίτερα θέλω να το αφιερώσω σε όλους και όλες όσους (και όσες) δε θα ξανασυναντήσω ποτέ μου.



There is nothing I can do,
as you leave me here to cry.
There is nothing I can do,
as you leave me here to cry.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.


Give you all that I own.
That's one thing you can't deny.
Give you all that I own.
That's one thing you can't deny.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.


Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.


Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
Gonna leave it up to you.
So long, so long, goodbye.
You know my love will follow you,
as the years go passing by.

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ζορζ Πιλαλί - Blues ποίηση


Ανηφόριζα ανατολικά του kentucky
ταπί και ψύχραιμος
ήμουν πνιγμένος στη σκόνη
μέσα στο άσπρο μου το σακάκι
και το φρέσκο παντοφλέ μου παπούτσι
στη ξέρα και στην άπνοια
ο Χριστός πίνει Burbon στο kentucky πλαισιωμένος από γκανιάν άτομα
κάνω μια απλωτή στο χωματόδρομο
και ακούω πίσω από κάτι σκίνα
μια θείτσα να βογκάει χεσμένη απ' όλες τις μπάντες
από τα γελαστά κι απ' τα φευγάτα
σούρθηκε ως τα πόδια μου
και αντιήλιαξε το πρόσωπο της στο αστραφτερό τους δέρμα
σηνιάρησε λίγο τα μαλλιά της και έσκουξε,
I am free, I am free, είμαι ελεύθερη, ελεύθερη
κι όταν θα έρθει η εποχή που θα λογοκρίνεται η φωνή μου
η σκέψη μου θα πλανιέται ελεύθερη
μέσα απ' τους κρατικούς σφαγείς
I am free, I am free, είμαι ελεύθερη, ελεύθερη
η επανάσταση αρχίζει φιλάρα το σύστημα πέθανε
ζήτω ο θάνατος φώναξα, θα φάτε χώμα γουρονόκολοι
μ' ένα καλό μπανάκι θ' αστράψει η κυρία σκέφτηκα, αστεράκι
να σπρώχνει ο Dylan και του Χριστού να μη δίνει
της χαμογέλασα με τα πορσελάνινα δόντια μου
με τις ανάγλυφες παραστάσεις
όπως τα φλιτζανάκια του καφέ της μαμάς
και θαμπώθηκε από την ολόλευκη ακτινοβολία
που απλώθηκε σε όλη τη περιοχή βορειοδυτικά της Oklahoma
πως είναι δυνατό σκέφτηκα να είμαστε 20 χρόνια πίσω από την Αμερική
χωρίς εκείνη να είναι 20 χρόνια μπροστά από εμάς
η επανάσταση αρχίζει από πάνω προς τα κάτω
οι μπουρζουάδες κάνουν την επανάσταση
ο ήλιος βάραγε στα γεμάτα
όταν άκουσα τη παναγία τη φρικαρισμένη
τη προστάτισσα των Εξαρχείων
φόρεσα το ολόλευκο ψαθάκι μου
και ανηφόρισα ανατολικά του kentucky
ταπί και ψύχραιμος...